Притоа, „читањето“ е полесно ако е ветувањето роковно поблиску отколку подалеку. Потешко е подалечното затоа што секојдневно многу читаме, па со време, во зависност од „мемориската истренираност“, забораваме на прочитаното.

Да, добро забележавте, не ја спомнувам „тежината“ на ветувањето. Од проста причина што таа, пак, не се поврзува со сериозноста и зрелоста, туку со способноста и подготвеноста на еден политичар и на оние околу него и со него (сопартијци, членови на неговата Влада, негови или независни стручњаци- експерти- советници ангажирани од него (со и без наводници), „оперативен штаб“, „извршно тело“ итн.)

Во предизборнава кампања за претстојните вонредни парламентарни избори, закажани за 1- ви јуни, одново, како „еднаш порано“ (кога од тогашниот лидер на СДСМ Бранко Црвенковски беше дадено ветување за задолжително вработување на еден член во семејството), се соочуваме со едно ветување во кое лесно се препознава политичката несериозност и незрелост. Најнапред беше дадено на митинг, а потоа „вградено“ и во предизборен ТВ клип што го гледаме секојдневно.

Имено, лидерката на СДСМ, Радмила Шеќеринска, буквално рече:

„Гарантирам дека за шест месеца Македонија ќе добие покана за НАТО, за шест месеци ќе добиеме европски преговори, а во 2009-та година младите и другите граѓани на Македонија ќе патуваат гордо и со македонски пасош, доколку дојдеме на власт на овие избори“.

А како „гаранција“ дека сето тоа ќе се случи, рече дека ќе биде направено „не со фалби и рекламирање, туку ќе работиме и ќе собираме пријатели низ целиот европски континент. Ова наше ветување доаѓа со гаранција и затоа толку многу ја боли власта“.

Дали „ја боли власта“ или не воопшто не ме интересира, но живо ме интересираат следниве нешта:

Бидејќи ветувањето не е гаранција, очевидно станува збор за суштинско неразбирање на едното и другото, па би требало мене, како на заинтересиран граѓанин и можеби „давател“ на доверба на коалицијата „Сонце“, што ја предводи токму Шеќеринска, и на сите вас како мене, да ни/ ви одговори најнапред дали ветува или гарантира.

Доколку ветува, сакам тоа да го образложи со реална и цврста аргументација, но уште повеќе со точно и презицно кажано „самоказнување“ доколку не го исполни. Со оглед на тежината на ветувањето, губењето на лидерската позиција или напуштањето на политичката сцена не значат ништо.

Доколку, пак, гарантира, молам да ми ја покаже гаранцијата со нејзин, но и со потписи на оние што ја гарантираат „нејзината“. Затоа што личната гаранција не значи ништо. Тоа е исто како да гарантираш дека кредитот ќе го вратиш во договорено време, а банката ти поверува на „гаранцијата“ и ти го дава без да си обезбеди хипотека. Која е хипотеката на Шеќеринска за дадената гаранција?

А дека лесно се „чита“ и неспособноста и неподготвеноста на политичарката, доволно говори „образложението“ односно начинот како таа ќе го исполни ветувањето или ќе ја реализира гаранцијата: „ќе работиме и ќе собираме пријатели низ целиот европски континент“.

Прво, „работењето и собирањето на пријатели“ воопшто не е и не може да бидат 6-месечни, од проста причина што за такво нешто треба да се праша и „другата страна“. Конкретно, дали оние што треба да не примат во НАТО и да прифатат европски преговори, а во 2009-та година на младите и другите граѓани на Македонија да им овозможат да патуваат „гордо и со македонски пасош“, се подготвени да работат со неа односно со коалицијата „Сонце“ толку интензивно (и да баталат се друго)? А второ, „вториот дел“- „собирањето на пријатели“ не само што не значи „завршување на работата“, туку е мошне дискутабилно, би рекол инфантилно, да се смета дека во ЕУ и НАТО може да се влезе преку или со помош на пријатели (народецов вели „преку Тасета“). Уште помалку на тој начин да се обезбеди „гордо патување со македонски пасош“.

Како што е познато, за сето тоа е потребно да се исполнат „издиктирани“ услови, но и „нешто друго“: она од што зависи членството на Република Македонија во НАТО покрај сето исполнето- „флексибилност“ при наоѓање на решение на „спорот“ со Грција, односно ново име за земјава.

(Да потсетам, „преку Тасета“, меѓу другото, се подразбира и „швалреанција“ односно „давање“.)

Последното, проблемот на јужниот сосед со името на земјава (не билатерален), е клучното и за несериозноста и незрелоста, и за неспособноста и неподготвеноста на „односниот“ политичар.

Би сакал навреме (до 1-ви јуни) да бидам демантиран:

Радмила Шеќеринска на митинг или во предизборен ТВ клип да каже дека ќе биде „флексибилна“ во промената на името на државава, а притоа да образложи како мисли да го одбрани националниот идентитет (кој не е само македонски јазик и култура, туку е мошне комплексен- со длабоко минато, цврста, сигурна- безбедна сегашнина и сигурна утрешнина). Може ќе поверувам(е) дека исполнувањето на ветувањето/ гаранцијата ќе биде и побрзо. Притоа да не се „издава“ како “фрчковист“- да тврди дека промената на името на државата со географска одредница нема врска со националниот идентитет (што е чист дилетантизам).

Дали лидерката на СДСМ и коалицијата „Сонце-Коалиција за европска
Македонија“ се свесни дека даденото ветување/ гаранција е клучното,
дури единственото важно во нивната предизборна кампања?

Пред почетокот на балканскиот самит во бугарскиот град Приморје, на 22-ри мај, а на кој ќе учествува и македонскиот претседател Црвенковски, Костас Караманлис побара отстапки (нови?) од Македонија кои се сведуваат на „подобрување на односите“. Иако токму тие се сериозно нарушени и катадневно се нарушуваат од Атина (забрана на прелет на авион на МАТ, напади на македонски граѓани, блокада на железничкиот транспорт итн.).

Се шпекулира дека во Приморје би можело да дојде до средба помеѓу Караманлис и Црвенковски. Иако не е јасно за што би расправале тие (во рамките на грчко- македонските односи), освен таа да се сведе на куртоазно видување, според кабинетот на Црвенковски доколку грчката страна побара таков состанок македонската ќе учествува на него затоа што претседателот нема причина да не прифати разговори со други лидери.

Што се однесува на новите предлози за името, весникот „Елевтерос типос“ објави дека „Горна Македонија“ би можело да биде компромисното име со кое би се решил спорот помеѓу Атина и Скопје. Ваквиот предлог би можел да биде прифатен од новата Влада во Скопје, што ќе ја формира премиерот Никола Груевски. Тој исто така тврди дека за Скопје би било прифатливо сложено име со јасна географска одредница за меѓународна употреба, но под услов во евентуалниот договор да се спомнуваат „македонски идентитет“ и „македонски јазик“. Притоа потсетува дека името „Горна Македонија“ било поддржано како предлог и од Атина во 2002-ра година, кога шеф на грчката дипломатија беше актуелниот лидер на ПАСОК Јоргос Папандреу, но неговото сериозно разгледување било оневозможено поради конфликтот во Македонија.

Поволна вест за Република Македонија (според предизборната кампања, неповолна за коалицијата „Сонце“):

20-мина европски и американски дипломати, академици и претставници на меѓународни организации со долг стаж на Балканот испратија писмо до Јаап де Хоп Шефер во кое бараат Македонија да биде примена во НАТО.

„По грчкото одбивање на последниот предлог на Нимиц (Република Македонија – Скопје) загрижени сме дека нема да биде постигнато решение за името до рокот во јули за Македонија да ги стаса Хрватска и Албанија за приемот во НАТО. Веруваме дека одложувањето на влезот на Македонија во НАТО може да има сериозни последици за стабилноста на земјата и за соседно Косово. Брзата покана за НАТО ќе испрати сигнал за обесхрабрување на сите во регионот кои би сакале да ги држат отворени прашањата за границите на Македонија, Косово и во регионот. Одговорот на спорот за името лежи во фер и разумен компромис врз основа на предлогот на Нимиц понуден во пресрет на самитот во Букурешт“.

Значи, уште една прецизна и целосна негација на Радмила Шеќеринска, која во своите предизборни настапи постојано го обвинува Груевски за „пораз“ во Букурешт, а лично себе си (не и Владата што би ја формирала доколку коалицијата што ја предводи победи на предвремените парламентарни избори) се промовира како единствената која „во џебот“ има решение со ветувачки рок од 6 месеци.

На писмото до Шефер се потпишани Гералд Кнаус, Сорен Јесен Петерсен, Николас Вајт, Иван Крастев, Едвард Џозеф, поранешните американски амбасадори во регионот Бил Монтгомери, Питер Галбрајт, Роберт Гелбарт и други.

Имено, дефинитивно е јасно и крајно „експлицитно“ потврдено дека главниот (можеби и единствен) проблем на обновениот СДСМ е неговото најтесно раководство, а пред се лидерот Радмила Шеќеринска. Таа ниту „личи“ на лидер(ка), ниту се однесува (контролира) како таква, особено во настапите пред јавноста. Мислам на нејзините се почести „застанувања“ (или „местења“) пред микрофоните и камерите на медиумите и изјавите за се и сешто, а всушност за „единствено нешто“: Никола Груевски.

Последни „илустративни“ примери на народната „Гладна кокошка просо сонува“ се изјавите по повод најновит предлог (предлози) на посредникот на ОН Метју Нимиц во врска со проблемот на Грција со уставното име на Република Македонија.

Првата е дадена следниот ден по новата понуда на Нимиц:

„Како партија која е загрижена за националните и државните интереси и за членството во НАТО, сметаме дека е потребно Владата итно да направи консултации со другите партии за да обезбедиме став по прашање за кое и во минатото сме биле обединети…Сега е моментот кога политичарите не смеат да калкулираат. Политичарите треба да се однесуваат соодветно на приликата, да се однесуваат одговорно, да се однесуваат мудро и да се трудат да градат единство“.

Во тој контекст таа го обвини премиерот Груевски за „тајност“, а нему му го припиша и калкулантството и (не)одговорноста (ги поврза со неговата изјава дека за промена на името на земјата треба да се изјаснат граѓаните на референдум).

А пред лидерската средба (21.02.2008), таа го обвини Груевски дека во изминатите два дена играл двојна игра, со тоа што на јавноста и соопштувал дека не се откажува од уставното име на РМ, а од друга страна Владата дала зелено светло за два предлога на Нимиц:

„Ваквиот тип на двојна игра, во кој премиерот пред македонската јавност вели дека го брани уставното име, а со преговарачот соопштува поинакви ставови, е многу опасен за Македонија и за нас е неприфатлив. Премиерот на РМ, Господинот Груевски, за прв пат, после 10 години усогласен став дека уставното име ќе биде нашата позиција и во меѓународната комуникација, сега ретерира и се повлекува од тие позиции“.

Еден лидер (не „квази“) на најголема опозициона партија, која во изминатиот период одигра клучна улога како власт во се она што го имаме денес како (трагична) последица, не би си дозволил така брзо да се „истрча“ и да обвинува за тајност на која двете преговарачки страни, Македонија и Грција, се обврзале пред медијаторот Нимиц (значи, дефинитивно станува збор за преговори, а не за разговори- тоа одамна го тврдам, иако нашите политичари го одбегнуваат како жежок костен).

Истото се однесува и на загриженоста за националните и државните интереси, како и барањето за консултации со другите партии, бидејќи во првичните изјави- реакции токму Груевски го најави тоа.

А прашање е кого „советува“ за однесување на политичарите „соодветно на приликите“, односно да бидат „одговорни, мудри и да се трудат да градат единство“. Се советува и себе си? Не е ли „посоодветно“ во тоа да внесе и „ние“ или, поконкретно, „и јас“?

Втората изјава, односно директно обвинување на адреса на премиерот е уште подилетантска („кокошкина“). Се разбира, на премиерот воопшто не му е потребна ничија (ниту моја) одбрана, но морам да потенцирам дека очигледно Шеќеринска самата не знае за каков тип на „двојна игра“ станува збор. Имено, премиерот во своите изјави и коментари воопшто не „ретерираше“, не се повлече од позициите „после 10 години усогласен став дека уставното име ќе биде нашата позиција и во меѓународната комуникација“. Напротив, тој „тврд став“ го повтори и во однос на членството во НАТО.

Ако таа мисли на ставот за референдумското изјаснување на граѓаните, би требало да очекуваме, како доследност пред се, истото да го повтори (јавно) и за претседателот Бранко Црвенковски, по неговото согласување за (евентуален) референдум, но и за ставот на експертите, како што е од А1 ТВ цитирано мислењето на Тања Каракамишева, универзитетски професор: „За ова прашање можат да одлучат само граѓаните на РМ, ниту еден политички лидер; ако сакаат, сите политички лидери нека се соберат на заедничка маса- не можат да одлучат за прашање кое што е од витално значење за државата, па и во крајна линија е за нејзиниот опстанок, за опстанокот на македонската нација. Мислам дека референдумот е единственото легитимно средство во моментот на кое што може да се повика политичката власт“.

Затоа „изненадувањето“ и „затеченоста“ од нејзината одлука е обична, неуспешна глума и ништо друго. Особено на оние кои претендираат да станат нејзини наследници. Притоа, воопшто не е точно тврдењето на некои медиуми дека засега никој од потесното раководство на партијата не објавува амбиции да биде нејзин наследник.

Ќе спомнам само еден од нив, кој пред изборите јавно и ги искажа- Игор Ивановски, одговорајаќи на новинарско прашање токму за одговорноста на Шеќеринска за евентуалниот неуспех.Сега истиот одлуката за оставка ја смета за избрзана, ама ја оправдува. Не заборавајќи на она што го изјави пред изборите (премногу му е „тазе“), тој пак потенцира дека е сосема легитимно и потребно да се понесе одговорност по ваков изборен дебакл:

„Нам сега ни е потребен мудар и ефикасен концепт за тоа како после овие избори да излеземе посилни, многу значајно пообединети и да се вратиме кај многубројното членство коешто ни ја даде довербата на овие избори“.

Се разбира, не е „коректно“ да докаже дека мисли на сопствен „мудар и ефикасен концепт“. Во секој случај, наскоро веројатно ќе го промовира, па ќе имаме можност да му ја мериме „трежината“. Пред се да му ја мери многубројното членство.

Вториот потпретседател, струмичкиот градоначалник Зоран Заев, кој важи за најсериозен претендент за иден претседател на СДСМ, со многу поголема „тежина“ од Ивановски, има спротивен став: смета дека Шеќеринска не е виновна за изборниот пораз. Очекува и централата и општинските организации да направат се за да ја разубедат:

„Својствено на карактерот на мојата претседателка, таа има принципиелни ставови, горда е, достоинствена и ова е израз на нејзините карактерни особини, сигурно, но верувам дека ќе успееме да ја разубедиме во оваа работа“.

Партиски извори, пак, тврдат дека Шеќеринска нема шанси да ја промени својата одлука, но не ја исклучуваат можноста таа да се предомисли доколку оставката не и биде прифатена на партиската конвенција што ќе се одржи најдоцна до септември. Во случај да инсистира на заминување, според прогнозите во партијата, најверојатно е сценариото СДСМ одредено време да нема лидер, се додека Црвенковски не одлучи дали ќе се кандидира за уште еден претседателски мандат напролет или повторно ќе се врати во партијата. Тоа, според партиските анализи, е логично, со оглед дека никој од сегашното раководство нема доволно капацитет да биде нов лидер.

Дека СДСМ ќе има нов лидер, тоа е повеќе од сигурно.  Ќе биде тешко да го „пронајде“, ама мора. Имајќи ги предвид пред се претстојните локални и претседателски избори. Времето до нив е многу кратко за да се „жонглира“, макар и со Црвенковски.

Дека, исто така, во наредниве денови и недели (или месеци, сеедно) ќе има, конечно, „побројно“ напуштање на политичката сцена, и тоа е сигурно. (Некои од познатите, поточно „прославените“ веќе ја напуштија, токму од СДСМ, а тоа се бара и во партиите на македонските Албанци- од лидерите Тачи и Ахмети, што е исто така за очекување; треба да се очекува губење на лидерската позиција и на Петковски, Андов, Манасиевски- доколку „некој треба да понесе одговорност за неуспехот“ кој е заеднички, како коалиција „Сонце- За европска Македонија“, а не само на СДСМ.)

А што се однесува на тоа дека Шеќеринска, како што сега тврди, ја најавила својата оставка на прес конференцијата по објавувањето на резултатите од гласањето, ама не и е јасно како тоа да не се „разбрало“, се работи за уште една СДСМ-овска глума.  Нејзината изјава: „Принципот што го востановив во 2006-та година при изборот за претседател на партијата, дека при изборен пораз треба да се понесе одговорност, го почитувам и денес и од тие причини ја поднесувам оставката“, говори за нејзина принципиелност, но е факт дека на спомнатата прес конференција таа потенцира дека со луѓето „зад неа“ (дел од раководството на СДСМ, но и од коалиционите партнери) ќе продолжи да се бори „македонското сонце да не згасне“, со уште едно „срдечно“ поздравување со секој од нив. Тоа никако не може да се „толкува“ како најавување на оставка од лидерската позиција. Ако мислела на тоа, требаше барем да потенцира дека ќе се бори како „претставник“ на својата партија во коалицијата.

Како и да е, Радмила Шеќеринска ќе остане забележана како надежен
млад политичар и неуспешен партиски лидер (без лидерски капацитет), а следи и големо „чистење“ на македонската политичка сцена. По кое ќе остане празен простор што ќе го пополни долгоочекуваниот „трет политички фактор“. Кој нема да биде ниту „бел“, ниту „во боја“ (наспроти „црно- белите“), туку „нешто помеѓу“ и со големи шанси за освојување на власта на следните парламентарни избори.

Една мошне погрешна и тенденциозна оценка за изборите на 1-ви јуни, за домашна, но многу повеќе за меѓународна употреба, беше изнесена од опозицијата, конкеретно од лидерката на СДСМ (во оставка) Радмила Шеќеринска: дека тие биле најлошо организирани од сите досегашни, за разлика од оние во 2006-та.

Колку за потсетување, а пред се против краткото паметење, еве еден мој објавен коментар во електронскиот весник „Дневен е-Еснаф“ од
12.05.2006-та година. Го преобјавувам со незначителни, пред се печатни и стилски поправки.

На средбата на премиерите на Македонија, Хрватска и Албанија со Дик Чејни во Дубровник, од Владо Бучковски е побарано македонската Влада да ја исполни својата „домашна задача“. Таа гласи: фер и демократски избори. Што ако не ја исполни?

Најнапред, една патемна забелешка:

Г-дин Чејни не побара исполнување на „домашни задачи“ (ги има многу кои за жал на „народните маси“ ќе останат неисполнети, а за радост на „внатрешниот непријател“ ќе бидат причина за извесниот пораз на СДСМ на претстојните парламентарни избори), како што тоа го потенцираа „Европјаните“ (реформи, бизнис амбиент итн.), туку на една единствена како услов за брзо зачленување на Македонија во НАТО („брзо“ значи евентуално во 2008-ма).

Од ова произлегува заклучок: САД не се убедени и сигурни дека ќе имаме „скандинавско кристални“ фер и демократски избори, па затоа инсистираат на таа „домашна задача“ не само како на приоритетна, туку и како на единствена.

Уште нешто: исполнувањето на задачата не е побарано од „сите“ (како што тоа го бара нашата Влада, пред се од опозицијата- нејзин придонес), туку единствено од Владата.

Што ако „домашната задача“ не биде исполнета? Што ако, според многу индиции, парламентарните избори бидат „договорено фер и демократски“?

Дали Република Македонија со „малку поинаква Влада“ нема да биде примена во НАТО (и ЕУ)?

Многумина ова прашање го поставуваат малку поинаку:

Дали СДСМ ќе дозволи да изгуби на изборите во името на нивното фер и демократско одржување или, пак, ќе победи, како и досега, „главно фер и демократски“, со „мали инциденти“ кои не се одразија на „скандинавско кристалната“ победа“?

Да потсетам, токму вакви оценки имавме од „меѓународната“ за изминатите локални и претседателски избори, а во тој „контекст“ влегува и референдумското изјаснување за територијалната организација на државава.

Она на што сакам да укажам овојпат е погрешно поставениот услов за исполнување на „домашната задача“ на Владата на Бучковски.

Имено, не е проблем одржувањето на фер и демократски избори, туку е проблем предизборието. Едноставно, на денот на изборите ќе се направи се да нема никакви инциденти (полициско обезбедување, мониторинг итн.), потоа внимателно ќе се организира пребројувањето на гласовите (грешките се можни, но да не влијаат значително на конечниот резултат) и- задачата е исполнета. А всушност, сето тоа зависи од предизборниот период (кој е во тек) и особено од предизборната кампања. Притоа, мислам пред се на нејзиното нетранспарнетно финансирање (многу веројатно) и медиумското покривање (најверојатно). Треба ли ова да го аргументирам?

Само со следново: дали мислите дека партиите- учеснички на изборите доброволно ќе излезат со список на финансиерите пред почетокот на предизборната кампања?

И:

Дали во неа, поточно од неа најмногу ќе профитираат независните медиуми (толку колку што се)? Прашувате кои? Па, ако не ги знаете, ако мислите дека нема такви, за какви фер и демократски избори може да стане збор во Република Македонија?

Единствен услов за исполнување на ваква не „домашна задача“, туку на ваков „испит на зрелоста“ се свеста, совеста и политичката култура на избирачите. Особено кога ги нема кај партиите.

Има некои домашни и странски- „меѓународни“ политички личности кои со своите настапи и изјави, па и со своите дејанија просто збунуваат. Човек не знае како да ги третира: како сериозни, искусни, мудри или, пак, како личности на кои не им е местото каде што се.

Внимавајте, велам личности, а не лица со или без маски. Што ќе рече препознатливи, со завиден „багаж“ на грбот или рамената, па и со стекнат ваков -онаков авторитет. А збунуваат не затоа што еднаш настапуваат вака, а другпат онака, еднаш го кажуваат „ова“, а другпат „она“, еднаш прават едно за едно- другпат друго за истото едно.

Впрочем, тоа им е својствено особено на политичарите, а „меѓународните“ се разликуваат од домашните според вештината, наметнатата супериорност односно прифатената инфериорност.

Просто збунуваат затоа што ем на многумина (да не речам на сите) им е нејасна позицијата на која што се, ем очебијно самите не знаат што треба да прават додека се на неа.

Како пример го имам на ум Г-дин Хавиер Солана, а пред се поради една негова незаборавна (поодамнешна), за нас мошне „значајна“ изјава што ја даде за прво ние да ја чуеме и да и се „зарадуваме“, а потоа да ја чујат и „оние другите“.

Г-дин Хавиер Солана во ЕУ има функција која се именува како „висок претставник за заедничка надворешна и безбедносна политика“.

Знае ли некој од вас, почитувани, каква е таа функција? Да, можам и можете да се информирате од документите на ЕУ, посебно од систематизацијата на работните места во административниот и „претставничкиот- функционерскиот“ апарат на европската заедница. Ама просто се плашам дека, и покрај информирањето, ќе остане нешто незнаено, всушност нејасно. На пример, ако во „лицето, зборот и делото“ на Солана се потврдува „висок претставниик“, во чии лица, зборови и дела  се потврдуваат „ниски претставници“? (Не би требало да е еден оти, како што е редот, висок се станува од ниски, не од низок кој, во таков случај, би требало да се чека да порасне).

Она „за заедничка надворешна и безбедноста политика“ е сосема јасно, макар што е малку нелогична врската помеѓу „надворешна“ и „безбедносна“, ама поарно да не се „плеткаме“ во европската логика бидејќи може лесно да ни се случи во неа да се заплеткаме.

Е, како таков, „висок надворешен и безбедносен“, Г-дин Солана предлага за наградување, а претпоставувам, следствено, предлага и за казнување. Со каква награда? Па, на пример, „доделување“ на статусот држава- кандидат за членство во ЕУ. Казната? Па, на пример, „недоделување“ на таквиот статус. А со оглед на позицијата што ја има во структурата на ЕУ, особено висока, тоа што тој го предлага воопшто не е мала работа, што ќе рече наградата што ја предлага е голема. За кого ја предлага? Се разбира, за ПЈРМ која и нему, како на многумина други, одвреме- навреме, не сакајќи, му „излетува“ од уста скратениот назив на „оваа држава“- Македонија.

Значи, благодарение на Г-дин Хавиер Солана (и уште на некој друг од „пониските“), ние, „поранешнојугословенските“ граѓани можеме „реално“ да се надеваме дека нашава државичка ќе го добие статусот на држава- кандидат на 15-ти идниот месец (нагласувам, станува збор за 2005. година), и тоа како „награда“. За што? Г-дин Солана е јасен, прецизен и дециден: бидејќи ЕУ презела обврски кон одредени балкански земји што мора да ги исполни (кои? какви?), и покрај тоа што таа „сега не е многу расположена“ за проширување.  Малку го „нарушува“ наградниот статус со тоа што тој истакнува дека сите земји од регионот имаат напредок, но оти сепак пред нив има уше многу работа, ама тоа е тоа.

Кое? Како прво, Солана не е тој што треба да предлага- препорачува (во случајов им препорачува на членките на ЕУ) некоја земја за „наградување“. А како второ, статусот држава- кандидат никако не е и не може да биде „награда“, без оглед што и некои од нашите често потенцираат дека нашава земја „го заслужила- го заслужува“ тоа.

Во што се состои наградата? Во некаков пехар, медал, пакет? Да, во ова „третово“: пакет, ама не полн со играчки и други тракатанци, туку со обврски и прецизни рокови за нивна реализација! А тој- таквиот пакет воопшто не може да се нарече награда.

Бидејќи сметам дека Република Македонија (а не ПЈРМ) требаше да го
добие статусот со утврден термин, но не како награда, туку како она што е- со обврски од кои не ќе може да се бега, јавно ги прашувам, по
којзнае кој пат, нашиве политичари:

Дали сте подготвени за нив и, ако сте, зошто во меѓувреме, и како власт и како опозиција, барем некои од тие обврски не исполнивте и не исполнувате?

Ја прашувам пред се актуелната опозиција која храбро вети дека за шест месеци, ни помалку ни повеќе, ќе се избори (на чело со „добитникот на наградата“ Радмила Шеќеринска, која скромно „призна“ дека статусот земја- кандидат на ЕУ, без датум за преговори, ПЈРМ го добила исклучиво по нејзина заслуга).

Прашувам навреме за да не слушнам нешто слично на досегашното: ние ветивме затоа што сме способни и подготвени (особено лично спомнатата), ама народот се уште не е.

Самозалажувањето им е потребно на оние што се свесни за суровата реалност или за сопствената неспособност, па, „престорена“ во оптимизам односно надеж, се чека да се оствари паѓајќи од небо. Тоа е всушност бегање од соочување со поразот, одложување на решавање, на надминување на состојбите, бидејќи се нема пред се творечки капацитет за тоа.

Од сите оние во власта и надвор од неа, најголемо самозалажување во последно време забележуваме во СДСМ. Блиско ни е толкувањето дека е така поради внатрешните проблеми кои, вообичаено за оваа партија, се кријат од јавноста додека се може. Веќе станува неразбирливо, несфатливо  како нејзините челни луѓе во некои јавни настапи (особено на нејзините портпароли) не се контролираат, па предизвикуваат дури потмсев. Притоа, не толку кај јавноста- граѓаните, колку кај противничката, „непријателската“ страна, но и кај тн. меѓународна заедница. Сосема нормално, на „страната“ тоа самозалажување ептен и „легнува“ и  максимално го искористува.

Само еден актуелен, круцијален пример:

При преземањето на лидерската позиција во СДСМ, Радмила Шеќеринскa меѓу другото мошне инфантилно (како многупати досега) изјави дека во наредниот период не и е потребен висок рејтинг (и нејзин и на партијата). „Напаѓајќи“ ја таа изјава (во еден коментар), и го поставив прашањето кога мисли дека ќе и треба, со „недокажаната“ додавка дали мисли дека пред избори тој самиот ќе и падне од небо. Сега и таа и целиот СДСМ, сосе коалиционите партнери во Сонце“, се надеваат дека за 20 дена предизборна кампања ќе го „прошишаат“ ВМРО-ДПМНЕ, а пред се Никола Груевски како (досега и сега) апсолутно најпопуларен политичар во Македонија.

Самозалажувањето е опасно како пијанството, поразително како кога „јаде мракот“. Соочувањето со суровата реалност е првиот чекор тоа да се совлада. А најбрзо се совладува со внатрешни сили. Колку се тие подеконцентрирани, толку е потежок процесот на отрезнување.

Дали е во тоа проблемот со самозалажувањето на СДСМ?

Не само што почна пред законски утврдениот старт, со што е направен прекршок од сите „главни“ политички партии- учесници на вонредните парламентарни избори, туку „предвреме“ и заборавија на што се обврзаа со потпишувањето на Кодексот за фер и демократски избори.

Не помогнаа ни многубројните апели и барања, особено од странскиот „фактор“, дека одговорноста за тоа ќе ја сносат сите, а не само, по распуштањето на Парламентот, техничката Влада на Никола Груевски. Се чини дека со право до него се упатуваат предупредувања оти првата цел на „црното изборно сценарио“, што го најави Радмила Шеќеринска- прогласување на изборите за нерегуларни и нелегитимни (што ќе рече дека е тоа подготвено од опозицијата), почнува да се остварува и треба веднаш да преземе конкретни дејствија на теренот.

Но, најнапред за „црното сценарио“:

Веднаш по потпишувањето на Кодексот, лидерката на СДСМ Радмила Шеќеринска изјави дека тој не бил гаранција оти владејачката ВМРО-ДПМНЕ ќе организира европски избори.

Прашање:

Ако сметала дека Кодексот не е гаранција, зошто го потпиша? И кој треба да го гарантира? Нели и таа односно нејзината партија (која ја предводи коалицијата „Сонце“), заедно со другите потписници?

Да потсетам, потписници се 30 политички партии, а при потпишувањето апел за коректно изборно постапување упатија САД, ЕУ, ОБСЕ, како и повеќе други домашни и меѓународни претставници и организации.

Повеќе од јасно е дека без никаков позитивен ефект е и ќе биде апелот на претседателот на Република Македонија, Бранко Црвенковски:

„Да предупредам на огромната одговорност со која се соочуваме сите, но пред се државните институции задолжени за спроведување на изборите и политичките партии кои ќе учествуваат во изборниот процес. Значи, не е прашање дали можеме, туку дали искрено сакаме, дали имаме политичка волја и чувство за одговорност кон иднината на нашата земја“.

Мошне сериозно предупредување упатија и САД преку американската амбасада во Скопје:

„Заедно со другите пријатели и партнери на Македонија од меѓународната заедница, САД ќе продолжат да ја следат изборната кампања до изборите со кои Македонија ќе може да се гордее. Ги охрабруваме сите граѓани на Македонија да го искористат своето демократско право да помогнат во одредувањето на идниот курс на својата држава”.

Партиите, коалициите и независните кандидати, кои се пријавија за учество на изборите на 1-ви јуни, во наредните 20 дена ќе ги претставуваат своите програми пред електоратот и ќе образложуваат зошто ја бараат довербата од граѓаните.

Предизборната кампањата ќе трае до 30-ти мај. Денот пред гласањето е изборен молк. Гласачките места на 1-ви јуни ќе бидат отворени од 7 до 19 часот.

Граѓаните ќе можат да избираат помеѓу 18 кандидатски листи што ги потврди Државната изборна комисија.

Изборите ќе бидат спроведени според пропорционалниот модел во 6 изборни единици. Право на глас имаат околу 1 милион и 740.000 граѓани на Република Македонија евидентирани во Единствениот избирачки список.

Според досегашните најави, изборите ќе ги набљудуваат 270-мина претставници на Канцеларијата на ОБСЕ за демократски институции и човекови права – ОДИХР и 3.500 на граѓанската асоцијација МОСТ.

Стартот на кампањата со право е оценет како пеколен (во буквална смисла), што е загрижувачки, опасно и мошне индикативно.

Во Полошко изрешетани штабови, уништена дискотека, а полицијата истражува дали падна првата жртва при политичките пресметки. Имено, 49-годишниот Башким Рустеми, член на ДПА речиси 15 години, е убиен со нож по расправија во кафе барот „Мајами“, во близина на тетовската болница. Убиецот, 26-годишниот Тетовец М.Х., е во бегство. Од ДУИ велат дека настанот нема политичка заднина и оти убиецот не е нивен член. Во исто време наспроти „Мајами“ беше фрлена бомба.

На Фадиљ Арслани, обидувајќи се да спречи инцидент во Гостивар помеѓу две групи на млади од ДУИ и ДПА, му е запалена дискотеката „Голден гејт“, откако чуварот со закана од калашникови бил киднапиран. Штетата се проценува на над 600.000 евра, а тој за настанот посочи на ДПА.

Изрешетани од оружје се излозите на повеќе партиски штабови на ДУИ во Тетово, Камењане, Неготино-Полошко. Било пукано од три возила. ДУИ обвини дека биле тепани нивни активисти и оти на насилниците од ДПА им помагале „Алфи“ и полицајци. ДПА ги отфрли обвинувањата. Од оваа партија тврдат дека и нивни активисти биле напаѓани, а инцидентите се должат на стари, нерасчистени криминални сметки во редовите на ДУИ.

И ДПА и ДУИ повикуваат да престанат инцидентите, кои се случија на првата ноќ од изборната кампања.

Двете најголеми коалиции – „За подобра Македонија“, предводена од владејачката ВМРО-ДПМНЕ, и „Сонце Коалиција за Европа“, предводена од опозицискиот СДСМ, кампањата ја почнаа со митинзи- првата во Охрид, а втората во Штип.

Демократската партија на Албанците во Гостивар ја одржа предизборната конвенција, на која беа претставени кандидатите за пратеници од 6-тата изборна единица.

Од говорот на лидерот Мендух Тачи:

„Ние мора да имаме компромис со нашите соседи, затоа што Албанците не гледаат ништо друго освен НАТО. Ние не ги баравме вашите синови, не баравме милиони, не крадевме гласови, ние од вас бараме едно- морална поддршка на ДПА“.

Од конвенцијата на ДУИ (претходниот ден-10.05.) „стандардни“, но и неприфатливи пораки и заложби упатени до „македонските партии“ (ДУИ не е македонска?): оваа партија нема да дозволи уште еднаш да не се почитува гласот на Албанците „како што тоа се случи на 5-ти јули 2006-та година“.

Како што изјави Ермира Мехмети, партијата смета дека „унапредувањето на Бадинтеровиот принцип од една страна создава простор за активно учесто на немнозинските заедници во процесот на одлучување, а истовремено обезбедува дека уживаат широка поддршка, која е клучна за функционирањето на мултиетничките демократии“.

Доколку повторно се формира Влада без ДУИ (партијата смета на сигурна победа), партиски извори најавуваат дека првиот следен чекор најверојатно ќе биде регионализација на земјата, бидејќи таква опција овозможувал Законот за локална самоуправа. Не се исклучуваат и варијантите за федерализација или за кантонизација. Тоа, според нив, подразбира и дводомно Собрание, бидејќи во Македонија има две мнозинства, Македонци и Албанци.

Ваквите ставови и заложби би требало уште на стартот од предизборната кампања негативно да се одразат на „расположението“ не само на македонските Албанци, туку воопшто на граѓаните на Македонија. Од проста причина што е тоа всушност најава за промена на Уставот, за ново устројство на државата, за уривање на нејзината унитарност. На тоа посочија и експертите, а ќе потсетам на оценката за таквото барање на Европа.

Потенцирајќи дека идниот мандатар формално правно нема никакви обврски да го прифати барањето на ДУИ, Билјана Ванковска, универзитетски професор, предупреди:

„Ако се примени тој принцип под притисок, под закана, а не под слободен избор на идниот мандатар, тоа е вовед во федерализација. Без оглед дали сега некој се заканува со федерализација или го прифаќаме т.н. Бадинтеров принцип за формирање на Влада, двете работи мене ми се исти. Двете работи или крајната консеквенца би била чекор поблиску до федерализација“.

Барањето на ДУИ стигна до Брисел, но Комисијата за надворешна политика на Европскиот парламент не дозволи тоа да стане дел од извештајот за Македонија на известувачот Ерик Мајер.

Инаку, „стандардните“ заложби ги изнесе лидерот Али Ахмети:

„Зачленувањето во НАТО ќе биде прва задача на ДУИ, ќе се ангажираме за решавање на проблемот за името со Грција и ДУИ смета дека не треба да се чепка во идентитетот на Македонците. Добрососедските односи се многу важен момент за стабилизација на земјава и затоа треба да се признае Косово“.

На првиот ден од предизборната кампања целосна мобилизација во партиите. Во Изборниот штаб на ВМРО- ДПМНЕ се крои стратегијата, а кампањата ја осмислува креативен тим на партијата.
Изјава на портпаролот Илија Димовски:

„ВМРО-ДПМНЕ ќе ги задржи своите два принципа на работа. Првиот принцип се големите митинзи, меѓутоа и она што е позначајно ВМРО-ДПМНЕ, како и во периодот додека беше на власт, ќе продолжи својата кампања да ја спроведува директно со граѓаните, разговарајќи во нивните домови, во нивните маала“.

Кратко и од Горан Минчев, шефот на Изборниот штаб на коалицијата „Сонце“:

„Ние ќе реферираме откога ќе завршат изборите на 1-ви јуни и мислам дека рефератот ќе биде навистина добар, односно позитивен за СДСМ и за коалицијата „Сонце“, а тоа е победа којашто очекуваме да ни ја дадат граѓаните“.

Инаку, на претставувањето на 120-темина кандидати за пратеници, лидерката на СДСМ Шеќеринска изјави дека дошол „моментот за обединета Македонија оти земјава е на чекор кон целосна изолација, скарана со соседите и со светот“. Во нејзиниот говор повторно (очекувано) небулози и невистини (на кои во претходни текстови веќе укажував), но и едно „опасно“ ветување:

„Онаа група која денеска силно се чука во гради дека го бранела името, таа замина со Букурешт со веќе скршена кичма. Замина во Букурешт без да го одбрани името, замина во Букурешт со согласност да се откаже и од името. Отиде во Букурешт без да го заштити името. Се врати од Букурешт без да ја донесе НАТО поканата. Е тоа, почитувани пријатели, тоа не е патриотизам. Тоа, почитувани граѓани, е предавство“(?!).

Доколку на изборите победи „Сонце“, вети таа, Македонија за 6 месеци ќе стане членка на НАТО и ќе добие датум за преговори со ЕУ. А што ако не го исполни? И не треба ли гласачите да знаат (на стартот) како или, поточно, по која цена мисли да ги оствари двете цели? „Сонце“ во наредните 20 дена ќе говори и за економијата, за поголемите даноци, за високите цени на основните прехранбени производи и двоцифрената инфлација, за зголемената невработеност и за малкуте странски инвестиции.

Од Шеќеринска и обвинение на кое треба да реагираат најнапред медиумите (не е за очекување): дека власта ги поткупува медиумите на кои им исплатила 20 милиона евра буџетски пари за свои маркетиншки цели (во промотивниот говор изнесе бројка од 30 милиони):

„Власта веќе година ипол води политика во која не е битно што правам, туку каков рејтинг ќе пуштат на телевизија, а тие рејтинзи се плаќаат прилично добро“, изјави таа во интервју за Радио Слободна Европа. Според неа, власта со честото рекламирање го покрива слабото работење пред се во економијата и во привлекувањето на странски инвестиции.

И на крајот од овој прилог некои „основни“ податоци за изборите:

Бројот на избирачи по изборни единици е: ИЕ 1 – 295.917, ИЕ 2 – 303.120, ИЕ 3 – 288.585, ИЕ 4 – 289.664, ИЕ 5 -290.101 и ИЕ 6 – 311.729. Според официјалните податоци, 67.191 граѓани со право на глас се на привремен престој во странство, 1.929-мина се на издржување на затворска казна или во притвор, а 542-ца имаат статус на внатрешно раселени лица.

(07.05.2008.)

Интересно, сето она што лидерот на ВМРО- ДПМНЕ Никола Груевски го рече на промоцијата на кандидатите за изборните листи на коалицијата „За подобра Македонија“ засега не предизвикува никаква реакција, туку една негова претходна изјава, инаку познат став: дека за промена на името на државата треба да решаваат граѓаните по парламентарните избори.

Којзнае, можеби неговиот жесток напад врз опозицијата како „кочничар на сите негови проекти и реформи“ допрва ќе биде „добро користен“. Макар што е чудно молчењето или глумењето на рамнодушност пред такви иронично- саркастични „тонови“.

На пример:

„Прават коалиција „Сонце“, а сигурно мислат на она сонце по плажите во Грција, каде што најчесто си ги поминуваат викендите. Но, ако сакаат сонце, нека одат на сонце, ако сакаат под сенка, нека одат под сенка, сакаат на плажа, сакаат на планина, сакаат на скијање, само да ги нема многу во Парламентот. Таму има многу работа којашто тие ни ја оставија. Многу работа“.

Или аргументите за „Македонија знае“ (изборното мото), кои тешко дека опозицијата ќе може да ги оспори или минимизира:

„За една година земјата е раздолжена за 20% од надворешниот долг предвреме. Македонија знае и кој ги намали даноците на 10%, најниско во Европа. Македонија знае кој го зголеми, а кој го намали ДДВ на лековите, на медицинската опрема, на земјоделските репроматеријали, на јавниот превоз, кој за само 20 месеци за десетина пати ја зголеми државната поддршка за земјоделците во Македонија, кој го дуплираше буџетот за образованието во Македонија“.

Но, она што опозицијата и некои новинари, аналитичари и експерти (со и без наводници) ги предизвика, да повторам, е спомнатиот став на Груевски за референдум. Чуден и мошне индикативен е фактот дека тие се најдоа на „иста страна“ со Атина.

Најнапред, изјавата на лидерката на СДСМ, Радмила Шеќеринска, која повторно „премолче“ дел од вистината или повторно излажа (што му доаѓа на исто). Ставот на Груевски за рефендум таа го оцени како бегање од одговорност и вовлекување на земјата во изолација. Македонија е во многу полоша ситуација сега отколку пред две години, а тоа е резултат на политиката на Груевски:

„Груевски во Букурешт замина со променето име и тој кажа „да“ на променетото име, а се врати и без покана за членство во НАТО. Сега, за да ја покрие својата грешка, за да не зборуваме за тоа, тој ни зборува за референдум, заради тоа што калкулираше партиски, политички, приватно, затоа го извади сега референдумот. Прашањето е што досега договорил Груевски“.

Притоа, Шеќеринска не одговори децидно на прашањето дали ќе го поддржи евентуалното одржување на референдум, најавувајќи дека СДСМ деновиве сериозно ќе го разгледа ова прашање.

За да не останам „недоречен“ во врска со премолченото или лагата, само ќе потсетам:

Во Букурешт беше и Претседателот на Република Македонија. Таму двајцата (Црвенковски и Груевски) настапија со ист став за кој претходно беше постигнат консензус „дома“, со „политички дијалог“ на лидерите на „најрелевантните“ партии (и со учество на лидерката на СДСМ). Поконкретно, „променетото име“ и сега е прифатливо за претседателот Црвенковски (се работи за предлогот на медијаторот Нимиц „Република Македонија (Скопје)“, кој не е прифатлив за јужниот сосед, а ветото беше „предизвикано“ токму од него). Значи, не станува збор за „да“ на Груевски за „променето име“ (ординарна лага), ниту за „сега вадење“ на референдумот. Таквиот негов став е од многу поодамна. А зошто Шеќеринска децидно не одговори дали СДСМ би поддржал референдум, јасно е дека по претходно кажаното „си го касна јазикот“.

Меѓутоа, мошне индикативни и за подлабока анализа се ставовите на некои нашии аналитичари и експерти (повторувам, со и без наводници), кои се појавија на една чудна промоција под наслов „Платформа“. Некои шпекулираат дека се работи за нова лоби група или, дури, за партија (нејасно е присуството на Трифун Костовски кој, нели, не е ниту новинар, ниту експерт, ниту аналитичар).

Нивниот општ заклучок е дека Македонија е длабоко навлезена во изолација, а со одржувањето на предвремените избори и можното одржување на референдум за името постои опасност од самоуништување. Од она што беше пренесено од страна на медиумите, најинтересен беше делот од искажувањето на Ким Мехмети, кој на многумина им „затвора уста“:

„17 години оваа земја немаше храброст да каже дека проблемот со името не е толку едноставен, само на името, туку дека тој проблем подразбира и како ќе се вика еден народ. Оти понатаму тој синџир продолжува и со историски наследства и со многу други нешта“.

Не референдум за промена на името на народот, односно губење на неговиот идентитет?!

А што да се прави со „согласноста“ на оваа група (па и на дел од опозицијата, пред се на СДСМ, која, сепак, според најавата на Шеќеринска, допрва ќе гради став) со ставот на Атина? Таа се изјасни дека нема да потпише договор за име кое подоцна властите во Македонија би го ставиле на референдумско изјаснување. Според весникот „Катимерини”, кој се повикува на анонимни извори во Министерството за надворешни работи, официјална Атина го смета евентуалниот референдум за внатрешно прашање на Македонија, но такво изјаснување треба да има пред, а не откако ќе биде постигнат договор за разликите за името:

„Грција бара да бидат дадени гаранции со одлука на Советот за безбедност на Обединетите Нации. Ветото за НАТО останува на сила, во иста мера како и за претпристапни преговори на Македонија со ЕУ”, објави „Катимерини” во статијата под наслов „Атина загрижена околу ставот на Македонија”.

Од сето наведено, без заземање на страна, според мене најважното прашање во овој предизборен момент гласи:

Дали опозицијата, доколку победи на предвремените парламентарни избори, ќе има „храброст“ да го промени името на државата (не уставното, за што јужниот сосед се изјасни дека нема ништо против), и по цена на губење на идентитетот на македонскиот народ, а без претходно да го праша дали се согласува или не?

Се разбира, не мислам на албанскиот политички кампус, во кој нема коалиции, но исто така нема ништо ново. Освен „изненадувањето“ за некои- сериозното разнишување на рејтингот на ДУИ и се поголемата доверба во ДПА кај албанскиот дел од македонското гласачко тело. Не изненадува ниту промоцијата на главните заложби и ветувања, во што е најмногу се исто и познато, дури и во нијансите.

Најнапред, единственото мото на „сиромашната“ коалиција предводена од СДСМ (и 6 други партии): „Влез на Македонија во НАТО и Европската унија“.

Прво, тоа никако не би требало да биде мото, бидејќи е консензуална заложба на сите во државава, „единствена алтернатива“ (во наводници зашто не е тоа; едноставно, алтернатива не постои). Со други зборови, никој не може да и негира односно оспорува на „богатата“ коалиција предводена од ВМРО ДПМНЕ (со 20 партии), истото мото да го користи во својата предизборна кампања.

Проблематичен е и „главниот аргумент“: „Сонце- коалиција за Европа“. Ист, идентичен „главен аргумент“ има и коалицијата, само малку „поскромно“, „постандардно“ дефиниран: „За подобра Македонија“.

А за коалицијата предводена од СДСМ е особено проблематична со оглед на исказите- заложбите на лидерите на одделните партии. „Најпрецизен“ е Стојан Андов од Либералната партија. Оценувајќи дека во последните месеци Македонија добила „тешки удари“ и оти „во овој момент нема многу место за оптимизам, бидејќи стануваме се повеќе изолирана земја“, па затоа „не смееме да ги жртвуваме изминативе 17 години со разни популистички изјави“, тој потенцира:

„Сите се патриоти во Македонија. Ние сме имале многу патриоти во нашата историја, но сме ги добивале битките само кога сме имале покрај патриотизам, уште и пријатели во светот. Ние сега ќе ги изгубиме пријателите ако само за патриотизам се определуваме“.

А според „главниот аргумент“, коалицијата се определува и за патриотизам („Сонце“) и за „европска Македонија“. Тоа не е ништо друго, освен „симболично“ цитирање на една изјава на Никола Груевски: ВМРО- ДПМНЕ и коалиционите партнери се и за патриотизам и за европска Македонија.

Натаму, Радмила Шеќеринска никако да прифати (можеби не може и да сфати) дека поени односно гласови не може да се добијат со лага:

„Зад нас се четири негативни европски извештаи и две изгубени европски години“.

Ниту се негативни извештаите (препораките во нив не се „минуси“), ниту се изгубени „европски години“. Таа не може намерно (верувајќи во својата лага) да премолчува дека главните критериуми и за ЕУ, а особено за членство во НАТО, според оценките во Брисел и Букурешт, се исполнети, а единствена пречка е проблемот на Грција со уставното име на нашава земја. (За добивање на датум за преговори за членство во ЕУ уште сега се најавува вето на јужниот сосед, без оглед што некои сметаат дека тоа не ќе е можно.)

Ако сето наведено се има предвид, на што мисли лидерката на СДСМ кога „стојат“ пред гласачите за да го „надополнат тоа“?

Другото што го рече при промоцијата на коалицијата (исто така небулозно и нелидерско):

„Оваа идеја бара знаење, оваа идеја бара искуство, оваа идеја бара голема, голема посветеност, но оваа идеја најмногу од се бара резултати. Ова е коалиција која зад себе може да каже дека имала резултати. Ова е коалиција на луѓе коишто работеле макотрпно на овие историски цели за нашата држава. Токму поради тоа, оваа идеја, покрај знаење и искуство, бара и одлучност“.

За да не останам недоречен:

Ако „оваа коалиција зад себе може да каже дека имала резултати“, кои „други“ бара „идејата“ за евро-атлантска интеграција? И уште: кои од сегашната и минатите власти и кои од сегашната и минатите опозиции не работеле „макотрпно на овие историски цели за нашата држава“? Особено кога ќе потсетам на од збор до збор истата изјава на сите:

„Сите во Република Македонија ќе бидат заслужни за нејзиното евро- атлантско интегрирање“.

„Неподготвен“ (очигледно разнишан) истапи и Тито Петковски од НСДП:

„Сонце“ гарантира стабилна и просперитетна Македонија. Ако останевме надвор од оваа коалиција, ќе го изгубевме достоинството. Да докажеме дека во Република Македонија има граѓани, има политика којашто е подготвена многу брзо да реагира, да размислува, да донесува храбри одлуки, независно за сопствениот рејтинг и политички идентитет во моментот во Република Македонија“.

Го „избриша“ ли Петковски како „опасност за достоинството“ на партијата севкупното дејствување во досегашната владејачка коалиција со ВМРО ДПМНЕ?

Интересна промотивна изјава даде лидерот на ЛДП, Јован Манасиевски. Оценувајќи дека пред 2 години сме биле во „забревтан од“ кон НАТО и ЕУ, кој бил сопрен „со невиден популизам“ (а не со ветото на Атина?!- засега за членство во НАТО, а ако не се изнајде компромисно ново име за земјава веројатно и за датум за преговори со ЕУ), тој „потсети“ на потребата од „стабилна средна класа“ за просперитетна Македонија (која, патем, воопшто не е „идеолошка цел“ на либерали и либерал- демократи):

„И на 1-ви јуни граѓаните на Македонија ќе треба да избираат помеѓу интеграција или изолација на Република Македонија, помеѓу модернизација или конзервативизам којшто во моментов, за жал, е на сцена“.

Треба ли да аргументирам дека неговата оценка воопшто не е точна, многупати е негирана- побивана токму од меѓународниот „фактор“, а притоа никој да не може да ми припише „заземање на страна“? Дали допрва ќе се осмислува или „пегла“ заедничка, коалициона програма со која ќе се настапи во предизборната кампања, во која ќе се смисли нешто оригинално за кое ќе се „залепат“ доволно гласачи за победа, останува да почекаме. Но, судејќи според промоцијата на коалицијата, таа како однапред да смета на уште поголемо „одлепување“ од досегашното.

Се е исто, дури и во нијансите. Освен најверојатниот тежок пораз пред се на СДСМ, но и на другите во „нејзината“ коалиција. Се разбира, со победата на ВМРО- ДПМНЕ односно коалицијата „За подобра Македонија“ и добивање на поефикасен Парламент, со поголемо или, дури, апсолутно пратеничко мнозинство (заедно со веќе најавеното продолжување на „делба на власта“ со ДПА).