За „возрасниот“ претседател и политичката култура
(19.11.2007.)
По обвинувањата на ВМРО ДПМНЕ дека зад потписот на Бранко Наумовски на одлуката на Уставниот суд, за укинување на неколку члена од Законот за знамињата на заедниците, стои сценарио на претседателот Бранко Црвенковски, договорено на 18-ти октомври во еден од скопските ресторани, од кабинетот на шефот на државата реагираа за изнесени лаги и инсинуации, упатувајќи простачка, никако не политичка навреда („Деца, не си играјте со државата“):
„Да се води држава не е детска игра, особено тоа не ви е дозволено вам, на кои им е доверен мандат проблемите да ги решаваат, а не да ги создаваат и да манипулираат“.
Сосема очекувано, без никакво изненадување: мојата новинарска дребност не може да се мери со значењето, а особено моќта на македонско- бугарскиот државјанин и пратеник во македонскиот Парламент, Љубчо Георгиевски. Неговиот предлог за промена на „уставното име“ на Македонија (во Северна Македонија) има „соодветна тежина“ и на него се реагира како „опасен“ (без оглед што е во најмала рака неиздржан, а за многумина и несериозен), а мојот предлог за промена на името (не уставното име) како воопшто да не е прочитан, иако од поодамна стои на овој сајт. Нема никакво реагирање, макар како единствен и дилетантски.
Турскиот премиер Реџеп Таип Ердоган во Анкара на заедничка прес-конференција со својот гостин, македонскиот премиер Никола Груевски, истакна дека е лош и погрешен ставот на Грција да го условува приемот на Македонија во НАТО со промена на името. Секоја држава треба да ги почитува независноста, името и суверенитетот на Република Македонија. Ердоган соопшти дека им дал налог на претставниците на Турција во сите структури на НАТО да работат на приемот на Македонија во алијансата.
Пораката на новиот генерален секретар на НАТО Данајската република (Грција) да престане да го блокира приемот на Република Македонија не е нова, неочекувана, а најмалку изненадувачка. „Влегува“ во рамките на неговата веќе јасно искажана целосна посветеност на политиката на отворена врата на алијансата.
Ништо ново во разговорите и преговорите околу спорењето (не станува збор за спор, ниту за билатерален проблем) на Данајската република (Грција) на името на нашата држава. Оптимизмот на Метју Нимиц по најновата рунда разговори (околу проблемите што ги „оптоваруваат“ преговорите) е сигурно одново разнишан, ако не и „збришан“ по повторениот став на Груевски за двојна формула како „природна позиција на Македонија“, а особено по денешната закана на Бакојани дека нејзината земја ќе продолжи да ја блокира евро- атлантската интеграција на Република Македонија се до изнаоѓање, односно „прифаќање на сложено име со јасна географска одредница за севкупна употреба“.
Токму така: „меѓународната“, односно ЕУ, НАТО и САД знаат или во меѓувреме дознаа дека не станува збор за промена на името на Република Македонија (одамна е јасно дека не се бара промена на уставното име), туку на идентитетот на македонскиот народот во сета негова комплексност (не и малцинствата или „немнозинските заедници“). Тоа е причината за разочарувањето и скептицизмот дека ќе нема брзо, скорешно решение на спорењето на името „Македонија“ од страна на Данајската република (Грција), а не на „спорот“. Па и на нервозата (пред се на пријателите и сојузниците на Атина, а особено на оние во ЕУ) и се поострите критички „стрели“ кон македонскиот државен врв поради негова „нефлексибилност“. 
Сериозноста и зрелоста на еден политичар, а особено на лидер на голема партија најмногу се „чита“ во ветувањето односно ветувањата. Се разбира, мислам пред се на предизборното/ предизборните, но и на она што е „тековно“. Макар што на вториве, барем досега, никому не му текнувало (додека „мандатирале“ позиционерски или опозиционерски).
Прошталните средби на Бранко Црвенковски со најзначајните европски соговорници во Брисел се само вообичаена „завршна форма“ на мандат на еден државник во чија ингеренција, меѓу другото, е претставување, застапување на државата на меѓународната сцена и одбрана на нејзините интереси, дигнитет, интегритет и идентитет. На нив не може да се очекуа друго, освен куса заедничка ретроспектива на постигањата и проблемите односно неостварените цели на меѓусебното заедничко дејствување и потврда на основните заложби и конкретни барања што останува да бидат реализирани во наредниот период, а како пораки до „новите власти“. Следствено, несериозно и инфантилно е пораките на „главните“ европски соговорници да се оценуваат како „ се посилни“ или „силни“ и оти токму поради нив средбите „ќе останат запаметени“. Да, ќе останат забележани на „соодветно место“ ( и во нашиов „Хрономер“), но дека ќе се запаметат…
Ако не се земе предвид „формата“, последната средба со дипломатскиот кор во земјава Бранко Црвенковски ја имаше не како проштална на претседател на Македонија и Врховен командант на нејзините оружени сили односно на АРМ, туку како прва на „старо- новиот“ лидер на СДСМ и, се разбира, идниот најголем македонски опозиционер.
И на политичкиот лаик веќе му е јасно дека Саакашвили не води „гола борба“ за власт, и натаму да остане претседател на Грузија, туку „мора да остане“ поради остварување на пошироки геополитички и геостратешки интереси: држејќи ги во латентна криза руско- грузиските оноси НАТО, односно западните сили предводени од САД да бидат што поблиску до Русија, на самата нејзина граница, со единствена цел да се спречи ширење на нејзиното влијание. Сферите на влијание се од исклучителна важност во овој само навидум глобализиран свет, а всушност во сериозна и веројатно долгорочна нова Студена војна, во нова „софистицирана“ форма.
Не е прашањето дали и кога ќе се урне, дали и кога претседателот Воронин ќе биде принуден да поднесе оставка, особено ако се има предвид дека засега опозицијата е неорганизирана, необединета и немоќна, туку колку крваво, со колку (непотребни) жртви ќе бидат фрлени тој, неговата комунистичка партија, системот што се одржува осум години, со економско- социјални и секакви други катастрофални последици за народот. Првите две жртви се „поднесени“- загинаа во демонстрациите во кои се повредени над 100 лица.
Тоа не го покажа само првиот изборен круг од годинашниве избори, туку е покажано и докажано многу одамна. Затоа не е јасно како е можно Љубомир Фрчковски и „неговите“ СДСМ и НСДП да оценуваат и проценуваат толку политички незрело, инфантилно, „неписмено“, па и недоветно. Дури тоа се потрудија и да го потврдат со своите изјави и пораки до гласачкото тело за негова определба во вториот круг.
Се разбира, не мислам дека сум првиот, но знам дека сум еден од ретките кај нас и во светот кој со многу аргументи предвиде- предвидува скорешно распаѓање на ЕУ. Тие, арументите, од ден на ден се множат се повеќе, што ми дава за право да се корегирам во однос на времето: веројатно ќе биде „премногу“ брзо (во однос нa „прилагодувањето“ на оние во неа и оние надвор од неа). Всушност, може да се каже дека процесот е веќе интензивен, а „враќањето“ станува се потешко, дури невозможно.
