Деновиве со формирањето на „институтот“ ДЕМОС, според многумина „трета политичка опција“ која би трбало да го замени „ биполарниот политички амбиент во Македонија“. Потсетувањето на една тогашна неуспешна иницијатива- за формирање на политичка партија ГПМ треба да се „чита“ о тој контекст.

Интересно е што во него го бележам предизборниот „бисер“, односно „случајот“ Бучковски- Бонева кој неодамна доби судски епилог (Бучковски е осуден како виновен).

Звучи нескромно, но е ноторен факт дека помеѓу првите (ако не и прв) укажав на прекршувањето на Изборниот законик, и тоа пред се од владејачкиот СДСМ (и коалицијата што ја предводи), но и од најголемата опозициона партија ВМРО-ДПМНЕ (со коалиционите партнери). Во меѓувреме се јавија и други (и најрелевантните ДИК и Антикорупциската), со нашиот заклучок како нивна предупреда- дека парламентарните избори со тоа (се разбира и со друго), иако датумот на нивното одржување е далеку, веќе можат да се оценат (значи уште сега, однапред) како нефер и недемократски.

Во меѓувреме прекршувањето продолжува. Последното го бележиме вчера (едно од повеќето деновиве) од страна на кандидатот за пратеник Радмила Шеќеринска, која во името на СДСМ и коалицијата што ја предводи се пофали дека „има тим кој ќе ја доведе Македонија до ЕУ“. Само констатирам: напротив, токму поради интензивната предизборна кампања пред законскиот рок тој тим (и не само тој) уште повеќе ја оддалечи- ја оддалечува Македонија од ЕУ! Треба ли да потсетам на условот (и ветувањето) да се спроведат фер и демократски парламентарни избори?

Патем, „со дебело црвено“ го подвлекувам (не)официјалниот предизборен „бисер“ поврзан со човекот кому во последно време му „излетуваат“ зборови за кои потоа „жали“- Владо Бучковски: носителот на кандидатската листа на ВМРО-ДПМНЕ во четвртата изборна единица Силвана Бонева ќе поднесе кривична пријава против премиерот Владо Бучковски, зашто на емисија на Скај ТВ (се разбира, во рамките на (не)официјалната предизборна кампања- уште еден изборен прекршок) рекол дека таа аплицирала за бугарски пасош. Пријавата ќе биде проследена со барање за оштета до 100.000 евра кои Бонева „сигурно ќе ги добие“, а ќе ги намени „за жртвите на неговата земјоделска политика“.

Овојпат сакам накусо да потсетам на една вонизборна партиска успешна приказна (без наводници), а која веќе не морам да ја молчам оти првиот- „опасниот“ нејзин дел е завршен. Ја знам во сите детали бидејќи најнепосредно сум „инволвиран“ во неа.

Дали се сеќавате на ГПМ? Можеби првпат слушате? Потсетувам или информирам: во дневниот печат со комерцијални огласи, во континуитет во овој е-весник и на сопствен веб сајт, беше објавена- објавувана иницијативата на една „мала група“ на „нови луѓе“ за формирање на „Граѓанска партија на Македонија” (кратенка ГПМ). До „последен момент“ (рокот за поднесување на кандидатски листи со претходна регистрација како партија) беше неизвесно- несигурно нејзиното официјализирање. Не се официјализира поради „некои пречки“, со што на постојните, особено големите партии многу им олесна (тоа е таа најголема „опасност“ што помина).

Сега објавувам дека нејзиното формирање, односно таа вонизборна успешна приказна продолжува. Одлагањето всушност значеше и значи потврда дека таа не беше- не е за „еднократна употреба“. Идејата е долгорочна и не зависи од едни фалсификувани, нефер и недемократски парламентарни избори. Тоа ќе рече дека прва и последна цел на ГПМ не е освојување на власта по секоја цена, туку нова опција за Македонија, нејзина нова иднина.

Значи, одговорот на прашањето на заинтересираните (во не мал број) што се случи со таа иницијатива е дека беше привремено ставена во мирување, а сега и во наредниот период одново се (ре)актуелизира. Едноставно, за еден таков проект не треба брзање. Тој и натаму ќе се развива тајно (како досега), без познатите, стандардите форми на промоција на еден политички субјект. Впрочем, како дел од содржината на таа успешна приказна одвреме- навреме и најавував нејзино „продолжение“- одлагање на реализацијата на таа иницијатива.

Дали „созреало времето“, дали ние како граѓани на Македонија сме подготвени да ја прифатиме не толку како нова, туку пред се и над се како единствено можна, единствено перспективна опција, ќе покаже токму гласањето на 5-ти јули.

Уште еднаш:

Она што се случува и ќе се случи со парламентарните избори- тие веќе се и допрва ќе бидат нефер и недемократски, можеше лесно да се предвиди според расположението (стравот) и активностите спрема иницијативите за збогатување на македонската политичка сцена. Барањето- потребата- нужноста од нова (трета) опција, која само делумно се оствари со нови партии со „старо- нови“ луѓе, беше единствениот гарант за нова политичка страница во книгата за Македонија. Единствено затоа (значи не како пораз) дојде до одлагање на таквата најавена иницијатива!

Уште кога еден од „домашните странци“ им препорача на нашите во Владата, а посебно на „евроинтеграторката“ Шеќеринска, да почнат да ја „раскажуваат“ (или да ја „продаваат“) Македонија во странство како „успешна приказна“, некои работи ми станаа и останаа нејасни. Од нив две најважни: што е тоа „успешна приказна“ (и покрај моите солидни знаења за приказните, не знам за успешни и неуспешни, освен ако не се мисли на приказни со среќен и несреќен крај); и второ, бидејќи приказните секогаш се со минато определено свршено време, зарем нашава државичка е веќе со такво односно определено свршена.

Нејсе, од она што го слушав во изминатиот период, особено од Радмила и нашата „надворешна“ шефица Илинка (Митрева), особено кога детално бев информиран за нивното „раскажување на приказната“ на разни балканско- регионални и европско- светски собири и средби, се уверив дека „успешната“ приказна е за големи, а не за мали деца.

Имено, во изминатиот период на „напори“ за евро- интегрирање (колку што можам да забележам од лицата на спомнатите навистина им било напорно, ми изгледаат ептен уморни, ко папсани) ниту видов, ниту чув „приказната“ да ја раскажувааат во градинки и основни училишта односно на мали деца. Освен на плоштадот „Македонија“ кога се славеше…(што?) и кога летаа балони надуени од партиски редови. Веројатно затоа што се свесни дека од нив не би била разбрана.

Ама испадна и падна нешто друго што мене лично воопшто не ме изненади, туку напротив, бев сигурен дека ќе се случи: освен кај домашните големи деца, а пред се оние од фабричко- новинарските редови, „успешната приказна“ не само што беше неуверлива, туку како минуваше времето се повеќе стануваше смешна. За „успешна“ да не правиме ич муабет.

Со други зборови, излезе дека особено на меѓународен план нема многу големи деца (јас лично на нашите телевизии не видов ниту едно). Па се случи тоа што се случи: во последно време оние од нашава ни Влада, а особено „евроинтеграторката“, престанаа да ја раскажуваат Македонија како „успешна приказна“. Сакам да кажам, оние на кои им ја „раскажуваа“, особено од меѓународниот „фактор“, ги уверија дека нема потреба од таков напор и труд бидејќи сите показатели и параметри, кои им се добро познати од добро информирани кругови и извори во земјава и странство, кажуваат и укажуваат дека приказната е ептен „неуспешна“.

Тоа, на посреден начин, го потврди моето знаење дека нема успешни и неуспешни приказни, но и дека не може да стане збор за приказна со среќен или нерсеќен крај бидејќи, иако е блиску, крајот на Македонија е сепак далеку.

Во претходното деновиве конечно ме убеди и „Европјанинот“ Г-дин Фуере, кога јасно и гласно рече дека македонската економија не ја бидува затоа што е многу зависна од политиката! Не оти не ми текнуваше дека е тоа тоа, знам уште од првата година на транзицијата односно приватизацијата (па и порано), туку затоа што конечно дочекав и тој Господин да го сфати тоа како дел од „неуспешната приказна“ за Македонија.

Да, дефинитивно таа е „неуспешна“, па ги молам оние од Владата, а особено Радмила и Илинка, веднаш или во најкус можен рок да ја заборават и „фино-лепо“ да и се посветат на предизборната кампања, да си помогнат и на себе си и на сопствената „државотворна“ партија, а особено на Бучковски, во и онака сигурната нова „победа за Македонија“.

А јас, пак, деновиве, во рамките на првомајската празнична еуфорија, чув една мошне интересна басна наречена „Македонија“. На почетокот ми прозвуче како бајка, ама веднаш по почетокот ми беше јасно како ден и ноќ дека е во прашање басна. Ми ја раскажа еден од неутралните интелектуалци, од оние што не сакаат ни за „жива глава“ да си ја стават главата „в торба“ односно да се ангажираат партиски.

Демек, во една мошне плодна, но необработена и неоплодена земја, си живееле во нераскинлива врска, љубов и доверба едно стадо овци и еден овчар. Овчарот редовно ги пасел, ги стрижел и ги молзел, а тие саде си паселе и си блееле односно молчеле како овци. Еден ден овчарот замислено ги прашал:

„Овци мои, како да ве одбранам од волците што станале толку безобразни, та не се плашат ниту од моиве пци Шарпланинци, а камо ли од оние што не ни ја есапат земјичкава ниту како плодна?“

Овците се подумале, се раздумале, па најстарата помеѓу нив одговорила:

„Побарај помош од власта. Таа ќе ти помогне по судски пат“.

И власта му помогнала. Волците не оти се испоплашиле од неа, та престанале да бидат толку безозбразни, туку престанале да му ги јадат овците на овчарот затоа што не знаеле која е вистинската власт: онаа што го пасе, стриже и молзи стадото со помош односно преку овчарот или, пак, онаа што владее одзади односно со неа, та преку неа.

А како и секоја басна, и прераскажанава од мене си има наравоучение:

И ако си дел од стадо овци, труди се да не бидеш овца. Биди барем пес Шарпланинец.

Дека многу нешта во овој наш до крајности политизиран, поточно политикантски живот не се менуваат или, пак,  се менуваат мошне бавно, „највепчатливо“ зборува процесот на нашето европеизирање.

Сигурен сум дека на прилогов што следи, објавен на 15.12.2005-та во електронскиот весник „Дневен е-Еснаф“ (сега со незначителни пред се стилски интервенции и во прво лице еднина) многумина, откако ќе го прочитаат, ќе се согласат дека и сега нема што ниту да му се додаде, ниту да му се одземе.

Лично воопшто не милувам да „ретропишувам“, ама кога се работи за ре-актуелност…

Решението што очекуваме да го добиеме денеска или утре од Брисел воопшто не е интересно! Ова како став сум го изнесувал на повеќе наврати, го изнесувале и го изнесуваат многумина други и кај нас и во светот. Дури, би можел да тврдам дека не е интересно ниту за народот односно граѓаните на Република Македонија.

Важно е, но сигурно не во онаа мера во која е важно за владејачката структура- за власта. Важно е за неа пред се поради отворањето на можноста да се користат европски фондови за преструктуирање во одделни области (пред се економско- финансиската и социјалната), поточно за финансиска поддршка на реформите, но најмногу како „голем“ предизборен поен (иако таквиот „успех“, со оглед на  консензусот за евро- атлантските интеграции, никој не може да го стави на своето конто). Се разбира, важно е и за народот односно граѓаните на Македонија, но никако не во оваа мера во која „горните“ се обидуваат да ја прикажат (како од тоа да зависи судбината на земјата; и зависи, ама во друга смисла).

Зошто решението од Брисел воопшто не е интересно? Од многу причини, наши- внатрешни и „нивни“- надворешни. Најнапред вториве- „нивните“: главната тема на дводневната средба во Брисел не е Република Македонија и нејзиното аплицирање за кандидатски статус, туку спасувањето на Евробуџетот и, пошироко, организираното, ефикасното функционирање на ЕУ по нејзиното проширување со 10 нови членки во 2004-тата (кој колку од нивниот финансиски товар ќе понесе секоја од „старите“ членки). Токму тоа треба да биде поинтересно и за нас, меѓу другото затоа што не треба да ни биде сеедно во која и каква европска заедница аплицираме за членство. Уште помалку тоа да го оставаме за подоцна (откако, на пример, ќе ги почнеме преговорите кои, се знае, ќе траат многу, многу долго). Од тоа, меѓу другото, зависи и обемот и тежината на обврските (не само правата и благодатите) на секоја членка.

Само еден пример: словенечките фармери прилично се „оладија“ по приемот на Словенија во ЕУ, кога се соочија со извозните бариери односно европските стандарди. Или „поочигледен“: дали мислите дека „шенгенското затворање“ на Македонија е затоа што ЕУ или некоја од земјите- членки не не сака, што не значи и дека не мрази?

Она на што сакам да укажам токму во однос на интересноста на денешната или утрешната одлука е нашето европеизирање.

Уште збор- два за важноста на одлуката што ја очекуваме (ние, обичните граѓани не со такво нетрпение и нервоза како „необичните“). Таа е во директна корелација со признанието за досега постигнатото, токму на планот на нашето европеизирање. Во тој контекст не можеме да го наречеме поинаку, освен ступиден исказот (можеби и ставот), даден јавно, дека, парафразирам, ние сме такви; додека не ни се наметне нешто (рокови и сл.), не ни почнуваме. Следствено, прифаќањето на кандидатскиот статус за нас ќе претставува „шило“; ќе се „сепнеме“, ќе „рипнеме“ откако ќе не „заболи“ од него, па ќе почнеме интензивно да се европеизираме.

Ступидноста е во тоа што сме „такви“. (Прашањето е: какви сме?) Во однос на важноста на одлуката на Брисел, како признание, токму во тоа е неизвесноста или поточно стравот на владејачката структура: негативната одлука- одложувањето на прифаќањето на статусот земја- кандидат за членство во ЕУ, значи несработено и ништо друго. Всушност, таа одлука деновиве веќе (вчера, завчера) можеби е веќе донесена.

Имено, голема е веројатноста дека Франција ќе попушти и ќе го прифати кандидатскиот статус, но без утврден термин за почеток на преговорите (тоа веќе го најави Оли Рен). А што значи тоа? Не значи ништо! Всушност, само значи дека „нашето“ (на власта) не е сработено, наспроти „самоубеденоста“ (особено на министерката Митрева и „евроинтеграторката“ Шеќеринска), и дека допрва треба да се работи на нашето европеизирање. Јас би рекол: да се почне со работа (да, бидејќи работата воопшто не е почната).

Значи, Дами и Господа, другарки и другари:

Ајде конечно да почнеме да се европеизираме (нагласувам: да се европеизираме, а не да не европеизираат; оти нема кој тоа да го направи со нас или за нас).

Во еден друг „промислувачки“ момент на нашата „еврооинтеграторка“, кога објаснуваше што значи тоа, меѓу другото, за да ни го „поедностави“ даде пример со „чекањето во ред“: демек, европеизираните мирно си застануваат во редот и никој не се ни обидува да дојде „преку ред“. И тогаш се смеев и сега слатко се смеам на таквото разбирање на нашата европеизација. Навистина смешно! Зарем тоа, „стоењето во ред“, како и многу други слични нешта, не се дел од една лична општа култура, а не европска? Зарем не стоевме во ред, ние „обичните смртници“, и кога бевме другарки и другари, а токму тие, „необичните смртници“, што сега работат на нашето европеизирање, и тогаш и сега не се баш навикнати да стојат заедно со нас во редот? Ако е така, а така е, не значи ли тоа дека не ние, туку баш тие не се европеизирани? Значи токму тоа и ништо друго!

Имено, помеѓу првите забелешки, поточно негативни оценки, токму во контекст на претходното (оние што треба да не европеизираат), е неевропеизираноста на политичките партии, подеднакво и на оние во позицијата- во власта (особено) и на оние во опозицијата. Да, чувме- прочитавме многу јасна оценка (од меѓународниот- европскиот „фактор“) дека нашите партии не се „доволно“ европски. И таа оценка беше мошне конкретна во препораката: за да станат тоа, мора сите да се однесуваат европски на следните избори- парламентарните догодина: да дадат сопствен, конретен придонес во нивната организираност, демократичност, регуларност (ненаместеност), слобода на изјаснување, култура на предизборно и изборно однесување.

Значи, да завршам: ни нема друго чаре, граѓани на Република Македонија (сеедно кој колку е дама или господин односно се уште другарка или другар), освен самите под итно, преку ноќ да се европеизираме. Можно ли е тоа? Можно е, и многу лесно!

Наместо да кажувам и објаснувам како (тоа другпат, а верувам и не ви е баш потребно- неопходно), ќе поставам само едно прашање, на кое сум сигурен дека воопшто нема да ви биде тешко да си одговорите:

Како се однесувате кога случајно или намерно, макар на ден, макар на час, ќе се најдете во некоја земја- членка на ЕУ? Европски или неевропски?

Не ви е тешко да си одговорите, нели? Само, притоа имајте на ум дека и досега и во блиска иднина (поради можно или сигурно вето), ќе ве третираат како државјанин на поранешна југословенска држава, се уште не и сегашна: на ПЈРМ.

„На овие избори да донесеме вистинска одлука. На 1-ви јуни мора нешто да се промени. На 1-ви јуни оваа Влада мора да си оди“, порача лидерката на коалицијата „Сонце- коалиција за Европа“, Радмила Шеќеринска, на митингот во скопски Аеродром.

„Имаа две години и многу часови за кои тврдеа дека ги минуваат во работа, а секое ветување го одлагаа за шест месеци.

Погледнете ги овие портокалови плакати. Претпоставувам дека веќе не можете да минувате низ градот од што околу вас гледате ѓубре портокалово и ѕидови исто така портокалови“, потенцира таа.

Коалицијата „Сонце“ ги повика граѓаните да не ја потценат опасноста која и се заканува на Македонија со најавите за федерализација и со веење само на партиски знамиња.

„Денеска чувме дека уште еден новинар, уште еден снимател, уште еден носител на слободата на мислата бил истепан“, изјави Шеќеринска. „Не бил истепан од криминалци, не бил истепан од некој невнимателен граѓанин. Повторно во Македонија стравот го сее полицијата. Во Македонија човечкиот живот станува многу евтин“, додаде таа.

Наместо бавни чекори, коалицијата „Сонце“ вети спринт до НАТО и Европа.

А министерката за внатрешни работи Гордана Јанкуловска најави дека ќе поднесе кривична пријава против лидерката на СДСМ Шеќеринска за навреди и клевети на припадниците на полицијата:

„Своите клевети кои ги искажа на предизборниот митинг во општината Аеродром, дека во „Македонија вистината повторно се убивала, а стравот го сеела полицијата“, ќе мора да го докаже на суд. На суд ќе треба да го докаже и тврдењето, јавно објавено на сите медиуми, дека „чула оти е истепан уште еден новинар, еден снимател и уште еден носител на слободата на мислата, не од криминалци и не од невнимателни граѓани“.

„Тоа е објавено официјално, како нејзино јавно обраќање“, рече на прес-конференција министерката Јанкуловска. Таа додаде дека се надева оти Шеќеринска, како политичар кој претендира сериозно да биде разбран, има барем еден аргумент во поткрепа на своите тврдења, со оглед на тоа што самиот новинар во полициска станица ги идентификуваше инволвираните.

„Се надеваме дека не се работи за уште една манипулација на СДСМ и обид за уривање на угледот на македонските институции, со цел да го подобрат својот рејтинг“, рече Јанкуловска која од судот, како што истакна, очекува правична пресуда.

Причина за поднесувањето на пријавата, според Јанкуловска, е фактот
дека лидерката на СДСМ континуирано продолжува да искажува навреди кон припадниците на МВР, што најпрво ги изнела и од собраниската говорница, кога, како што рече, се обидела да ги понижува полицајците кои храбро ја реализирале акцијата “Планинска бура“, полицајците што го откриле кокаинот и сите други професионалци во МВР.

„Поразот“ на домашна сцена однапред се знае(ше) дека е „проблематичен“; имено, мошне е тешко, речиси невозможно она што е очевидно за народот, за бизнис заедницата, за „средната класа“ (во наводници оти е се уште недокрај оформена, дефинирана и афирмирана). „Најнезгоден“ аргумент е секако рејтингот на партиите од почетокот на двете „црни години“ (повеќе од двојно поголем на владејачката коалиција во однос на опозицијата; мислам и на партиите на македонските Албанци, а не само на ВМРО-ДПМНЕ и СДСМ; а имајќи го предвид тоа, особено пред почетокот на предизборната кампања, невалиден стана повисокиот рејтинг на ДУИ во однос на ДПА).

Лидерот на ДПА, Мендух Тачи, знаејќи или не, веројатно имајќи сигурни информации, директно и јавно, во негов стил, „навреме“ го обелодени подготвеното „касапанско“ сценарио (со употреба токму на глаголот „касапаана“). Впрочем, на тоа упатуваа и некои „дејанија“ во деновите и неделите пред распуштањето на македонскиот Парламент: појавата на вооружена група (не терористичка?) на границата со Македонија (снимена од косовска ТВ), повеќе заплени на „поголемо количество“ на оружје на некои поранешни „конфликтни терени“ во Македонија и сл.).

А дека се работи за „пеколно сценарио“, најмногу потврдува следново: во ниеден досегашен вооружен инцидент не беше нападната партијата на Ахмети- ДУИ од страна на ДПА (ништо докажано, туку само изјави на очевидци, и тоа најчесто на припадници или нејзини симпатизери), ниту, пак, таа се огласи за нападите врз изборни штабови и активисти на ДПА.

Што е следното? Лесно може да се предвиди: инцидентите веќе стивнаа, веќе се прејде на „побенигни“ дејанија за меѓународниот „фактор“ (не и за Република Македонија); „македонскиот дел“ од опозицијата, предводена од СДСМ, продолжува со „прикази“ на „катасрофалното владеење“ на позицијата, наспроти претходните „ептен успешни“ години кога таа владееше со земјата (а ни збор како објаснение зошто, ако било така, ја изгуби власта).

Завршница: по поразителните резултати на крајот од изборниот ден, 1-ви јуни, изборите да се прогласат за нелегитимни и нерегуларни (тие досега само „срамежливо“ се најавуваа како такви, а тоа престана откако и се постави прашање на опозицијата зошто, ако однапред го знае тоа, прифаќа да учествува на нив).

Владејачката позицијата на чело со ВМРО-ДПМНЕ повторно (како многупати досега) многу лесно и наивно „наседна“ на итроштините на опозицијата, пред се на СДСМ и ДУИ. На тоа веќе укажува (се разбира посредно) и меѓународниот „фактор“. Според соопштението од претседателскиот кабинет, шефот на
набљудувачката мисија на ОДИХР, амбасадорот Роберт Бери, на „посебна“ (вонредна?) средба му соопштил на претседателот Бранко Црвенковски дека е разочаран од инцидентите и инертноста на надлежните институции за нивно спречување и сузбивање“.

„Се разбира дека ќе го коментирам само целосниот изборен процес. Што ќе се случува на денот на изборите, како и пребројувањето на гласовите, ќе има големо влијание на она што ќе пишува во нашиот извештај. Се надевам дека денот на изборите ќе помине уредно и дека нема да има повеќе насилни инциденти“, изјави Господинот Бери.

Шефот на набљудувачите на 20-ти мај ќе го заврши преодниот извештај за изборите што ќе содржи препораки за подобрување на изборниот процес. Се очекува во него да се укаже дека, ако и натаму има изборни инциденти, нема шанси Македонија да добие иста преодна оценка за изборите како во 2006-та. (Тоа е само дел од „предвидениот пораз“ на Македонија на меѓународен план.)

Некој од новинарите „се сети“ да го праша амбасадорот Бери дали има впечаток дека досегашните изборни инциденти се координирани, но тој, очекувано, не сакаше да одговори, туку само најави поголема активност на набљудувачите на терен.

Во меѓувреме, да повторам, почна реализацијата на „бенигните“ активности: минување на наплатните места за патарини бесплатно (инцидентно), а сега и партиски знамиња и знамиња на туѓи држави станаа една од главните одлики на предизборието. Гостивар, Куманово, населби во Скопје се преполни со развиорени партиски знамиња на ДУИ (но и на ДПА- тоа се вика „наседнување“ или?), заедно со знамето на Република Албанија. Покрај нив никаде го нема државното знаме! Тоа „најблаго“ речено претставува беззаконие. Мошне е наивно објаснувањето на градоначалникот на Куманово: тој дозволил (значи е над законот!) таков распоред на знамињата во неговата општина за да не се повторат минатите избори:

„Тогаш имавме и интервенција на локалната самоуправа со Министерството за внатрешни работи за симнување на знамињата. Потоа, Државната изборна комисија даде толкување дека партиските знамиња се дел од пропагандниот материјал и можат да бидат поставувани. Тогаш заедно со меѓународниот фактор, како ОБСЕ и странските амбасадори, направивме едно решение- делење на еднакви делови на сите партиципиенти во изборниот процес“.

Следува „бисерот“: за него претставува „политичка некултура“ (а не беззаконие?!) непоставувањето на знамето на Република Македонија, заедно со партиските знамиња на албанскиот електорат.

Потсетување: се работи за кршење на Уставот и на Законот за знамиња, за што се предвидени и парични казни. Постапката треба да ја потегнат државните органи. Мислите дека тоа ќе се случи?

А бидејќи првиот дел од „касапанското сценарио“ е „провален“, мора некако да се „покрие“: ДУИ го осудува лидерот на ДПА Мендух Тачи зошто не се дистанцира од предизборното насилство. Побара и од поглаварот на ИВЗ да го осуди нападот врз Ахмети кој бил извршен од минарето на џамијата во Раковец (се мисли на „обидот за антентат“ над него, а еден од „атентаторите“ самиот се предаде и е во притвор!). Во стилот на „нападот е најдобра одбрана“, Емире Мехмети, портпаролот на ИШ на ДУИ, изјави дека „изјавата на Мендух Тачи не уверува оти тој останува верен на својата улога на касап и продолжува предизборната кампања да ја смета за битка за живот и смрт. Наместо да се дистанцира од инцидентите, со неговата изјава претседателот на ДПА се оправда и се обидува да ги прикрие атентаторите“.

„Наивноста“ односно „невиноста“ на ДУИ е „поткрепена“ со изјавата на Ахмети дека се приклучува на апелите на меѓународната заедница оти не е важно кој ќе победи (?!), туку е важно изборите да минат во најдобар ред, бидејќи во спротивно во прашање ќе биде доведена евро-атлантската иднина на Македонија:

„Над се, изборите се најголемиот тест за една држава, колку е демократијата развиена во таа земја, така што овие случувања сигурно дека се за осуда од сите“. (Веќе го наведов овој “завршен дел“ од однапред смисленото сценарио.)

Притоа, не е проблем дали сите или некои од штабовите на ДУИ во Полошкиот регион се демолирани „и оти и за овие настани жртва се прави ДПА“, туку е проблем (мошне сериозен, а во тоа е главната „наивност“ на владејачката ВМРО-ДПМНЕ) тоа што, како што потенцира Ахмети (но и меѓународниот „фактор“), „МВР нема целосна контрола во своите редови и лошо би било кога самите партии би се самоорганизирале за да се заштитат“, затоа што „тоа не е добра порака ни за Република Македонија ни за меѓународната заедница“.

А лидерот на ДПА уште еднаш одговори директно и прецизно: не потпаѓајте на провокациите на Али Ахмети и ДУИ. Неговата порака на своите симпатизери на собирот во Бутел беше „илустрирана“ со ставот дека тој само глуми жртва зашто знае дека неговата партија на овие избори ќе доживее дебакл:

„Ова е една спортска игра, еден фер плеј, но што да им правиме кога ДУИ е Работнички Кометал, а не Барселона“.

Притоа, само потсети дека проектите што ДПА како владин партнер ги реализираше во изминатите две години беа од корист за граѓаните и за Албанците во Македонија. Меѓу другото, многукратно е зголемен бројот на вработени Албанци во државните институции, ДПА жестоко се бореше и против криминалот, но најважната разлика, истакна Тачи, е што парите од Буџетот ги враќаше кај народот.

Интересно, медиумите најмалку во рамките на конструктивноста на ДПА (без наводници) информираа за ангажирањето, како советник, на престижниот американски аналитичар Јанош Бугајски. Само беше пренесена неговата изјава дека албанската заедница во Македонија може да одигра важна улога во евро-атлантската интеграција на Македонија, па затоа е важно една албанска партија која е конструктивна да биде во власта.

А „македонскиот дел“ од опозицијата, коалицијата „Сонце“, продолжува да „гази“ непречено, пред се со „неконструктивни“ и прилично еуфорични (можеби е поточно да се каже инфантилни) изјави, пред се на лидерката на СДСМ. На митингот во Кочани Шеќеринска изјави дека „на 1-ви јуни Кочани нема да биде само бастион на сонцето, нема да биде само бастион на вистината; на 1-ви јуни Кочани ќе биде бастионот на победата“. Притоа го повтори ветувањето, досега со ништо конкретно непоткрепено, дека Македонија „не мора да чека, за шест месеци ќе ја добие поканата за НАТО и ќе почне преговори со ЕУ. За една година граѓаните ќе добијат пасош со кој ќе патуваат низ цела Европа“. Не заборави и да му „одговори“ на Никола Груевски, припишувајќи си лични „заслуги“:

„Македонија доби кандидатски статус затоа што не се плашев да ја преземам одговорноста (значи лично таа, а не Владата на Бучковски во која таа беше вицепремиер и „евроинтеграторка“!) и затоа ако прашува како, ќе му речеме- Драг наш Никола, не е толку тешко. Ќе ти кажеме, ама треба еднаш да дојдеш и да се соочиш со оние кои поинаку мислат“.

Веќе станува несфатливо како една „сериозна партија за сериозни времиња“ си дозволува толку паушално, толку „детинесто“ да дава оценки за конкретни случувања во Македонија на економски план. На пример за високите цени на нафтата, критикувајќи ја изјавата на министерот за финансии Трајко Славески дека граѓаните поради високите цени на нафтата треба да ги користат услугите на јавниот сообраќај.

„Како одговорна опозиција цела година бараме од Владата на Република Македонија да го намали ДДВ за сите нафтени деривати од 18 на 5 проценти“, рече Бранко Трајчевски од СДСМ. „Ако Владата го прифатеше нашиот предлог, немаше да има драстични поскапувања на нафтата и бензинот и ваквата вистинска економска мерка ќе влијаеше врз цената на сите други производи. Како и сите други предлози на опозицијата, Владата и овој предлог го отфрли со потсмев. Затоа вчера го слушнавме предлогот на Славески, кој е за плачење“, додаде Трајчевски.

А што е со енормниот раст на нафтата (и на храната, меѓу другото и поради тоа) во светот, која директно влијае на „ненадејно“ големата инфлација и во најразвиените земји? Добро би било раководството на СДСМ да се информира за „народното решение“: се поголем број на сопственици на возила деновиве ги адаптираат за користење на гас кој секогаш е двојно поевтин од бензинот.

На она што е „најинтересно“, а претставува ноторен факт, повторно, уште еднаш укажа лидерот на ВМРО-ДПМНЕ, Никола Груевски:

„Се уште немаме со кого да ги спротивставиме нашите идеи, бидејќи нашиот противник нема изборна програма“, рече тој, меѓу другото, на митингот во Радовиш.

Груевски не е целосно во право: одвреме- навреме (на пример на средбата на Шеќеринска со бизнсимените- дека ако победи „Сонце“ ќе им биде даден еднаков третман и на странските и на домашните при инвестирањето- што е навистина „нова и мошне оптимистичка“ заложба) се „обелоденуваат“ делови од програма. Проблемот е што веројатно „Сонце“ немала пари неа како „целина“ да ја објави и да им ја стави на увид на граѓаните. Макар во „фотокопирско“ издание. Или можеби немала време да ја „собере“?

Гласачите, граѓаните кои најмногу и најчесто во молк следат се што се зборува на предизборните митинзи, се збунети: која опција може да победи на вонредните парламентарни избори на 1-ви јуни, ако не за европска Македонија? Има таква? Зар не е европска „третата“, „обоената“? Или кој на изборите настапува „радикалистички“ како во Србија? Коалицијата „За подобра Македонија“?

Па и она дека Република Македонија во моментов е изолирана (многу често потенцирано од лидерката на СДСМ). Од каде таква оценка или согледба?  Па, само пред една недела во Охрид се одржа самит на земјите од централна Европа, со учество на 16-мина претседатели и тројца специјални претставници- најголем собир досега организиран во земјава!

Некој ја турка земјава во изолација затоа што не прифаќа ново име што ќе го загрози или уништи националниот идентитет?

Се случува млад лидер да биде понесен од еуофирчна, режирана победничка атмосфера на митинг, ама сепак не младоста, туку зрелоста се покажува и докажува со одмерени, сигурни зборови, со аргументи и факти, со прецизни проценки, оценки, па и напади на противникот/ противниците. Во спротивно, ефектот е секогаш контрапродуктивен.

А што се однесува на победата на Тадиќ во Србија, без оглед на позитивните реакции и честитките (и од македонскиот државен врв), таа со право е оценета како трагикомична, па затоа не би требало да се посакува иста и од коалицијата „Сонце“. Без оглед што го има истиот предизборен слоган (а кој го нема?)- „За европска Македонија“.

Имено, самиот Борис Тадиќ, претседателот на победничката Демократска партија на Србија (предводник на Коалицијата за Европа), по објавувањето на изборните резултати потенцира дека веднаш мора да се формира Влада „и дури тогаш ќе бидеме вистински победници“. Освоените 103 од 250-те места во српскиот Парламент не се потребното мнозинство, па е реална можноста (или според некои опасноста) поразените радикали на Николиќ да ја преземат власта, доколку се договорат Социјалистите (освоија 20 пратенички места) и коалицијата на досегашниот премиер Коштуница. Да потсетам, тн. Патриотски блок го сочинуваат Радикалите, Демократската партија на Воислав Коштуница и Социјалистите на чело со Ивица Дачиќ. Тие заедно имаат мнозинство во Парламентот. За формирање на нова Влада Тадиќ единствено може да се надева на поддршка од Социјалистите (нивно учество во неа), во чии раце е „клучот“ и за победникот и за поразениот.

Значи, победата на демократските- проевропските сили во Србија сепак за никого во Македонија не би требало да биде пример или цел. Да се победи, а да не може да се формира Влада,  односно неа да ја формира поразениот… Најмалку, пак,  што може да си дозволи земјава, со оглед на севкупните состојби и тајмингот, е одржување на нови предвремени избори, по одржаните на 1-ви јуни.

Се разбира, претходното не се однесува на спроведувањето на изборите. Точно, изборите во Србија треба да им послужат за пример на македонските партии како се одржуваат фер и демократски избори. Без оглед на многу „повалканата“ предизборна кампања од „нашава“, дури и ако се „вкалкулираат“ оружените инциденти.

Најава на опозицијата: формирање на Коалиција за европска Македонија, односно на партии со европска ориентација.

Наводно, автор на оваа „зелена“ е лидерката на СДСМ, Радмила Шеќеринска (очекувано, со оглед на нејзината неодамнешна улога како „евроинтеграторка“). Баш ме интересира дали има некоја партија на македонската политичка сцена, од најмалите до најголемите, која не е европски „ориентирана“. Што ќе рече, доколку идејата се реализира, треба да очекуваме во таквата коалиција да влезат сите, а да биде предводена од СДСМ и ВМРО-ДПМНЕ. Ако се случи тоа, а лично не се сомневам (кој кого може да спречи да не се „зачлени“?),чуму предвремени избори?

Обвинение на СДСМ: во потегот на Владата за фискалните каси препознава промоција на лажен патриотизам; власта пронашла уште еден начин како да ја финансира кампањата на ВМРО-ДПМНЕ.

Наше „указание“: тешко на кампања со толу пари што ќе се заработат со вградување на софтвер кој на фискалните сметки ќе ги назначува купените домашни- македонски производи. Лесно е СДСМ да пресмета за колкав износ се работи, па гласачкото тело навреме да „има предвид“ дека кампањата на ВМРО-ДПМНЕ ќе биде за „толку“ (незаконски) поскапа од неговата.

Очекуван „зрел“ одговор од Владата: мерката за фискалните каси е иницирана и започната во декември, кога немаше ни „п“ од предвремени избори.

Изјава на Емилијан Станковиќ, портпарол на СДСМ:

„И онака плаќаме екстремно скапи производи. Поради оваа одлука ќе плаќаме уште поскапи. Ова упатува само на еден заклучок- ова нема врска со патриотизам. Ова е само уште еден начин на Владата во заминување како граѓаните да  ја финансираат кампањата на ВМРО-ДПМНЕ“.

Изјава на Ивица Боцевски, портпарол на Владата:

„Оваа мерка е иницирана и нејзината имплементација е започната од декември 2007-ма, кога немаше ни „п“ од предвремени избори. Сепак, да ги упатите официјално вашите прашања до оние коишто се лиценцирани за фискалните каси, за фискалните апарати, да ви ја објаснат целата постапка“.

Која е следната „зелена“ и од кого? Можеби ќе ја дочекаме уште денеска.

Премиерот Груевски веќе се изјасни- дека предлозите Горна, Нова и Република Македонија- Скопје не содржат ништо ново. Тие и порано биле на маса, но биле отфрлени. Црвенковски, пак, вчера не ги коментираше со образложение дека сака од преговарачот Димитров да ги чуе сите детали. Притоа истакна дека решението мора да е заемно, разумно и прифатливо.

Денеска Груевски, наместо на заеднички, како што досега беше вообичаено, ги повика на одвоени средби лидерите на ДПА, ДУИ и СДСМ.

Тачи целосно ја поддржа Владата во стратегијата за името, Ахмети рече дека бил информиран, а Шеќеринска дека е потребно единство.

„Денеска Груевски сакаше само да информира и не бараше поддршка, ниту бараше сугестија или критика. Сметам дека тоа не е доволно и очекувам дека до понеделник ќе имаме лидерска средба на која што ќе кажеме и наши позиции, на кои што можеби и Владата ќе излезе со формален став, бидејќи, колку што знам, Министерството за надворешни работи брифираше за став. Меѓутоа, јас не чув дека таков став постои во Владата, ниту сум чула дека Владата вчера на седницата донела одлука, ниту, пак, сум слушнала дека таа одлука ја усогласиле, на пример, Премиерот и Претседателот“, вели Шеќеринска.

Интензивните дипломатски консултации за името продолжија и денеска. По вчерашната средба на Груевски со американската амбасадорка Миловановиќ, во скопското кафуле „АБЦ“, средба имаа преговарачот Димитров и заменикот на амбасадорката Миловановиќ. Деновиве ќе има заедничка лидерска средба на која треба да се дефинира конечната позиција пред преговорите во Њујорк и најавената средба на шефовите на дипломатиите на Грција и Македонија, што би се одржала во Словенија.

Директното вклучување на Вашингтон во потрагата по компромис за
името ја потврдува и најавата дека лично претседателот Буш ќе организира средба на Груевски и Караманлис, ден пред или на самиот
самит во Букурешт.

Едноставно речено, пратениците се должни да бараат одговор од Владата на прашања што им ги поставуваат нивните „бази“. И ништо друго или трето, петто, десетто…најмалку за случаи кои дури штетат на угледот на државата и влијаат на „деликатниот момент“ во кој таа се наоѓа.

Овојпат обвинувањата (а не пратенички прашања- поставените беа „во меѓувреме“) беа „посветени“ на најновиот инцидент- обидот за каменување на Грчкиот конзулат (спречен од полицијата), по митингот за одбрана на името Македонија на плоштадот „Пела“ во Скопје.

За опозицијата власта потфрлила во заштитата на странските амбасади (значи, не само на грчката, што е секако без никакво „покритие“, а само го поптврдува евтиниот- приземен маркетинг). За Владата, пак, некои од партиското обезбедување и симпатизери на СДСМ се креатори на инцидентите.

Најнапред, веќе очекувано, редовно, во познат „стил“ настапи лидерот на СДСМ, Радмила Шеќеринска:

„Кога во една држава, како што е нашата, и институциите на системот, МВР и удира нож во грб на својата држава и на нејзините интереси, е тоа е веќе велепредавство…Господин Премиер, кажете ни дали е ова планот „Б“ кој го подготвувате и кој што го најавувате неколку недели за да се спасите од катастрофалните резултати од Вашата политика, за да го покриете фактот дека Македонија никогаш не добила толку лош предлог за името“. Со веќе исто така редовна „порака“ на крајот: „Срамота“; поначесто: „Срамете се“. Што е особенои „интересно“, бидејќи  во изминатите деценија ипол (и „малку повеќе“) се „срамеше“ единствено народот затоа што има(ше)- избира(ше) такви- вакви, „бесрамни“ политичари.

Одговарајќи на обвинувањата, Никола Груевски „ладнокрвно“ и “достоинствено“ ја предупреди:

„Непријатно е за државата, не за вас. Непријатно е за државата што се зборува дека во тие групи имало и луѓе кои што биле во некои партиски обезбедувања. Тоа е лошо за земјата, што се инволвирани луѓе од партиско обезбедување“.

Шеќеринска побара од министерката за внатрешни, Гордана Јанкуловска, да ги презентира доказите за обвинувањата, а од Груевси да ја смени.

Јанкуловска и покажа (од говорница) еден документ (партиско барање- допис- интервенција за еден од организаторите-приведен од МВР), со „коментар“:

„МВР не води евиденција на членството на политичките партии. Меѓутоа, во согласност со реакциите на одредени политички партии, кои во минатото во слични прилики и ситуации кои се однесуваат токму на истата толпа на лица, бара сопартиски дописи, МВР да ги извести дали лицата учествувале“.

Во „меѓувреме“, Никола Горгиев, алијас „Командант Коки“ (од СДСМ) беше однесен пред истражен судија. Тој е еден од 8-темина приведени по завршувањето на протестот. Според полицијата, Горгиев е уапсен на потегот од улиците „Ленинова“ и „Партизански одреди“ поради тоа што, како што велат во МВР, поттикнувал лица да фрлаат камења. Полицаецот кој се обидел да го легитимира бил удрен од Горгиев, по што е тој уапсен.

„Тој се обиде да попречи извршување на службени задачи од страна на припадниците на МВР и е приведен во полициската станица. Против него ќе биде процесуирана кривична пријава“, изјави Јанкуловска.

Да потсетиме, на 27.02., по одржувањето на митингот, околу 600
граѓани, главно млади лица, од плоштадот „Пела“ се упатија кон Грчкиот конзулат и се обидоа да го каменуваат. Со брза интервенција на
специјалните сили на МВР на толпата прво и беше оневозможен пристап кон амбасадата, а потоа таа беше разбиена. Ситуацијата почна да се нормализира по 21 часот.

Меѓутоа, она што ни станува најинтересно на „фронтот“ во последно време е проблемот на паниката. Партијата СДСМ како папагал повторува дека ВМРО ДПМНЕ е во паника, а вторава, пак, е дури за првата неподносливо „мртва ладна“, особено кога говорат и одговараат Груевски и министерката за внатрешни работи Гордана Јанкуловска. Ај за Груевски може да е тоа очекувано (секој со спортски дух, па и поранешен боксер, мора да биде таков „како таков“), но за една млада дама со толку клучна улога во „менаџирањето“ на безбедносната состојба во земјава…

Токму таа- безбедносната состојба е уште една голема „утка“ на СДСМ. Јас веќе оценив дека итната собраниска седница посветена на терористичкиот акт во Танушевци, на барање на опозицијата (СДСМ), беше за сопствен (анти)маркетинг. Притоа го поставив прашањето зошто не се побара седница на државниот Совет за безбедност, а да не се троши бесцелно „собраниското време“. Токму тој- Советот уште еднаш, по којзнае кој пат, ја потврди мојата оценка за работењето на опозицијата во корист на сопствената штета.

Имено, по инцидентите во изминатите денови и недели, со повеќемина убиени и повредени припадници на МВР, Советот за безбедност на РМ оцени дека безбедносната состојба е стабилна и мирна, но со одредени предизвици во контекст на регионалните случувања. Досегашните инциденти се предизвикани од криминални групи и поединци за кои засега, според информациите од безбедносните служби, не постојат докази за нивна политичка инструираност.

Советот заклучил дека припадниците на безбедносните структури треба да продолжат да ја следат состојбата и да дејствуваат превентивно на теренот, со цел да не се повторат инцидентите и да не се радикализираат состојбите. Заклучил дека е добро и политичките фактори да продолжат со активностите и комуникацијата со локалното население.

„Според информациите од страна на Министерството за внатрешни работи, групи пред се од криминален карактер и со криминални мотиви дејствуваат во определени реони коишто ние во 2001-ва ги нарекувавме кризни. Во овој момент не постојат индикации и докази коишто можат да ги поврзат меѓусебе тие групи или да доведат до заклучок дека се работи за некаква заедничка политичка платформа од кој било карактер“, изјави претседателот Бранко Црвенковски.

Тоа е „тоа“ и ништо повеќе, (Црвенковски, како што наводно било договорено, не „дозволи“ новинарите да му поставуваат прашања). Макар што меѓу редови може да се прочита извесно лично „незадоволство“ од оценката, па дури и потенцирањето на еден „извор“ (МВР) како да го „адресира“ виновникот за (евентуалното) идно влошување.

Втор пример за прашања кои заслужуваат одговор од опозицијата, ама се непријатни и затсоа се нужни игноранцијата и ароганцијата, е најновиот „судир“ во врска со одлуката на Уставниот суд. Од владејачката партија обвинија дека укинувањето на делови од Законот за знамињата е масло од кујната на СДСМ.

„Кој и зошто го тера Бранко Наумовски да потпише одлука на Уставниот суд иако, како што ги чувме правните експерти, според Деловникот за работа таа одлука тој нема право да ја потпише?“, праша Александар Бичиклиски, портпарол на ВМРО-ДПМНЕ.

Тој постави и низа други, можеби и „понезгодни“ прашања:

„Зошто се чекало 2 години за да се отпочне постапката за испитување на уставноста на овој закон и зошто е избран токму овој период? Дали се точни шпекулациите дека на 18-ти октомври, во вечерните часови, е одржан таен состанок во ресторанот „Меана Б“ (во Скопје) помеѓу господинот Бранко Црвенковски и господинот Бранко Наумовски, на кој е договорен начинот како да се истурка одлуката на Уставниот суд за Законот за знамиња? Дали господинот Бранко Црвенковски знаел за оваа одлука? Дали бил претходно предупредуван од претседателот на Уставниот суд, на состанокот кој го имале на барање на претседателот на Уставниот суд, кога на Црвенковски му било пренесено дека оваа одлука може да направи проблеми и да предизвика тензии? Дали Бранко Црвенковски има удел во сето ова?“.

Она што е особено интересно (не и неочекувано), „експресно“ игнорантски и мошне арогантно („конструктивно“) реагира СДСМ и „во името“ на претседателот:

„Од премиер – статист во театар, од претседател на Собрание – режисер на циркус, од претседател на ДПА – напаѓач на пратенички, може да се очекува само она што го видовме пред малку на т.н. вонредна прес- конференција на ВМРО-ДПМНЕ. Срамно, бедно, мизерно и неодговорно кон државата. Јасно ни е дека ВМРО-ДПМНЕ е во паника (ах, таа паника!) поради катастрофалната безбедносна, политичка и економска ситуација во земјава во која ја доведе Македонија за само 16 месеци“. (А оценката на Советот за безбедност?)

СДСМ дури и бара(!), не чувствувајќи потреба барем да му остави на претседателот Црвенковски самиот да реагира односно одговори:

„Бараме од ВМРО-ДПМНЕ да покаже барем минимум државничко однесување и почит кон Македонија и нејзините граѓани“.

Само врхушката на СДСМ знае каква врска има „државничкото однесување и почитување“ со мошне прецизните и конкретни поставени прашања.

За лагите со кратки нозе мошне „илустративен“ е и примерот со „реакциите“ за трансформацијата на Клиничкиот центар во повеќе клиники. Социјалдемократите обвинија до власта е виновна за пропаѓањето на Клинички, а со него и на 4.000 вработени. Ништо од ветувањето дека вработените ќе добиваат плата секој 1-ви во месецот. Не само што не им е редовно исплаќан личниот доход, туку Владата на Груевски пред 15 месеци им ги намалила платите за 35%.

„Министерот за здравство вети дека доктор во клиничките болници ќе има најмалку 35.000, а медицинските сестри најмалку 20.000 денари плата. Денес е 28-ми октомври, а вработените во Клиничкиот центар веќе 2 месеца немаат земено плата“, изјави ( на тој ден) Ана Динева Марковска од СДСМ.

Министерството за здравство експресно (веднаш) реагираше. Платите од март до август годинава биле исплаќани првата недела во месецот. Доцнела само септемвриската плата, затоа што жиро сметките на клиниките биле депонирани во „Македонска банка“, на која и е одземена лиценцата за работа. Проблемот веќе бил надминат. Пари има, а исплатата на платата за септември, која е зголемена за 10%, ќе започне уште утре.

Потоа од СДСМ (очекувано) „експресен“ молк.

Во овој „контекст“ влегува и неуспешната лидерска средба.

За првата точка -Закон за јавно обвинителство, ВМРО-ДПМНЕ и СДСМ заглавија на старите разлики кои се однесуваат пред се на изборот на јавните обвинители. За втората тема -нов собраниски Деловник, според премиерот Груевски, техничките разлики се „испеглани“, но останале 4 спорни точки, сите поврзани со јазикот.

Шеќеринска забележала различни ставови кај владејачкото мнозинство:

„Хендикеп беше и тоа што во рамките на Владата двата коалициони партнера немаа ист став по едно важно прашање, а тоа е употребата на албански јазик во парламентот“, изјави таа.

На прашањето дали СДСМ има ист став со опозиционата ДУИ, Шеќеринска со одговор „не, немаме ист став“.

ДПА ги обвини социјалдемократите дека се противат на употребата на албанскиот јазик во Собранието.

„Не е добро тоа што опозицијата го прави во моментов, а тоа е блокада на донесувањето на новиот Деловник. Опозицијата, како што и денеска се изјасни, е против секаква употреба на албанскиот јазик во Собранието“, рече Имер Алиу, заменик претседател на Владата (ДПА).

Лидерската средба ја бојкотираше партијата на Ахмети затоа што сакала да разговара и за други теми. Премиерот Груевски прифатил:

„Не бегаме од ниту една тема и тоа им го соопштивме. Меѓутоа, тие не дојдоа денеска и не знаме зошто не дојдоа. Ако кажеа дека не дошле поради тоа што не им се допаѓа дневниот ред, ние веднаш им испративме одговор дека сме подготвени да прифатиме секоја точка на дневен ред што е зрела за прифаќање и што ќе ја предложи некој од страните- учесници, од четирите политички партии“.

Да потсетам, на минатата средба ДУИ побара претходно да биде донесен Закон за употреба на албанскиот јазик, за потоа да биде донесен собранискиот Деловник. Со овој став денеска се согласи и СДСМ.