Европа и САД конечно „ја открија Америка“: Данајската република (Грција) нема проблем со името на државата Република Македонија, туку со идентитетот на македонскиот народ! Поради ова најново „откритие“ Атина е дефинитивно срамно „разголена“, па единствен спас гледа во евентуалното убедување на своите сојузници и пријатели по изборите во јуни; дека токму тој- идентитетот е опасен за целата западна цивилизација, а не само за неа. Не сум убеден дека во тоа нема да успее, а што, пак, од друга страна, ќе значи или „поголема флексибилност“ на Македонија, која подразбира „компромис“ околу „македонски“ (јазик, култура, корени, блиско и далечно минато- историја, традиција…-идентитетот во сета негова комплексност) или спорењето на нејзиното име (не уставно) да продолжи се до идното прекројување на регионот- негово „стопување“ во „преоден“ европски дел.

Патем, нужно е, и за нас и за меѓународниот фактор, да се „расчисти“ следнава „валканица“ на Атина: таа нема „спор“ за името на својот северен сосед, туку „го спори“ неговото постоење со уставното име (не со FYROM- БЈРМ или некое „заеднички прифатливо“). Да имаш спор и да спориш е  сосема различно. Кој не знае или не разбира нека стори напор да научи, а може   и да најде некој да му објасни (не мора да биде многу учен). (повеќе..)

Судскиот процес на терористичката група во САД и самата пресуда на браќата родени во Дебар немаат никакво значење, а најмалку „товар“ кој би требало да предизвика некаков „специјален“ ангажман. Што ќе рече останува во доменот на „внатрешните работи“ и „мало камче“ во мозаикот наречен „Борба против светскиот тероризам“.

Така и се следеа случувањата во изминатите месеци и денови, без оглед што некои медиуми односно новинари се обидоа да им дадат каков- таков ексклузивитет.

(повеќе..)

Не се реални проценките на некои угледни печатени медиуми, како на пример лондонски „Тајмс“, дека по остриот напад на иранскиот претседател Махмуд Ахмединеџад врз Израел, на конференцијата во Женева, отвора можност за ескалација на непријателството помеѓу двете ржави. Ќе биде запаметен како инцидент, односно уште еден од низата остри вербални настапи или истапи на иранскиот претседател.

Всушност, тој не кажа ништо ново, освен ставот дека со победата на десноориентираната партија Ликуд на неодамнешните избори во Израел, а потоа и изборот на нејзиниот лидер Бенјамин Нетанјаху за премиер, ситуацијата во регионот се усложнува. Повтори, по којзнае кој пат, дека Израел е „вештачка творба на Западот која брзо ќе исчезне од површината на земјата“, а цела Палестина ќе им биде вратена на Палестинците.

(повеќе..)

Ако не се земе предвид „формата“, последната средба со дипломатскиот кор во земјава Бранко Црвенковски ја имаше не како проштална на претседател на Македонија и Врховен командант на нејзините оружени сили односно на АРМ, туку како прва на „старо- новиот“ лидер на СДСМ и, се разбира, идниот најголем македонски опозиционер.

Критиките кои не пропушти да и ги упати на актуелната македонска власт странските дипломати во земјава ги слушнаа како од човек кој не е се уште дел од неа и оти не сноси никаква одговорност за тоа што, според него, многу нешта од актуелниов миг се „црни“. Особено она што се однесува на динамиката со која земајва ги исполнува условите за својата европска интеграција. (повеќе..)

И на политичкиот лаик веќе му е јасно дека Саакашвили не води „гола борба“ за власт, и натаму да остане претседател на Грузија, туку „мора да остане“ поради остварување на пошироки геополитички и геостратешки интереси: држејќи ги во латентна криза руско- грузиските оноси НАТО, односно западните сили предводени од САД да бидат што поблиску до Русија, на самата нејзина граница, со единствена цел да се спречи ширење на нејзиното влијание. Сферите на влијание се од исклучителна важност во овој само навидум глобализиран свет, а всушност во сериозна и веројатно долгорочна нова Студена војна, во нова  „софистицирана“ форма.

Тешко е да се одговори на прашањето дали опозицијата, која упорно, со постојани штрајкови врши притисок врз Саакашливи, бара негова оставка, има „допирни точки“ со Русија; ја има или не непосредната поддршка од неа, без оглед што сериозно разнишаниот претседател ја обвинува Москва дека е се во нејзина режија. (повеќе..)

Историјата и искуството покажуваат дека Балканот отсекогаш бил и уште долго ќе биде една од клучните светски невралгични економско- геополитички точки, во која кризните состојби се „прекршуваат“ и резултираат со трагични последици (војни) или долгорочен севкупен просперитет. Тоа уште сега, додека економската рецесија не ја доживеала својата кулминација, го согледуваат бројни угледни економисти, политичари, аналитичари.

Меѓутоа, за жал балканските земји се уште се чувствуваат лагодно во „меки“ или „тврди“ протекторати, „несебичната“ помош на ММФ и Светска банка или, пак, спасот го гледаат единствено во европското, но не и регионалното интегрирање. (повеќе..)

Токму како размрдување „Гласот на Русија“ го пренесе реагирањето на светските политичари на повикот за нуклеарно разоружување (обнова на СТАРТ). Меѓутоа, истото може да се однесува и на некои конкретни потези на внатрешно- економски (американски) односно надворешен економско- политички план, како што е укинувањето на дел од ембаргото спрема Куба.

Неспорно е дека не само САД, туку и светот во Барак Обама доби политичар од нов, модерен „ков“, какви што му се потребни на светот во овој 21- ви век. (повеќе..)

И на економскиот лаик му е јасно дека ќе биде тешко и долготрајно излегувањето од светската економска криза. Особено затоа што сценариото за неа долго се подготвуваше, а уште подолго траеше нејзиниот почеток (белким не мисли некој дека таа „падна од небо“). Во тој контекст е наивно, па дури и смешно убедувањето на некои странски експерти и политичари дека процесот на стабилизација односно совладување на кризата е веќе започнат, па дури се забележуваат и првите знаци на економски подем од „нулта точката“.

Две нешта во овој момент се најважни и мошне опасни, а имајќи ги предвид можните (реалните) последици: д0делените милијарди евра и долари за „спас“ на националните економии кои, наводно, „автоматски“ ќе ја извлечат од веќе длабоката рецесија и светската економија, и првите знаци на протекционизам кај некои од најмоќните земји. Поларизацијата на светот, а најнапред дезинтеграцијата на ЕУ (регионализација или „растурање“),  е веќе започната и тешко дека ќе биде запрена. Освен ако… (повеќе..)

Светот како да очекуваше и се уште очекува „некаде“ да почне војна, поучен од таквото „ефикасно и брзо“ решавање на регионални и глобални економско- политички кризи. Сепак, судејќи според рамнодушноста, особено на најмоќните, оние во чии раце е судбината на светот (така е, без оглед дали тоа му се допаѓа некому или не), пред се едностраните поддршки, тоа „некаде“ не е појасот Газа и старо- новиот судир помеѓу Израел и Хамас. Допрва ќе се види каде, а во овој момент единствено е сигурно дека „решителниот удар“ на Израел против палестинските екстремисти ќе запре привремено кога за тоа ќе решат неговите поддржувачи, пред се САД. (повеќе..)

Победата на Барак Обама на претседателските избори во САД е повеќе од очекувана. Не поради прогнозите и анкетите кои бележеа постојана значајна предност пред републиканскиот кандидат МекКејн, туку пред се поради разочараноста од политиката на републиканците, конкретно на Џорџ Буш, од шпекулативната економија што ја поддржуваше и и отвораше нови „хоризонти“, од бесперспективноста во која ја туркаше и ја турна Америка во текот на своите два претседателски мандата, како и загриженоста на Американците од она што допрва неодминливо доаѓа. (повеќе..)

Со интензивирањето на кампањата, а на само 10-тина дена до крајот, расте неизвесноста за тоа кого американските граѓани со право на глас ќе изберат за нов американски претседал. Очигледно и кандидатот на демократитe, Барак Обама, и на републиканците, Џон МекКејн, веќе почнаа да го користат „завршниот арсенал“ на „вербалното оружје“, кој, како секогаш, е решавачки и од ден на ден дури драматично ја менува разликата во рејтингот помеѓу нив. Последната е „на страната“ на МекКејн. (повеќе..)

На дводневниот самит во Брисел челниците на земјите од ЕУ дадоа едногласна поддршка на сеопфатниот план за спасување на банките, кој предвидува гаранција за меѓубанкарските позајмици и докапитализација на банките кои имаат потешкотии.

Според зборовите на францускиот претседател и претседавач на ЕУ, Николас Саркози, Унијата исто така сака идниот месец да се одржи светски самит на кој би се покренала реформа на глобалниот финансиски систем за во иднина да се избегнат кризите како сегашната. (повеќе..)

Какви бои има западната демократија? Има ли доминатна? Веројатно е зелено- сината (САД- Европа), но не треба да се заборави и на жолтата (европските ѕвезди; се сеќавате на „Подвлечено со жолто“?). Црвената е нејзино минато, особено затоа што се смета дека повеќе недемократска (таму кајшто ја има, на пример во Кина, некои латиноамерикански држави…). А портокаловата (како „премин“ од црвена во жолта)? Е, неа дефинитивно ја (из)губи.

Дали со новата светска економска односно финансиска криза западната демократија полека не станува доминатно сива, поточно безлична?

Верувам дека добро се разбравме. Па, размислете.

(повеќе..)

Уште една „лекција“ по демократија од најдемократската држава на светот, и тоа предизборна: апсења, истраги и обвиненија не за да се „намалат“ шансите за победа на противникот, туку за да се „расчисти“ теренот на најголемите државни приходи. Нештошто е се уште незамисливо кај нас. Не за друго, туку само затоа што било, е и секогаш ќе биде се „чисто и бистро“. Мислам пред се на професионалната етика која е, нели, на највисоко можно ниво.

Скандалот што „избувна“ и како силен земјотрес ги потресе САД содржи битни одредници на славното мото: секс и дрога, со тоа што наместо „rock“ и „roll“ се вплеткани Владата и нафтата.

(повеќе..)

Некои го сметаат за контроверзен, некои за живописен, атрактивен, некои го нарекуваат популист, херој, но сите се согласуваат дека Хуго Чавез е „нестандарден“, односно надвор од „рамките“ во кои сме навикнале да ги гледаме светските лидери. Дали за Венецуела е „соодветен“ претседател?

(повеќе..)