(04.11.2007.)

На „фронтот“ ништо ново. СДСМ како челник на опозицијата и натаму интензивно и мошне успешно работи во корист на својата штета, притоа користејќи секакви „средства“, а особено лагата со кратки нозе (експресно откриена, по што се молчи како да не била искористена- употребена). Позицијата, пак, на чело со ВМРО ДПМНЕ, засега најчесто експресно и мошне успешно ги „разголува“ кратките нозе на лагата (стануваат се пократки), но е забележливо и поставувањето на прашања кои ептен заслужуваат одговор, без оглед што не го добиваат оти очигледно се многу непријатни.

Меѓутоа, она што ни станува најинтересно на „фронтот“ во последно време е проблемот на паниката. Партијата СДСМ како папагал повторува дека ВМРО ДПМНЕ е во паника, а вторава, пак, е дури за првата неподносливо „мртва ладна“, особено кога говорат и одговараат Груевски и министерката за внатрешни работи Гордана Јанкуловска. Ај за Груевски може да е тоа очекувано (секој со спортски дух, па и поранешен боксер, мора да биде таков „како таков“), но за една млада дама со толку клучна улога во „менаџирањето“ на безбедносната состојба во земјава…

(повеќе..)

На 09.06.2006. година под горниот наслов во електронскиот дневен весник „Дневен е-Еснаф“ објавив прилог пред почетокот на паламентарните избори во Македонија таа година, а посветен на нужноста односно налогот од „меѓународниот фактор“  за фер и демократски избори. Во него посочувам дека, како и секогаш досега, прекршувањето на Изборниот законик се случува претходно, а се однесува на неофицијалноста“ на предизборната кампања.

Деновиве со формирањето на „институтот“ ДЕМОС, според многумина „трета политичка опција“ која би трбало да го замени „ биполарниот политички амбиент во Македонија“. Потсетувањето на една тогашна неуспешна иницијатива- за формирање на политичка партија ГПМ треба да се „чита“ о тој контекст.

Интересно е што во него го бележам предизборниот „бисер“, односно „случајот“ Бучковски- Бонева кој неодамна доби судски епилог (Бучковски е осуден како виновен).

(повеќе..)

(Љупчо Димитровски, објавено на 05.05.2006)

Уште кога еден од „домашните странци“ им препорача на нашите во Владата, а посебно на „евроинтеграторката“ Шеќеринска, да почнат да ја „раскажуваат“ (или да ја „продаваат“) Македонија во странство како „успешна приказна“, некои работи ми станаа и останаа нејасни. Од нив две најважни: што е тоа „успешна приказна“ (и покрај моите солидни знаења за приказните, не знам за успешни и неуспешни, освен ако не се мисли на приказни со среќен и несреќен крај); и второ, бидејќи приказните секогаш се со минато определено свршено време, зарем нашава државичка е веќе со такво односно определено свршена. (повеќе..)

Дека многу нешта во овој наш до крајности политизиран, поточно политикантски живот не се менуваат или, пак,  се менуваат мошне бавно, „највепчатливо“ зборува процесот на нашето европеизирање.

Сигурен сум дека на прилогов што следи, објавен на 15.12.2005-та во електронскиот весник „Дневен е-Еснаф“ (сега со незначителни пред се стилски интервенции и во прво лице еднина) многумина, откако ќе го прочитаат, ќе се согласат дека и сега нема што ниту да му се додаде, ниту да му се одземе.

Лично воопшто не милувам да „ретропишувам“, ама кога се работи за ре-актуелност…

(повеќе..)

Ќе си ги мери ли своите зборови искажани во некој еуфоричен миг (или некои, според добронамерници/недобронамернии недоброј- „еуфорична политичарка“), по извесно време- на пример некоја година? (Други веќе и ги измерија.) Ќе се срами ли од нив или, пак, ќе се гордее со нивната „тежина“?

(повеќе..)

Веќе нема дилеми дека вонредните парламентарни избори во Македонија ја „инспирираа“ опозицијата (не дел од неа, бидејќи барем на тој план македонските партии се прецизно „диференцирани“) да подготви и вонредно сценарио кое ќе резултира со „уште еден пораз на Македонија на меѓународен план“. Како и се друго во изминатиот „катастрофален“ двегодишен период на владеење на коалицијата предводена од ВМРО-ДПМНЕ.

(повеќе..)

Токму така. Очекувано за едни или неочекувано за други, „нецелосната“ победа на Тадиќ, поточно на неговата европска опција прва (веројатно нема да биде единствена) ја (зло)употреби коалицијата „Сонце“. (повеќе..)

Се надевам дека сепак изборните штабови или портпаролите на партиите, кои ќе се борат за што повеќе места во Парламентот на предвремените парламентарни избори, нема да тресат толку „зелени“ за да не можеме ни здив да земеме од смеење. Ама…

Најава на опозицијата: формирање на Коалиција за европска Македонија, односно на партии со европска ориентација.

(повеќе..)

Претседателот Црвенковски и премиерот Груевски разговараа за предлозите на Нимиц дадени на последната виенска рунда на преговорите, а по средбата немаше изјави. Учествуваа и шефот на дипломатијата Милошоски и преговарачот Никола Димитров.

(повеќе..)

Редовната месечна седница на Собранието на Македонија за пратенички прашања од опозицијата одново беше искористена за „битка“ со власта, односно за евтин- приземен политички (опозиционерски) маркетинг. Очигледно, избраните од „народот“ треба да се потсетат дека пратеничките прашања не се нивни, туку „негови“.

(повеќе..)

По малку чудно, па и апсурдно: прослава на „заокружен“ изминат период на реализација на потпишан документ организира „актер“ кој се борел со оружје в рака (но не за него односно за „спогоденото“, туку за сосема други цели), а не нејзин потписник или потписниците. Не станува збор ниту за некаква „артикулација“, меѓународно правно „формулирање“ на барања или услови (суштинското на договорот е подобрување на статусот на малцинствата за кои во вооружен „конфликт“ се бореа само припадници на едно!). Што, се разбира, не значи негација на правото да го прославува за што самата не знаела дека се бори (не мислам на „општата“ цел).

Не е на одмет да потсетам дека „конфликтот“ не го предизвика и водеше политичка партија (нејзина воена формација), туку воена структура, долго време и меѓународно третирана како терористичка, од која „изникна“, „произлезе“ албанскиот политички субјект ДУИ.

Уште почудно и поапсурдно е што потписниците не само што не ни помислуваат на такво нешто (да прославуваат), туку и не ја удостојуваат прославата со своето учество. Како да чувствуваат грижа на совеста, како да сакаат да заборават што потпишале, како некој со сила да ги натерал на тоа.

(повеќе..)