Да се премолчи, воопшто да не се одбележи пуштање во сообраќај на 17 нови нископодни и првиот двокатен автобус низ улиците на Скопје (барем како занимливост) нема врска со тн. опозиционерско новинарство, туку единствено со теснопартиско, што ќе рече неслободно, еднострано, насочено, заробено. Токму тоа- таквото новинарство е проблемот кој се држи како „дежурна тема“ за „меѓународна употреба“: слободата на медиумите.

Не мора да се согласуваме со ставот дека климатизираните украински автобуси нудат можност да се доживее „градот како европска мотропола, а со кинескиот – двокатниот подобро да се запознаат со старото и новото“ (министерот за транспорт Миле Јанакиески на свеченоста), ниту дека тоа ќе го овозможат најавените нови нископодни и двокатни автобуси од отворен тип. Затоа што за таквото доживување се потребни уште многу други нешта.

Скопје е далеку од европска метропола, но е ноторен факт дека почнува полека да наликува на неа (да, и со проектот „Скопје 2014“, без оглед што во него ни се допаѓа, а што не; „фрлените пари“ е тема за друга расправа).

Точно, Скопјани заслужуваат да имаат удобен и ефикасен превоз во модерни и современи автобуси, изработени според најсовремените европски стандарди. Точно, тоа во последниве година- две се случува. Не само со новите автобуси на ЈСП кои се набавени од Владата на Македонија (се разбира, со буџетски средства односно со пари на граѓаните; може со некои други?), туку и со новите на приватните превозници. Не сте забележале коллку брзо тие го обновија и го обновуваат својот возен парк? (Конкуренцијата си го прави своето.)

Во врска со новите автобуси на ЈСП мошне важни се нивните карактеристики, а пред се удобноста, малите трошоци за гориво, резервни делови и за одржување. Со право се потенцира и тоа дека 10% од возниот парк на Јавното сообраќајно претпријатие е обновен со автобусите од Кина и Украина (градоначалникот на Скопје Коце Трајановски).

Малку е? А со колку проценти годишно се обновуваше досега, особено кога „други“ беа на власт? Се памети ли набавка на 32 автобуса „во пакет“, наеднаш? Во февруари беа промовирани и пуштени во сообраќај првите 15 нископодни автобуси, а со проектот е предвидена набавка на вкупно 80 нископодни и 202 двокатни автобуси.

Нископодните автобуси се со 31 место за седење и 69 за стоење, додека двокатните имаат 39 места за седење на горниот и 18 на долниот дел и 20 места за стоење.

Препорака на моите колеги „професионални“ СДСМ-овски, ВМРО-НП-овски,ОМ-овски и уште нечии „–вски“ новинари:

Премолчувајте, „скандализирајте“ го и проектот за обнова на авботускиот возен парк на ЈСП (како се друго), ама и не влегувајте, не возете се во новите авгобуси. Ниту во нископодните, ниту во двокатните. Барем до вонредните парламентарни избори. Бидува?

Треба да се има предвид дека станува збор за рангирање според квалитетот на животот, а тој е одамна прецизно дефиниран, но не и доволно познат кај одговорните „фактори“ и неодговорните „трактори“.

Како што пренесоа светските агенции, според годишната студија на консалтинг фирмата „Мерсер“ престолнината на Австрија, Виена, е градот со најголем квалитет на животот. Тој стасал на врвот на ранг листата пред се поради стабилната политичка ситуација, како и фактот дека во изминатите 10 години не бил мета на терористички напади. Цирих е на втората позиција. Минатата година беше обратно- Виена беше втора, зад Цирих.

Квалитет на животот- што е тоа? Мошне комплексна  категорија, со многу мерливи  индикатори, помеѓу кои најважни се општествените- стапката на разводи, криминалот, бројот на бремените кај тинејџерките, колку деца завршуват средно училиште итн., всушност се она што го овозможува и поттикнува општствениот развој.

Во текот на изработката на студијата „Мерсер“ зела предвид дури 39 критериуми, помеѓу кои се политичката и економската слобода и развој, социјалната заштита, здравствениот и образовниот систем, јавниот транспорт, комуналните дејности, еколошката состојба, како и личната сигурност и сообраќајот. Во конкуренција годинава биле 420 градови во светот, а на конечната листа се „запишале“ 215.

Виена вкупно освоила 198,6 поени, Цирих 108, а потоа следат Женева со 107,9, Ванкувер (Канада) и Оукленд (Нов Зеланд) со по 107,4 поени, а помеѓу 10-  те „нај“ се уште германските градови Дизелдорф, Минхен, Франкфурт, швајцарскиот Берн и австралискиот Сиднеј. Брисел е 14-ти, Берлин 16-ти, Париз 33- ти, Токио 35- ти, Лондон 38- ми, Вашингтон 44- ти, Њујорк 49- ти, Рим 55- ти, а Москва е дури на 168- то место.

Македонскиот главен град годинава со „освоеното“ 151- во место напредуваше за 3 во однос на лани, кога беше на 154- тото. Во регионот најдобро е рангирана Љубљана- на 78-то место, Загреб е 103, Букурешт 108, Софија 112, Белград 137. Зад Скопје се Сараево на 157 и Тирана на 173 место.

Град со најнизок квалитет на живот, како и во 2008- ма година, е Багдад кој добил сенасе 13,4 поени.

Посебно вреднувана категорија е инфраструктурата, според која Виена се нашла на 18- тото место. Првите три им припаднале на Сингапур, Минхен и Копенхаген. Скопје е на 138-то, а најдобро рангиран град во регионот е Љубљана- на 95-тата позиција. Пред Скопје се уште и Атина и Загреб, а полошо пласирани се Белград, Софија, Сараево и Тирана. Последното место и на оваа ранкинг листа го зазема Багдад.

„Мерсер“ е глобална консултанстка куќа со 18.000 вработени, со претставништва и клиенти во 180 градови и 40 земји во светот.

Има ли лошата или, поблаго речено, стагнантната состојба на развојот на Скопје, подобрувањето на квалитетот на животот на неговите граѓани, со територијалната организација- поделеноста на 10 општини и проблематичното „обединувачко“ или „координирачко“ функционирање на „централното“ раководство“?

Се разбира дека има, особено ако се има предвид дека тој- квалитетот на животот воопшто не зависи од етничката поделба, односно (не)рамнотежа помеѓу македонски и албански “територии” со што „се исполни Рамковниот договор“ (вака СДСМ и нејзините коалициони партнери во власта ја бранеа актуелната територијална поделба не само на Скопје, туку на цела Република Македонија).

Имено, постојната нееднаквост на квалитетот на животот, особено помеѓу „централните општини“ и руралните населби (кои му се „прилепија“ на Скопје), сигурно уште долго нема да се надмине. На пример, кога се во прашање комуналните дејности, еколошката состојба, сообраќајот. Мислам пред се на финансиските, организационите, кадровските ресурси на одделните општини и проблемот со нивно ефикасно здружување.

За споредба најчесто се посочува Љубљана, збратимен град со Скопје, на листата на „Мерсер“ најдобро рангиран град во регионот. Од едно интервју со градоначалникот на овој град Зоран Јанковиќ, објавено на официјалниот портал на град Скопје, дознаваме за организацијата и ефикасното функционирање на метрополата на Словенија:

Таа е поделена на 17 квартовски заедници и не постои паралелно дејствување во кое еден ќе попречува друг. Нив ги финансира општината, а тие се нејзина база. Јанковиќ смета дека, доколку се сака развој на Скопје, прво мора да се промени законот и односите помеѓу Градот и општините. Притоа градот мора да има своја автономија при одлучувањето, како и постојан дотек на пари од државата. Ако градот е заложник на државата или, пак, на некој начин е исклучен од неа, не може успешно да се развива. Ќе се покаже дека тоа е лошо за целата држава.

И нешто од него што го слушаме и од секој што престојува некој ден во Скопје или само минува низ него: кога би бил градоначалник на Скопје, Јанковиќ пред сите големи проекти најпрво би се погрижил за уреденоста и чистотата „која се уште не може да се види во градот“.

А слична листа на крајот од минатиот месец објави „Webzine AskMen“- листа од 29 градови на светот во кои нов живот е можен за сите. Тие се избирани според резултатите во 8 категории, како што се трошоци за живот, економска стабилност, култура,  мода, здравје, мeста за излегувања, спортски случувања и забава. Таа може да послужи како споредба и, за жал, уште едно поразувачко сознание за Скопје.

Прв е Чикаго. Тој е град што нуди перфектен баланс помеѓу космополитскиот и лагодниот живот, комбинирајќи ги сите култури, забавата и софистицираноста на реновираните дестинации. Чикаго нуди неодолив начин на живот и бројни институции, како што е Институтот на уметноста, Symphony Orchestra, Меѓународниот филмски фестивал и прекрасна театарска сцена со популарни фестивали на џез и блуз музика. Дури 39% од американските комичари доаѓаат токму од него.

На второто место е Барцелона. Главниот град на автономниот регион Каталонија стотици години на ред се дистанцира од остатокот на Шпанија куултурно, уметнички, но и јазички. Ова чувство на издвоеност и даде сосема поинаков шмек од оној што го има Мадрид или Севилја. Географски Барцелона се наоѓа поблиску до Европа, па тамошните жители прво ќе ве поздрават на каталонски, а потоа на англиски и дури потоа на шпански, доколку навистина мораат. Градот ги пречекува гостите со раширени раце. Благата клима во текот на целата гдина е одлична за живот, а плажите, бродовите и летните бавчи го надополнуваат доживувањето. Сепак, во пауза секогаш ќе се најде време за гледање на некој натпревар на фудбалскиот клуб Барцелона.

Како трет, Сан Франциско е неодоливо драматичен град со ридови и облакодери од кои можат да се следат промените на боите на небото. Тој има 2.870 барови и некои од најдобрите ресторани во Северна Америка. Според податоците, неговите граѓани се најздрави во САД. Во околината на градот има бројни лозја од каде што стигнуваат некои од најдобрите светски вина. На листата на „Форбс“ овој американски град се најде помеѓу 10- те „најпаметни“.

Чеврти е Лондон. Англискиот поет и писател Семјуел Џонсон рекол дека „кога е човек уморен од Лондон, тогаш мора да е уморен од животот“. Тој е едно од најинтересните и најбогатите места на планетата Земја. Овде е битно да имате работа со која можете да ги платите сите трошоци на живеење, зашто Лондон е еден од трите најскапм градови на светот. Сепак, бројните можности се она што најмногу ги привлекува луѓето да дојдат во него. Во Лондон се зборуваат над 300 јазици, па така претставува своевиден микрокосмос со најдобра интернационална кујна и култура. Спортот, купувањето, театарот, музиката во живо, музеите…се што ќе посакате ќе најдете во него.

На петтото место се пласира Сиднеј. Овој пристаништен град е втор на светот според бројот на хомосексуалци. Исто така е познат и според тоа што властите исклучително се грижат за населението, обезбедувајќи му одлична здравствена заштита и прилично добра социјална помош за невработените. Има 37 плажи, а повеќето се одвај 30 минути оддалечени од центарот. Кога е во прашање модата, Сиднеј е рамо до рамо со Париз и Милано. Секоја населба има свој стил, а тамошната кујна е една од најразновидните на светот.

На листата се наоѓаат уште Њујорк, Берлин, Хонг Конг, Копенхаген, Париз, Ванкувер, Рим, Буенос Аирес, Токио, Торонто, Мајами, Мадрид, Виена, Лос Анџелес, Монтреал, Панама, Портланд, Лион, Мелбурн, Тел Авив, Сантјаго, Кејп Таун, Хамбург и Единбург.

Македонските ракометарки го постигнаа најголемиот успех досега. Но и тој не е неочекуван, иако надежите беа многу поскромни. Напротив, можат да жалат што не „отидоа“ многу погоре ако се има предвид просечната, шаблонизирана, неинвентивна игра на Швеѓанките (од нив загубија само со еден гол разика).

Никакво изненадување не е ниту оценката за добрата организација на првенството, а уште помалку слабата посетеност на натпреварите.Но, да одиме по ред.

Иако на почетокот, во првите натпревари тешко излегуваше на крај со своите противници, Норвешка без поголеми напори по четврти пат стана европскиот шампион (трет пат едно по друго). Впрочем, тоа е својствено за големи репрезентации, дел од стратегијата која доследно се „конкретизираше“ во „соодветна“ тактика на секој натпревар. Да не заборавиме дека оваа селекција е и олимписки шампион од последните ОИ во Пекинг. За успехот е секако најзаслужна селекторката Маит Бревик, која со години ја предводи селекцијата. Со неа досега освои се што можеше и е несомнено најуспешниот селектор на женска репрезентација на светот. Меѓутоа, никако не треба да се потценат заслугите на оние што „војуваа“ на теренот, пред се ракометарките кои со право беа избрани и во Ол Стар тимот на шампионатот: голманот Кетрин Лунде Харалдсен (најзаслужна што титулата е освоена без ниеден пораз, а само со еден нерешен резултат), Тоње Ларсен, Кристине Лунде, Кристин Лин Ригелхит (најдобар стрелец на првенството со 51 постигнат гол).

Шпанските ракометарки за многумина се најголемо изненадување во завршницата на Европското првенство. Меѓутоа, ако се погледнат нивните резултати во последниве неколку години на меѓународните натпреварувања, и клупски и репрезентативни, високиот пласман (можеби не во финалето) можеше да се очекува. Се разбира, во средбата со Норвешка беа успешни колку што имаа сила против тимот од „најврвот“- само во првите 30 минути (полувреме 13:12 за Норвешка). Во вториот дел немаа сили и задоволни се му препуштија на противникот, дури да победи и со неочекувано висок резултат 34:21 (13 гола разлика).

Светскиот првак Русија се „утеши“ со бронзениот медал, откако ја совлада Германија во малото финале со 24:21. Реванширајќи се за поразот од главната рунда, кога неочекувано, дури чудно загубија убедливо (22:27). И „обичните“ љубители на ракометот (како мојата дребност) и експертите ја забележаа тактичката грешка на селекторот- токму на тој решавачки меч, за борбата за медали, да ги „одмора“ двете од најдобрите- Ирина Полтроцкаjа и Елена Поленова. Некои коментираа дека неговата намера била во полуфиналето да ги „добие“ Норвежанките. Не е веројатно бидејќи одмерувањето на силите со фаворитот (и очекуван европски првак) во таков момент е по малку и „налудничаво“. Што ќе рече дека повеќе станува збор за тактичка грешка отколку намера. Она што мора да се потенцира е дека руската селекција е во фаза на подмладување односно подготовка за следното Светско првенство, па освојувањето на бронзениот медал за овој тим е можеби и по малку неочекуван успех.

Македонската репрезентација постигна одличен резултат, најдобар на сите досегашните европски првенства. Го освои 7- то место со триумф над Белорусија од 29: 24, односно со три победи на финалниот турнир (во дуелите со Хрватска, Србија и Белорусија). Загубија од Германија, Русија и Шведска. Реален рзултат, можеше и повеќе, но најважно е дека тој е уште еден доказ оти ракометот (и машкиот) е со години на ред најуспешен македонски колективен спорт (фудбалот не му е ниту „до колена“). Нашите ракометарки заслужуваат честитки, особено на борбеноста, но и на покажаната квалитетна игра. Она што ги „оддалечува“ од европскиот и светскиот трон, а тешко дека е можно да се надмине во краток период, е недоволен број на ракометарки со еднаков квалитет (два тима)- услов за финални турнири во кои се играат натпревари дури секој ден (па товарот е „нерамноправен“ во однос на другите селекции).

Успехот на Македонија е поголем и посогледлив ако се има предвид конечниот редослед на годинашниов европски шампионат:

1. Норвешка, 2. Шпанија, 3. Русија, 4. Германија, 5. Романија, 6. Хрватска, 7. Македонија, 8. Шведска, 9. Унгарија, 10.Украина, 11. Данска, 12. Белорусија, 13. Србија, 14.Франција, 15. Австрија, 16. Португалија.

Идеалниот состав на Европското првенство:

Голман: Катрине Лунде Харалдсен (Норвешка)
Лево крило: Валентина Елисеи-Ардеан (Романија)
Лев бек: Тоње Ларсен (Норвешка)
Среден бек: Кристине Лунде (Норвешка)
Пикер: Бегоња Фернандез (Шпанија)
Десен бек: Грит Јурак (Германија)
Десно крило: Лин Кристин Ригелут (Норвешка)
Најдобар играч: Кристине Лунде (Норвешка)
Најдобар стрелец: Лин Кристин Ригелут (Норвешка)
Најдобар дефанзивец: Надежда Муравјева (Русија).

Титулата МВП на првенството ја понеше норвешката ракометарка Кристин Лунде.

Резултати и пласман:
Финале: Норвешка – Шпанија 34:21 (13:12).
За трето место: Русија – Германија 24:21 (17:11).
Полуфинале: Шпанија – Германија 32:29 (12:13), Норвешка – Русија 24:18 (12:7).
За петто место: Романија – Хрватска 36:33 (29:29, 12:14).

Некои забележаа на слабата посетеност на натпреварите на ЕП (освен на натпреварите на македонската селекција). Причината треба да се бара во две објективни „нешта“:

Најнапред, високите цени на влезниците кои сигурно не би биле прифатливи ниту за развиените западноевропските држави (за полуфиналето 100 евра). Своевиден куриозитет е и незадоволството на функционери од Европската ракометна федерација, а мошне „илустративен“ пример е финалниот натпревар Норвешка- Шпанија: неколку часа пред големото финале на непродадените влезници цената им се спушти од 150 на само 10 евра, само за да се наполни салата.

Втората причина за слабата посетеност на натпреварите и во Скопје и во Охрид беше речиси никаква промоција на финалниот турнир и кај нас и во странство, иако станува збор за најголем спортски настан воопшто одржан во нашава земја. Целосната вина за тоа мора да ја понесат челниците на Ракометната федерација. (Белким не мислеа дека тоа ќе го прави Владата која даде гаранции за успешна организација. Таа можеше да „се сети“ ЕП да го искористи за медиумска промоција на земјава во светот на бизнисот, особено инвестирањето во туризмот). Пример: за разлика до Македонија, Хрватска, која е организатор на Светското првенство во ракомет во јануари следната година, во Скопје се претстави како домаќин на овој голем спортски настан, а земјата ќе биде промовирана во сите земји- учеснички.

Забележани се и некои „ситни нешта“:

Освен салата „Борис Трајковски“, втор ракометен „скопски“ центар во изминатите две недели беше и хотелот Континентал. Србинките се жалеа дека хотелот бил како „коњска штала“ (мошне навредливо, заедно со истапот на српскиот селектор на кој не вреди да се задржувам; доволно е што најверојатно ќе биде казнет од ЕХФ), но другите беа задоволни.

Најинтересна беше данската новинарска приказна дека во Македонија имало „само црно- бели телевизори“ и затоа нивната репрезентација носела само бели дресови. (Забелешките на некои дански ракометарки дека во Скопје гледаат „само беда и питачи“ не заслужуваат никакво внимание- ги игнорирам не како навреда, ниту како некултура, туку како израз на високо ниво на глупост и примитивизам.) Веројатно токму тие се виновни за слабиот пласман- дури на 11-тото место. Ако малку се потруделе, да се прошетале низ продавниците за бела техника, веројатно ќе пронашле и „некој“ во боја, па на ЕП можеби ќе посигнеа подобар резултат.

Во секој случај, Република Македонија доби високи пофалби за организацијата на првенството:

„Имавме некои потешкотии за време на првенството, но ги надминувавме во од заедно со Ракометната федерација на Македонија и со делегациите на земјите- учеснички, кои покажаа крајно добра волја и кооперативност на тој план. Работите се решаваа во од и благодарение на големиот број волонтери, а би сакал да му се заблагодарам и лично на господинот Михајловски за речиси секојдневното присуство“, изјави потпретседателот на ЕХФ, Жан Брио.

Претседателот Тор Лиан и генералниот секретар Михаел Видерер, пак, се задржаа само на натпреварувачкиот аспект. Лиан рече дека ова натпреварување било празник на ракометот, а Видерер ја потенцира Шпанија како пример дека за кратко време може да се стигне до самиот европски врв.

ЕП во Македонија го пренесуваа 35 ТВ-станици, сликата одеше во 58 земји, а интернет- страницата на првенството забележа над 1,6 милиони посети, секоја од нив во траење од 6 минути во просек, од што се посебно задоволни во ЕХФ.

Важно за македонската ракометна репрезентација: за да учествува на 6- тото Светско првенство, што ќе се одржи идната година во Кина, Македонија ќе треба да ја победи Австрија во јунскиот бараж. Таа заврши претпоследна на Евро-шампионатот и е според желбите во нашата селекција.

Повеќе од сигурно е дека градоначалникот Трифун Костовски нема ниту да ги дочека најавените двокатни автобуси („подарок“ на Скопје од Владата на Македонија), ниту, пак, ќе се повози во нив, макар промотивно- за „сликање“. Тендерот за набавка ќе биде реализиран кон крајот на идната- 2009-та година, локалните избори се во март, а на нив тој и да се кандидира нема никакви шанси за уште еден градоначалнички мандат (општа оценка: најлош, најнеуспешен градоначалник на Скопје досега). А граѓаните? Скопјани со нетрпение ќе чекаат да се возат во нив или, пак, се сомничави, резервирани, па уште сега се со „став“ дека нема да се качат на вториот кат. Не се „официјално“ прашани, но од некои новинарски анкет може да се заклучи дека мислат оти двокатните автобуси се добро решение за хаотичниот градски превоз.

Владата најнапред најави дека ќе објави тендер за набавка на 102 двокатни автобуси, од кои 2 ќе бидат туристички односно отворени панорамски и ќе се користат во Скопје и Охрид. Се работи за климатизирани автобуси конструирани според најновите стандарди, со низок под и со рампи за лица со посебни потреби. Треба да се нагласи дека е веќе утврдено оти сите линии на ЈСП, со исклучок на две, се безбедни за одвивање на сообраќај со двокатни автобуси.

Одлуката ќе ја спроведе Владата поради сериозните опструкции од градските власти што се вршеа со претходниот тендер за набавка на автобуси.

Премолчено од Костовски, а на што го потсети Ивица Боцевски: ветил дека ќе ги врати претходните средства што Владата му ги додели на градот за набавка на нови автобуси за ЈСП Скопје.

Да потсетам, лани, во декември, Владата на ЈСП му додели 4,4 милиони евра за да го обнови возниот парк, а со нив требаше да се купат 5 половни двокатни автобуси и 45 нископодни и единечни (со ветување дека ќе бидат доделени дополнителни средства оти со нив може да се купат само 20 нови автобуси).

Во меѓувреме, деновиве, Владата донесе одлука да се измени тендерот за набавка на автобуси за градскиот сообраќај во Скопје и за двата автобуса со отворена платформа наменети за главниот град и Охрид. Наместо првично предвидените 100, ќе бидат набавени 300 нови двокатни автобуси, соопшти вицепремиерот Ивица Боцевски. Според него, целата постапка ќе се реализира идната година. Меѓународниот тендер е веќе распишан и вклучува 14 понудувачи. Ќе го спроведе Министерството за транспорт и врски, а откако ќе се набават, автобусите во форма на донација ќе му бидат предадени на Јавното сообраќајно претпријатие – Скопје.

„Имајќи предвид дека Скопје има околу 298 автобуси, набавката ќе подразбира комплетна обнова на возниот парк. Инвестирањето во квалитетот на живеењето е инвестиција која е клучна и критична за секоја земја. Во современото општество владите во соработка со локалната самоуправа мора да влијаат да се подобри можноста на граѓаните за пристап до јавниот транспорт“. Боцевски додаде дека станува збор за автобуси изработувани според најсовремените еко стандарди, соодветно климатизирани и со рампи за лицата со посебни потреби.

За опструкцијата на Трифун Костовски:

Според него, инвестицијата е економски неисплатлива, а секаде во светот се напушта употребата на двокатни автобуси (што не е точно). Тој обвини дека Владата не ги консултирала експертите, ниту, пак, јавното претпријатие за тоа какви автобуси се потребни за градскиот превоз:

„Ја поздравувам идејата, но тоа е како на пример кога правите свадба, а не ве прашаат што ви треба- дали шпорет или фрижидер, а ви донесат лонци и тенџериња. Е, исто така се однесуваше Владата во врска со оваа набавка на двокатните автобуси“.

На Костовски му се придружи и ЈСП, иако претходно имаше сосема поинаков став: двокатните автобуси не се соодветни бидејќи проблем ќе претставува нивното сервисирање, а ќе бидат потребни и дополнителни трошоци за тие да се приспособат. На тоа веднаш реагираше раководството на „Санос“: фабриката има капацитет да изработува и сервисира- одржува двокатни градски автобуси. Нејзин проблем е добивањето на банкарска гаранција.

Дали одлагањето за набавка на првите 100 двокатни автобуси за крајот на 2009- та е поради глобалната финансиска и економска криза или се калкулира со “идните успеси“ (како еден од нив) на новиот градоначалник?

Во меѓувреме, како „контраудар“, Костовски со својата сопруга, директорот на ЈСП Александар Бошковиќ, повеќемина претставници од градската управа, како и медиуми, го промовираа градското возило на „Мерцедес“, што беше прва од неколкуте промоции на нископодни автобуси со кои градоначалникот сака да ја разубеди Владата од идејата да купи „даблдекери“ за Скопје.

Изјава на Костовски:

„Убедени сме дека нископодните еднокатни автобуси се најсоодветни за градскиот превоз. „Мерцедес“ веднаш ни излезе в пресрет и ни позајми едно возило без надомест, во кое граѓаните ќе можат да се возат бесплатно. Нивниот збор треба да биде последен за тоа какви автобуси да купи Владата, бидејќи за таа набавка ќе се трошат народни пари. Мораме да воспоставиме дијалог со централната власт за ова прашање, затоа што ние како град немаме ниту пари да купиме автобуси, ниту можности да се задолжиме. Убеден сум дека Владата ќе се разубеди, бидејќи двокатните автобуси немаат никаква предност во однос на овие“.

Мерцедесовото возило е зглобно, има 37 места за седење и собира вкупно 140 патници, а има посебни места за хендикепирани лица и за бебешки колички. Хидрауличниот систем што е вграден во него му овозможува да се спушти до висината на тротоарите, а на втората врата има посебна рампа за лицата со посебни потреби. Нема скалила, туку со само еден чекор веднаш се влегува внатре.

Уште истиот ден Боцевски ја поздрави одлуката на Костовски да се повози со градски автобус, но му порача да се качи во возило за што имал одговорност, а не во некое што служи само за сценско дејство.

„Ќе биде добро градоначалникот за време на својот мандат да влезе во еден од скопските автобуси, за да види како скопските градоначалници од сферата и областа на транзицијата зад себе го оставаат јавниот превоз. Јас секој ден со ќерка ми се возам во нив и добро знам што е скопски автобус. За една година отсега, кога ќе се врши испораката на двокатните автобуси, Костовски и неговиот тим ќе бидат дел од историјата и од Музејот на градот Скопје. Се разбира, историјата ќе го даде својот суд за тоа колкав бил успехот на неговата администрација“.

Скопјани зборуваат, коментираат, а одвреме- навреме некоја телевизија ќе го „пушти“ својот микрофон помеѓу нив и ќе ја впери својата „теренска“ камера. Тие потсетуваат дека главниот град на Македонија со години чека нов и модерен градски превоз. Во 50- тите години на 20- от век низ скопските улици се возеле автобуси на два ката.

Напомена: решението за набавка на двокатни автобуси нема никаква врска со воведувањето на трамвај што упорно го „турка“ Костовски, а очигледно е дека ќе нема време да го „истурка“. Трамвајот е „нешто сосема друго“. Засега.

Да не заборавам да потпрашам: зошто никој не спомнува тролејбуси?

Откако дури 118-мина луѓе (млади и стари односно возрасни) побарале лекарска помош на Клиниката за инфективни болести, Министерството за здравство (немаше „каде и како“, мораше, без оглед на меѓународниот срамотилак на државата) и официјално да прогласи епидемија.

Првите затруени биле хоспитализирани во петокот, а инспекцијата слаткарницата ја затвори ден подоцна. И покрај тоа, бројот на затруени со еклери драматично се зголемуваше. 87-мина, од кои повеќето деца од скопските населби Чаир, Шуто Оризари и Сингелиќ, побарале лекарска помош на Клиниката за инфективни болести. Бранот на заболени кулминирал во неделата, но се уште се јавуваат нови. Лекарите претпоставуваат дека бројот е многу поголем, бидејќи мнозина се лекувани на матичен лекар или воопшто не се јавиле на преглед. А се работи за бактериско- цревна инфекција која може да остави и несакани последици по здравјето.

Половината од хосипитализираните во тешка здравствена состојба се задржани на лекување поради повраќање, висока температура, болки во стомакот, дијареја. Кај сите е пронајдена бактеријата салмонела. Засега кај заболените нема сериозни компликации бидејќи сите се јавиле на лекар навреме.

И официјално, кај нив е пронајдена бактеријата „салмонела ентеритидис“ која може да предизвика сериозни компликации, а лесно се пренесува од човек на човек преку нечисти раце.

„Истиот причинител знае да нападне и други органи. Може да навлезе во крвта и да предизвика една форма на сепса, може да продре низ мозочните обвивки, па да предизвика менингитис, може да атакува на срцето, на белите дробови, на коските, на бубрезите“, изјави Звонко Миленковиќ, директор на Инфективна клиники.

Д-р Иван Видиниќ, од Клиниката за инфективни болести, информира дека од 50-темина хоспитализирани најмалиот пациент има 5 години, а од највозрасните има и неколкумина 70-годишни. Сите се задржани на лекување поради тежината на болеста- тие се со потешка клиничка слика.

Заболените јаделе еклери од локалните продавници. Санитарната и здравствена инспекција потврди дека тие потекнуваат од слаткарницата „Дервен“ во Шуто Оризари, каде што пред неколку дена се јавија првите случаи на труење. Во еклерите е пронајдена бактеријата салмонела, а кај вработените во слаткарницата бактериите ешерихија коли и стафилокока. Инспектори на Санитарната и Здравствена инспекција веќе биле во контрола и констатирале дека таму е запрено производството. По добивањето на официјалните резултати од брисевите, инспекцијата ќе поднесе кривична пријава.

Нејасно е зошто Дирекцијата за храна, која 3 месеци е без директор, дозволила слаткарницата „Дервен“ да произведува слатки без дозвола за работа, и тоа во визбени простории, без прозорец, во влага. Импровизираната работилница се наоѓала зад куќа и на диво работела цели 2 месеца. Во Дирекцијата за храна велат дека таму вриело од бактерии. Печеле слатки и ги дистрибуирале во локалните дуќани без декларација и дозвола.

„Да не ги повлечевме, немаше да бидат не 100-тина заболени, што исто е фрапантна бројка, туку ќе беа 2.000“, изјави Д-р Димче Петревски.

Сега освен сопственикот на „Дервен“ пријави ќе добијат и дуќаните кои ги продавале слатките. Останува можноста некои семејства се уште да чуваат од расипаните слатки дома, а со што и опасноста од нови труења се уште не е помината.

Од Дирекцијата се правдаат дека не можат да знаат кој се работи без дозвола. Велат дека телефоните се вжештени од ѕвонење, но со тројца инспектори не успеваат да стасаат секаде.

Само во јули и август тие направиле околу 150 контроли, а две третини од контролираните „слаткарски фабрики“ не ги исполнувале условите за работа.

„Има луѓе коишто работат, а се бацилоносители, има луѓе коишто немале санитарни книшки редовно ажурирани и немале поседувано хигиенски минимум. Колку ги има такви, сигурно Дирекција за храна ќе треба да даде некој одговор, ако не може да даде целосен“, изјави Драган Ѓоргов, директор на Републичкиот завод за здравствена заштита на Македонија.

Од каде толку големата потреба од јадење на слатки- колачи односно толку големата потрошувачка? Малку е „непријатно“, но не може да се премолчи дека се во тек рамазанските пости, што на повеќе од стотина граѓани од скопските населби Чаир, Шуто Оризари и Ченто им ги „затруја“, за среќа не им ги „отруја“ некои „ големи бизнисмени“.

Уште една „непријатност“ за Македонија (како „проевропска“ земја), ама не може да се скрие, премолчи, заташка: ова е 7-ма и најголема епидемија на труење со храна годинава.

Опасноста постојано демне од термички необработени месо и јајца, како и храна која не се чува во фрижидер.

Нема друго, освен ригорозно казнување на „снаодливите“ квазибизнисмени, а граѓаните да се воздржат од какво било консумирање на храна, слатка или блага, солена, лута, горчлива, без соодветна потврдена (со печат) декларација за проверен квалитет на самите производи. А доколку во продавниците, мали или големи сеедно, ви „паднат в очи“ такви, да нема двоумење: веднаш пријава до Санитарната инспекција!

Сосема на крајот од овој напис: за најнови случаи на заболени од салмонела во светот.

Од средината на април до 15-ти јуни годинава во 36 сојузни држави на САД, вклучувајќи го и Федералниот округ Вашингтон, беа регистрирани 869 случаи на заболени од салмонела пренесена преку консумација на домати. Контаминацијата на доматите со опасната бактерија може да настанала на плантажите, но големи се можностите салмонелата да се вселила во доматите за време на транспортот или во дистрибутивните центри.

Меѓутоа, како вообичаено реагираат Американците? Поради паниката помеѓу потрошувачите, американските трговци мораа во ѓубре да фрлат огромни количества на созреани домати, а производителите и продавачите на домати во САД да претрпат големи загуби. Трошка надеж за нив дека, можеби, доматите не се виновникот за заболувањата од салмонела внесе одлуката на Сојузната администрација за храна и лекови, која кон крајот на јули одучи да се испита – дали евентуално предизвикувач на салмонелата може да биде некој друг зеленчук што се јадел со доматите.

Се реагираше вака: приказната за доматите предизвикувачи на салмонела беше актуелна во сите медиуми во САД. Угледниот „Лос Анџелес Тајмс“ советуваше да се почитуваат инструкциите на здравствените власти кои апелираат да не се јадат домати транспортирани од пооддалечени краишта и да се избегнува купување на домати на кои нема шишка и барем неколку зелени листови од доматната лоза. Весникот оцени дека откривањето оти доматите се најверојатните носители на бактеријата салмонела драстично ќе ги намали приходите на произведувачите и трговците. Не само годинава, се додава, туку и во наредните години, освен ако научниците не пронајдат цврст доказ дека доматите и салмонелата не се поврзани.

Според статистиките, во САД доматите се на четврто место на листата на најупотребувани прехранбени артикли. Ако епилогот на приказната за „доматна салмонела“ покаже дека вкусните црвени плодови можат да ја пренесат и да предизвикаат зараза, доматите сигурно нема да бидат толку присутни на трпезите.

Салмонелата се јави и во Данска. Таму беше регистирирана најголема епидемија во последните 15 години. Според весникот „Политикен“, во текот на јуни од салмонела се заразиле помеѓу 3.000 и 4.000 лица, од кои многумина толку сериозно што се хоспитализирани. Заболени од салмонела беа регистрирани во целата земја, при што, вообичаено, помеѓу пациентите нешто поголем број беа деца.

Во текот на минатиот месец беше регистриран зголемен број на назаразени од салмонела во Европа, пренесоа медицинските служби, посочувајќи дека заразата најверојатно се шири преку расипано месо. Најголем број се во Велика Британија, Финска, Франција и Швајцарија.

И најновата вест:

На големиот меѓународен производител на кондиторски производи и пијалаци „Кедбери Швепс“ му се заканува судска тужба поради продажба на чоколади со салмонела, соопшти Градскиот совет на Бирмингем. „Кедбери“ минатата година повлече од продажба некои свои чоколадни производи откако во нив е откриено присуство на салмонела. Тоа повлекување го намали приходот на компанијата за најмалку 30 милиони фунти (44 милиони евра).

Градскиот совет на Бирмингем укажа дека против компанијата ќе биде покрената судска постапка за три престапи: што продавала чоколадни производи кои не се безбедни за потрошувачка, што не ги информирала надлежните власти по првите сомневања на зараза и бидејќи веднаш не укажала на опасност од зараза со салмонела и не спровела соодветни мерки. Секој од престапите повлекува максимална казна во неограничена парична вредност или 2 години затвор.

Со приведените примери на зараза во Европа и светот се негирам себе си, го негирам воведот на ткстоv? Не, затоа што во „нашиов“ случај се работи за „заразувачки“ криминал пред очите на јавноста и власта. Можете ли да претпоставите уште колку „фабрики“ на слатки и други производи, како „Дервен“, има во земјава кои непречено работат „со полн капацитет“?

Дали барем малку му е гајле на градоначалникот на македонската „метропола“ Трифун Костовски дека во неа се живее пред самиот европски „амбис“-  африкански? Мислам дека не му е ниту „загајлено“. Знаете зошто?

Едноставно затоа што само уште неколку месеци го делат од локалните избори и уште неколку од претседатлските. А треба да се мисли и на „непосредната“ и на „среднорочната“ лична перспектива (не кандидатура, туку „структура“).

Заслуга на Костоски што Скопје се уште не е „тотално африкански“ според условите за живот е најверојатно неговата „најважна“ медиумска кампања- за менување на законите („искитено“ е со мошне „инвентивни“ рекламни паноа за неа). Бидејќи, според него, парите „незаконски“ се одлеваат од градската каса и не е можно преземање ниту на „обични“, а камо ли на „капитални“ зафати.

Кампањата, пак, е „главна од споредните“ пред се поради оригиналноста: Трифун ги повикува граѓаните заедно со него да ги менуваат законите, а не оние или, поточно, со оние (значи тој како иницијатор) чија е тоа обврска- законодавната власт!

Меѓутоа, поводот за овој кус текст не е кампањата, ниту, претпоставувам, сменетите азбестни водоводни цевки, опасни по здравјето, поради кои цената на водата ја зголеми 100% (да не остана некоја несменета?!; а ви текнува дека и за улично осветлување направи исто, па, верувам дека забележувате, ви паѓа в очи дека Скопје ноќе „блеска“ од светлина). Поводот ми се резултати од две истражувања.

Според глобалното истражување за условите за живот во градовите во светот, чии резултати ги објави британскиот весник „Индепендент“, данската престолнина Копенхаген е најдобар град за живеење во светот.

Доколку решите да се отселите таму, треба да знаете дека Копенхаген има најдобри стандарди за живот, најубава архитектура, најмногу кина и театри, како и можност да се купи убаво шише вино во секое време.

За разлика од нашата престолнина, во данскиот главен град нема премногу да чекате јавен превоз бидејќи транспортот е одличен, градските власти внимаваат на животната средина, а добрите ресторани го зацврстуваат градот на врвот на вашите желби.

Во другите категории најглобален град е Париз, најдобар за бизнис е Мадрид, а центар на културата е Берлин.

Скопје се наоѓа на 157-то место од 215 светски главни градови.

А според друго истражување, спроведено од „Мерсер Хјуман Консалтинг“, зад македонскиот главен град се наоѓаат само градовите од африканските држави. Ете од каде африкански „амбис“ во воведот на овој прилог.

Како Република Македонија во ЕУ со африканска метропола?

Што се однесува на „шут картата“, таа одамна му ја дадоа на Костовски други медиуми (некои веднаш по првата година од мандатот). И граѓаните се обидоа да му ја „дадат“, но не успеаја (се „заинати“ и реши да не даде оставка; дури се „закани“ дека ќе се кандидира за уште еден мандат).

Лично не верувам дека ќе се најде таков „ербаплија“- да му „даде“ не „шут карта“, туку црвен картон. Меѓу другото, поради навистина големото искуство со спонзорство (дочитувај: профитерство) во спортот во кој, како што е познато, тој се дава за грубост односно недисциплина во текот на играта, а не пред и по неа.

Нејзината градба во 2004-тата ја почна поранешниот скопски градоначалник Ристо Пенов, ја продолжи неговиот наследник- актуелниот Трифун Костовски, а од минатата година во финиширањето се вклучи Владата.

На свеченото отворање македонскиот премиер Никола Груевски рече дека овој грандиозен објект заслужува да го носи името „Борис Трајковски“.

„Сигурен сум дека успесите кои тука ќе ги нижат нашите спортисти ќе бидат гордост за сите Mакедонци и ќе бидат еквивалентни на оние кои Борис ги оствари на политички план“, истакна тој.

Вилма Трајковска, сопругата на трагично загинатиот претседател, се заблагодари на честа токму оваа сала да го носи името на нејзиниот сопруг:

„На салата и и прилега името на Борис Трајковски бидејќи тој го сакаше спортот. И покрај многуте обврски, тој секогаш присуствуваше на спортски натпревари. Ги бодреше македонските натпреварувачи и навиваше за нив.

која не престана по нашиот Борис и гордоста што моите деца и јас сме дел од него“.Денес во мене се мешаат две силни чувства, кои се спојуваат едно во друго. Едното е гордоста и благодарноста, а другото е тагата, тагата

Прва на паркетот истрча кошаркарската егзибиционистичка атракција „Харлем Глобтротерс“. Околу 6.000 луѓе дојдоа да ги видат светските егзибиционисти. Македонија е 119-та земја каде што тие настапија, а на публиката тие и се претставија со многу атлетизам и комедија. Овој тим постои веќе 82 години.

Вистинската промоција за спортските натпревари салата ќе ја доживее
во декември годинава, кога земјава ќе биде домаќин на Европското
првенство во ракомет за жени.

За паметење: ваков објект Македонија не доби во сите изминати 17 „транзициони“ години. Неговата изградба се „влечеше“ со години за да биде завршена „експресно“.

Станува просто неверојатно колку консензусот ги деградира и ЕУ и НАТО, а се уште никој од нивните членки не го поставува како најсериозен проблем кој ја загрозува нивната иднина.

Од друга страна, јужниот сосед уште еднаш го покажа своето толку грдо, националистичко- фашизоидно хистерично лице, што дури и нејзините „најблиски“, веќе е очевидно, одбегнуваат да го погледнат и гледаат. Па почнуваат, иако се уште „срамежливо“, да и сугерираат малку да си го измие или барем да го замаскира.

Во Стразбур, при усвојувањето на извештајот за Република Македонија од страна на Европскиот Парламент, 13-от амандман кој, треба да се подвлече, беше предмет на жестока битка помеѓу европратениците и нивните грчки колеги, не успеа да биде сочуван во својата оригинална верзија.

Тој првично гласеше дека спорот со името не смее да стане пречка за членство на Македонија во меѓународните организации, но се „претвори“ во:

„Ги повикуваме двете страни да ги продолжат преговорите, да пронајдат заеднички прифатливо решение за името, така што спорот нема повеќе да претставува пречка за членство на Македонија во меѓународните организации“.

Извештајот доби поддршка од 601 пратеник, а 52-ца гласаа против.

Треба посебно да се издвои групата на Зелените, која во писмена реакција оцени дека начинот на кој што Европа го третира прашањето за името е крајно непринципиелен. Елс де Грун порача дека „ако сакаме стабилна Европа, треба да престанеме да користиме термини како поранешна или времена“.

Останатите точки во извештајот ја повикуваат Европската Комисија да определи датум за преговори што е можно поскоро со Македонија, ако може и во јуни.

Европратениците повикуваат на фер и слободни избори. Тие изразуваат надеж дека ќе се избегне застој во реформите, со што ќе се овозможи брзо напредување кон Унијата.

Време е конечно во преговорите со Атина нашава земја да настапи исклучиво со (недо)бројните историски- научни аргументи и факти од кои таа се плаши како ѓавол од крст, па по секоја цена се труди да ги премолчи, а да наметне политичко решение, поточно аргументи на силата.

Но никако не со „помош“ на „експертите“ кои ги ангажира (плати?) СОРОС за трибината „Дилемите на Република Македонија- пред и по Букурешт“. Тешко нам со таквите.

Од многу едноставна причина:  ранетиот лав е (секогаш) поопасен од оној што успешно се перчи со својата сила.

Нашиот јужен сосед е веќе речиси разголен, фали уште малку пред светот, а пред се пред своите сојузници, да излезе угул- гол, па е нормално (како ранет лав), претчувствувајќи го поразот (понижувањето), да биде се пожесток. Таквата „позиција“ Нимиц, по средбата со мнистерката за надворешни работи на Атина Дора Бакојани  дипломатски ја нарече „тешко време за водење на преговори“. Тоа за него очигледно депримирачко сознание го поткрепува со „искреноста“ дека се уште не знае во каков формат ќе продолжи процесот на преговори, што ќе зависи од анализата која ќе ја направи откако ќе ги среди впечатоците од последната турнеја.

Нема „расчистено“ ниту со тоа дали наскоро повторно ќе се врати во регионот или ќе ги повика преговарачите Василакис и Димитров на нова рунда на преговори во Њујорк.

Нимиц во Атина нагласи дека нема крајна препорака, нема крајна сугестија ставена на маса, но е (сепак) уверен(?) дека, без разлика на проблемите со кои се соочува процесот, тој ќе заврши со успех.

Патувањето во Скопје и Атина и позициите слушнати од Грција и
Македонија му даваат „охрабрување“ дека двете страни се искрени во
ставот за брзо надминување на спорот (што, се разбира, не е доволна за „увереност“). Тоа особено важи за Скопје, рече Нимиц, според кого во финалното коминике од самитот на НАТО на двете земји им се препорачува брзо да го надминат спорот во интерес на стабилноста на регионот.

Ваквото акцентирање може да се толкува не поинаку, освен како „личен придонес“ на Нимиц во процесот на разголувањето на јужниот сосед.

Имено, Атина тешко дека ќе може и натаму да се претставува како конструктивна, обвинувајќи го Скопје за неконструктивен, непопустлив, тврдоглав итн.

Изјавата на Метју Нимиц:

„Мислам дека во двете земји, а особено во Скопје, постои став дека решение за спорот ќе донесе голема придобивка. Среќен сум што двете страни ја разбираат важноста за изнаоѓање на финално решение. Атина исто така е многу заинтересирана за надминување на спорот. Охрабрен сум од позициите на двете земји и истовремено сум изненаден од цврстите позиции за прашањето за името, кои ќе мора да се премостат ако сакаме да дојдеме до решение. Очигледно е дека претставниците на Македонија сакаат решение кое ќе биде прифатливо за нацијата. Нема краен рок во кој треба да се реши спорот“.

Само ја регтисрирам изјавата на Дора Бакојани (друго и не заслужува):

„Нема само еден предлог за кој разговаравме. Постојат многу различни предлози, но ниту еден од нив не е на маса. Грција сака да продолжи со разговорите и колку што е можно побрзо да најдеме решение во спорот за името“.

А што се однесува на „разголувањето“ на Атина (само на чекор до „угул- гола“), мошне „илустративна“ потврда е враќањето „во игра“ на предлогот „Нова Македонија“ како „најдобро и најпосакувано“ име за неа, а кое има географска компонента. Уште повеќе, конечно ја симна маската (со неа и „угул- гола“ не е интересна за…) со тоа што, неофицијално, фокусот на нејзината дипломатија на средбата бил не на името, туку на пакетот кој оди заедно односно „паралелно“ со него. Таа се обидувала да го убеди Нимиц дека треба да го редефинира предлогот според кој Македонија во графата за нација и јазик во ОН треба да го добие атрибутот македонски.

Мислам дека во наредниот период токму на овој дел од предлог- решенијата македонската страна треба да го стави акцентот и, како што повеќепати нагласував во досегашни прилози, да отфрли каков било „придружен пакет“ со единствено образложение: дека Атина не инсистира(ше) на ништо друго и стави вето за членство на Република Македонија во НАТО (кое нејзините сојузници мошне вешто го „маскираа“) само поради „билатералниот проблем“ со името на нашава земја.

Македонскиот министер за надворешни работи Антонио Милошоски тоа конечно експлицитно го изнесе во интервју во чешкиот весник „Лидове новине”:

„Многу е тешко да се постигне решение. Мислиме дека тоа не е спор околу името. Зад спорот околу името на нашата држава Грција само ја крие својата прикриена агенда, а тоа е на Македонија да не и го признае правото на национално и јазично самоопределување”.

Притоа, тој напомнува дека Македонија во изминатите 17 години повеќепати ја докажала својата подготвеност за компромис, посочувајќи на промената на државното знаме и Уставот на инсистирање на Грција.

Во врска со ветото на приемот на Македонија во НАТО, Милошоски наведува дека станува збор за грчко лицемерие, кое се ставило над пошироките интереси за регионална стабилност:

„Нашите војници се заедно со другите војници на НАТО во Авганистан, ги ризикуваат своите животи, а на своите униформи го имаат напишано името Македонија, и тоа никому не му пречи. Напротив, сите беа среќни кога македонските војници и се приклучија на мисијата. Ако Македонија беше добредојдена кога ги ризикува животите на своите војници, зошто за Грција не е добредојдена да стане членка на Алијансата? Таквиот застарен поглед на историските спорови има поголема тежина, отколку прашањето на стабилноста во балканскиот регион, бидејќи ние не сме соседи на Норвешка и Шведска, туку на Србија и Косово“.

Одговарајќи на новинарско прашање за шансите за членство во НАТО, Милошоски изјавува дека по грчкото вето на самитот во Букурешт, Македонија е повеќе „реалист, отколку песимист”. А во врска со признавањето на независноста на Косово, тој посочува дека процесот на одлучување за тоа ќе потрае уште некое време:

„Македонија се уште не го признала Косово. Тоа го разгледуваме.
Македонија не е Велика Британија, ние сме соседи со Србија и Косово и
сакаме со нив добри односи”.

Метју Нимиц доби согласност од македонскиот државен врв за нивно продолжување, без оглед на предвремените парламентарни избори. Неговата „втора цел“ се надева дека ќе биде постигната утре во Атина- согласност и од неа.

Нимиц се сретна со премиерот Груевски, а потоа и со претседателот Црвенковски. На двете средби присуствуваше и министерот за надворешни работи Милошоски, а преговарачот Димитров само на средбата со Црвенковски.

Доколку двете страни искажат подготвеност, Нимиц тоа ќе го преточи
во нова дипломатска активност која би резултирала со нова рунда на
преговори. Во спротивно ќе мора да ги одложи преговорите се до
почетокот на есента, кога ќе завршат изборите и ќе биде формирана
новата Влада на Македонија.

Изјава на Метји Нимиц:

„Сакаме преговорите да продолжат на конструктивен начин. Бев

задоволен што добив единственa порака од лидерството на Македонија дека се подготвени да продолжат со преговорите. Се надеваат да го остават ова прашање, овој проблем, зад нас без разлика што се распишани избори. Владата е подготвена да преговара во текот на овој период, што е многу позитивна страна. Досега пред избори не се преговараше. Сега ќе одам во Атина и ќе им го пренесам ова за да видиме некој механизам за да ги придвижиме работите.

Нема сега да им предложам нешто на страните, одвреме- навреме
предлагам нешто, а потоа едната страна кажува позитивен одговор,
другата вообичаено не, но ќе дадам предлог кога ќе мислам дека ќе биде вистинско време за тоа, сега немам предлог.

Мислам дека вистинското прашање е „Како можеме да зборуваме со обете страни и да најдеме заедничка основа за решение?“. Позициите се добро познати, бараме формулација која ќе функционира за оваа земја. Се работи за вашето име и морате да бидете задоволни со него, а и другите треба да го прифатат бидејќи тие се во соседството и ако не го
прифатат, тоа нема да функционира. Тоа го знаеме од неодамнешното
искуство“.