Пред да се обидам да одговорам на од ден на ден се поактуелното прашање за предизвиците што се повеќе и се натрупуваат на актуелната македонска Влада, а пред се на премиерот и лидерот на ВМРО- ДПМНЕ Никола Груевски, укажувам на одамна познатата (докажана) вистина: секој предизвик, независно од големината и тежината, раѓа страв, но многу повеќе желба, енергија, па и храброст за соочување, совладување, „борба до конечна победа“. Треба да се биде внимателен особено при пресметувањето на ризикот, имајќи ги предвид пред се времето и просторот во кои тој се јавува или опстојува.

Најголемиот предизвик за денешниот, модерниот политичар (и на секој што има важна улога во едно општество), а од кој најмногу се стравува, е личната одговорност.

Никола Груевски досега покажа и докажа дека и како премиер и како лидер на владејачка партија е е подготвен, има знаење, спсобност, па и мудрост пред се да избере луѓе- соработници подготвени не да ги избегнуваат проблемите, туку да се соочат со нив. А многупати досега се потврди и како личност која воопшто не бега од личната одговорност, туку ја носи и доносува до поставената или зацртаната цел.

Конкретно, најактуелно:

Каков предизвик е или треба да биде долго очекуваното „прочистување“ на СДСМ (мислам дека е посоодветно „чистка“), што ја направи и ја прави „ново- стариот“ лидер Бранко Црвенковски? Не тој самиот (како што Груевски вели „си го знаеме“), туку реално и уште многу долго најголемата македонска опозициона партија која, патем, носи многу голем „позицонерски“ односно владејачки багаж?Дали тој воопшто раѓа страв, односно желба, енергија, па и храброст за идно, мошне блиско соочување, совладување, за уште една во низата победи во последно време? Како што најави Црвенковски, мошне блиското соочување треба да започне веднаш по летово, по 1-ви септември, кога СДСМ ќе се врати „со полн капацитет“.

Најнапред, мислам дека е сосема непотребно занимавањето на ВМРО- ДПМНЕ со новите кадри на СДСМ (за ова подолу во текстов). Најголемата опозициона партија во Македонија уште прилично долго ќе се реформира и стабилизира, а пред се има уште за „прочистување“ на редовите. На пример, не е јасно зошто Црвенковски ги остави во „својот круг“ Јани Макрадули и Игор Ивановски, кои досега, со своите настапи, на партијата и направија и и прават поголема штета од многумина кои си го „одработија“ своето и се “тргнати“.

Дали треба да се потсетуваме дека стабилна, консолидирана, силна опозиција е нужна за секоја демократија (многупати потенцирано и од самиот Груевски)? Сакам да речам, она што е веќе преземено и се презема кај СДСМ, за жал се уште не и кај другите опозициони партии, треба да радува и да се поддржи. Особено ако се има предвид дека суштината на демократијата е натпревар, а таа е развиена онолку колку што  натпреварувачите односно противниците се силни, моќни и што е можно порамноправни.

Иако многумина аналитичари проценуваат дека Црвенковски му е во моментов „најлутиот противник“ на Груевски, лично мислам дека не е. А во моментов се уште нема личност на политичката сцена која би го загрозила неговиот континуирано висок рејтинг. Најнапред, Црвенковски самиот потенцира дека не се смета себе си за „некоја далечна перспектива или иднина на СДСМ“ (што е сосема в ред- негова точна оценка), а потоа и дека со авторитетот и искуството сака да им го „трасира патот на оние помлади коишто навистина претставуваат иднина на партијата“ (што, пак, заслужува признание и респект).

Дали се или треба да бидат предизвик за Груевски „новите луѓе“ на Црвенковски?

Досегашниот в.д. претседател Зоран Заев, сега потпретседател, не покажа лидерски способности, ниту пак, некои особени, па и основни познавања на областа во која Груевски најмногу „поентира“- економијата, а поради која од редовите на неговата партија беше најавуван како „мошне идеен (со „интересни идеи)“ кадровски капацитет“. Очигледно е дека се работи за провинциско „политичарче и бизнисменче“, кое тешко дека може да се замисли подалеку од градоначалник. (Големо прашање е дали и колку може да се „носи“ и со “неговата“ Струмица.)

Другите двајца нови потпретседатели на СДСМ, Гордан Георгиев и Зоран Јовановски, не се непознати, но допрва треба да се покажат и докажат во политиката. Притоа е сосема непотребна искажаната загриженост  на ВМРО- ДПМНЕ за Јовановски- дека ги знаел најдоверливите информации за сите банки како советник на гувернерот Петар Гошев, а претходно во „Комерцијална банка“ кај Хари Костов. Тоа му овозможува(ло) да ги уценува другите и да ги наруши пазарните односи во македонскиот банкарски сектор, а во корист на „Комерцијалната банка“ и СДСМ. Доколку банките треба да се плашат од еден советник, па и на гувернерот, тешко на Македонија и нејзиниот банкарски сектор со такви. А што се однесува на неговата „вина“ дека како супервизор во банкарскиот сектор водел пререстриктивна кредитна политика и лиферувал шпекулации за девалвација на денарот, поради што Македонија немала поголем економски раст, тоа оди на адреса на СДСМ и довербата кај јавноста на која допрва треба да и се „прикаже“ и да ја освојува.

Дане Талевски не е многу „среќно“ кадровско решение, бидејќи е доволно познат како „активен демократ“, па не може да се очекува којзнае што во „кроењето на политиката“ на опозицијата (беше во Институтот за демократија заедно со актуелниот претседател на Македонија Ѓорге Иванов).

Виктор Димовски е „сериозен кадар“, дојде од Агенцијата за разузнавање, но како „политичка перјаница“ исто така допрва треба да се докажува.

Бидејќи одвреме- навреме „подлегнувам“ на задоволството да бидам политички прогнозер (можам да се пофалам и со точни прогнози, од кои за најголема, за „самофалба“ ја сметам онаа дека иден претседател на Македонија ќе биде Ѓорге Иванов кој, според личното признание што ми го даде, кога „го прогнозирав“ не ни помислувал дека ќе биде предложен за кандидат од ВМРО- ДПМНЕ), еве и сега ќе си го дозволам тоа и „навреме“ ќе „типувам“ на Андреј Петров, новиот секретар, за иден лидер на СДСМ! Да не треба од него да се плаши (уште сега) Груевски? Засега не, ниту да го смета за (нај)голем предизвик (противник), но секако би требало малку повеќе да „внимава“ на него.

Не за Груевски, туку за ВМРО- ДПМНЕ уште сега е предизвик (не толку со „роден страв“, туку како желба, енергија, па и храброст за соочување, совладување, победа) радикалната промена на составот на Централниот одбор на СДСМ (од 90- мина дури 72- ца се нови членови), но и од следните, некои веќе најавени реформски чекори на партијата. Повеќе е од сигурно дека следи процес на консолидација и јакнење не само на СДСМ, туку на целата опозиција, а за што има доволно време до следните парламентарни избори.  Не ќе е на одмет и сериозно да се прими „пораката“ на „преобразбата“ на розата во  цвет „силна тупаница“.

А шпекулацијата дека СДСМ подготвува- договара нов опозиционен блок? Да, се работи за шпекулација (новинарска или политичка, поточно опозиционерска сеедно), но многу повеќе шегобијност доколку се имаат предвид посочените „актери“.

Имено, лидерот на ДПА Мендух Тачи непромислено, задоцнето и мошне деградирачки ја „фрли“ оваа партија во радикалните „води“ со големи шанси наскоро да се „удави“ (предизвикувајќи анимозитет кај албанскиот електорат, а за неговата преголема „доза“ кај македонскиот и „остатокот“ од „немнозинскиот“ не треба да се троши ниту збор). Што се однесува конкретно на наводното договарање, од ДПА порачаа дека се отворени за соработка „со сите, но не и за коалиција со Црвенковски додека двете партии се во опозиција“.

Партијата Обединети за Македонија на Љубе Бошковски се уште не е етаблирана на македонската политичка сцена како „важен играч“, ниту, пак, нејзиниот претседател е „затврден“ како сериозен лидер со кого може „да се садат тикви“ кои навреме ќе „созреат“. Којзнае, доколку како разумен компромис се прифати како ново име на земјава Република Северна Македонија, можеби „принудно“ ќе мора и „обединетите“ да си ја додадат „географската одредница“. Смешна и дилетантска е заканата на Бошковски за „ситнење“ на ВМРО- ДПМНЕ, односно најавата дека двајца пратеници од владејачката партија, неколкумина од левиот блок, но и партиски комитети на неговата поранешна партија сакаат да го сменат партискиот дрес и да преминат во неговата партија.

Што се однесува на ВМРО-НП, се работи за една од многуте минорни, безначајни партии кои само го „збогатуваат“ македонскиот политички плурализам.

Се разбира, при секое формирање на коалиција (како што беше случај и „За Македонија заедно“) никој не се „отфрла“, но СДСМ во овој момент не само што „нема време“ да се занимава со таква „направија“, туку не ја гледа ниту смислата, ниту целта за неа. Следните парламентарни избори сепак не се така блиску. Од друга страна, свесен е (почувствува на „сопствена кожа“) што значи „шарена“ коалиција- колку е кревка и лесна за „отстрел“. Примерот со коалицијата „Сонце“ за него е се уште „тазе“ и „горчлив“.

Има ли нешто и/или некој од што/ од кого треба да се плаши Груевски во овој момент? Нема, но е предизвик нешто од некои што би требало да му ги поттикне желбата, енергијата, па и храброста за соочување, совладување, „борба до конечна победа“. А пред се уште еднаш да го потврди како денешен, модерен политичар, со најголема доверба на народот.

Тоа е проверка, преиспитување, (пре)оценка на личната одговорност за досега (не)сработеното на најблиските соработници и во Владата и во партијата. Без оглед дали тоа ќе предизвика реконструкција, помдладување, освежување, стеснување или проширување. Пред се и над се поради ризиците пред кои се наоѓа и ја поставуваат Република Македонија, а го доведуваат во опасност дури и нејзиниот натамошен опстој.

Очигледно е дека актуелната опозицијa (пред се СДСМ) од ден на ден зема се поголем „замав“ во својата „конструктивна“ активност, едновремено обидувајќи се да се соземе од претрпениот шок поради катастрофалните порази на претседателските и локалните избори (да се престрои во од). Дури не води сметка дека е едноставно неможно, „неприродно“ да се смени власта,  да се преврти расположението на граѓаните кон неа за само месец- два.

Зоран Заев од СДСМ јавно ги повика граѓаните веднаш да ја сменат бидејќи, парафразирам,  и удрила власта в глава. Како да се работи за некоја нова, а не истата пред изборите, само сега многу посилна и поцврста. Пред некој ден, коментирајќи ги новите владини антикризни мерки, тој, за разлика од експертите и бизнисмените, оцени дека тие не нудат помош за стопанството, а „истури“ и еден „бисер“ на економски дилетант: дека ребалансот на Буџетот е мерка за мало освестување на Владата, но и оти „слободно може само да се констатира дека владиниот економски дрим тим не само што не знае како да и помогне на македонската економија, туку очигледно и не сака“.

Опозицијата, пред се СДСМ, својата „конструктивност“ ептен ја докажува и со мошне „инвентивно“ наречената „лопата маркетинг“, што ја „држеше в раце“ Груевски и „неговите“ во предизборната кампања. Имено, заборава дека и таа, во за неа подобри времиња (кога беше на власт) применуваше сличен, би можеле да ја наречеме „камен маркетинг“ (многу посоодветно). Со други зборови, таквиот маркетинг и за неа и за нас, макар со скромно паметење, не е ништо ново. Но многу поважна е непромисленоста поради што постојано „тресе зелени“. Да се признае дека „лопата маркетингот“ е еден од клучните поради доживеаниот катастрофален пораз на изборите (на што се сведува критиката) е не само непромислено, неконструктивно, туку и самоунижувачко.

Што се однесува на „замавот“ односно „залауфаноста“ (во „прашалниот“ наслов на прилогов), таа е само нејзин „параван“ за она што всушност го работи на „теренот“- создавање на „клима“- ново парламентарно мнозинство и предвремени парламентарни избори, можеби во септември или до крајот на годинава. Во тоа и помага и самата Влада со видливото, во голема мера изнудено (од економската криза) „смирување“, па и забавување на „преродбенските“ чекори.

А во „далечната“ 2005- та година (19.11.), кога сегашната опозиција беше на власт, токму под горниот наслов, но и со поднаслов „Што не ја оставиш власта на мира да владее?“, го објавив прилогов што го нудам на (пре)прочит. Напомнувам, на „чело“ на тогашната опозизија беше ВМРО- ДПМНЕ.

Следејќи внимателно што се случува на македонската политичка сцена во последно време, неспорен е заклучокот дека е веќе започната, се разбира неофицијално, предизборната кампања за парламентарните избори идната, 2006- та година. Ниту прерано, ниту предоцна, туку, напротив, реална е оценката на политичките актери дека започна „во вистинско време“. Од едноставна причина: нема многу време за чекање оти предолго трае времето за „плачење“.

Како се одвива таа? Засега, во фудбалски жаргон, „на прва“, а веројатно со почетокот на есента и „на втора“ („на трета“ веројатно од почетокот на идната година или поточно идната пролет).

Предизборната кампања или, „поблаго“ речено, политичкиот предизборен маркетинг „на прва“ се игра преку речиси секојдневни прес конференции на опозиционите партии, одвреме- навреме, а во последно време и почесто на некоја од позиционите односно од коалиционите (на пример, се почесто ЛДП како „истурен фронтмен“ на власта), потоа одговори на „нападите“ преку соопштенија, исто така со мошне „напалени“ зборови (на пример, од владиниот Секретаријат за информации кој, на посреден начин, одговара во името на СДСМ односно коалиционите партии на власт). И, најинтересното, изнесување на „најсилниот“ аргумент: „извонредните“ резултати на стопански план, искажани со некогаш и „фантастични“ податоци  од Заводот за статистика на РМ (што ќе рече податоци во кои малкумина веруваат оти се во директна спротивност со реалноста- стварноста).

А има и една „трета страна“ која во овие политички бранувања е можеби и најважната и најсилната. Според улогата за перспективата на нашата земја и најрелевантна: меѓународната заедница или, земена „потесно“, ЕУ, уште „потесно“ Брисел. Таа, како најрелевантна и најреална, се јавува речиси без исклучок со забелешки или негативни оценки за севкупните состојби, особено во однос на корупцијата, „независното“ ни судство, бизнис- амбиентот, невработеноста, сиромаштијата, инвестициите, јавноста, медиумите, независноста, слободата и слични „општи места“.

Она на што сакам да укажам во овој прилог, што има пред се за цел да констатира една состојба односно политичка ситуација, а која според сите „указанија“ допрва ќе се „усложнува“ со почетокот на есента (има ли некои „засегнати“ кои досега не најавија дека од септември ќе стапат во генерален штрајк?), е следново: рејтингот односно довербата на народот, на граѓанинот е на катастрофално ниско ниво и кога станува збор за оние во позиција, односно во власта, но и за оние во опозиција. Со тенденција на натамошно паѓање. Тоа, пак, и е сосема јасно на „третата“ страна и повеќе од сигурно е оти нема да стои настрана. Според некои сознанија и индиции, веќе не стои, туку е во „динамична акција“.

Дали се само новинарски (и не само новинарски) шпекулации најавите за формирање на нов политички субјект, со нови лица односно личности за нова, пред се „чиста“ политика, кој, поддржан токму од „третата“, ќе стапи на македонската политичка сцена за да ја „исчисти“? Многумина воопшто не се во дилема дека ќе се формира (некои „знаат“ дека е во формирање) нов политички субјект, туку се прашуваат дали ќе може, дали ќе има сили уште на стартот, на првиот чекор да им одолее на притисоците на постојните, да ги амортизира нивните веќе подготвени „долни удари“.

Без оглед на се, сметам дека ќе биде корисно на постојните, мислам пред се на оние од опозицијата, да им го упатиме прашањето во насловот (го повторувам):

Што туку си се залауфала опозицијо? Што не ја оставиш власта на мира да владее?

Барем уште малку? Којзнае!

За позицијата односно власта прашањето би било малку видоизменето:

Што си се запалила позицијо? Што не си го тераш „визионерството“, па макар и да пукнат „душманите“? Остави ги статистичките податоци, не ти треба фалба со нив. Твоите успеси, биди сигурна, народот ќе ги види и ќе ги почувствува, ако веќе не ги гледа или не ги чувствува на своја кожа.

А „третата страна“? Која „трета“? Во право си, позицијо. Благодарение на тебе им станавме верен, најверен сојузник на Американците. И не треба да си имаш гајле. До утре сабајле.

Проф. Д-р Ѓорге Иванов е новиот претседател на Република Македонија (дури го „кандидирав“ пред самиот да помисли на тоа), со беспрекорно чиста и апсолутна победа (без нерегуларности, особено полнење на гласачки кутии, како што беше „случај“ со изборот на претходните двајца претседатели); ВМРО- ДПМНЕ и коалицијата што ја предводи- „За подобра Македонија“ освои досега најмногу градоначалнички позиции во „избирачката историја“ на земјава (прогнозирав горе- долу точна бројка); одличен резултат на локалните избори постигна ДУИ (коалиционен партнер во власта); а секако најголема победа извојуваа (не е никаква фраза) граѓаните на Република Македонија.

За важноста на „новите страници“ еднакво значење има она што го констатирав уште по првиот круг на избори, а го прогнозирав и се оствари како конечно: катастрофален пораз на опозицијата, пред се на СДСМ. За оваа партија веќе нема време за „чистка“. „Бришка“ е неминовна, а од нејзината „пепел“ треба да се „(из)роди“ нова, која ќе нема никаква врска со поблиското и подалечното „црно“ партиско минато, а ќе се темели на „изворната“ лева, социјал- демократска идеологија (основни принципи или идеали: слобода, еднаквост и социјална правда, солидарност).

Ќе остане забележан и „драматичниот“ момент кој не успеа само благодарение на притисокот, па и заканите на „меѓународниот фактор“: иако постоеја реални стравувања (ги искажав и јас), а како дел од однапред подготвеното сценарио, цензусот за претседателските избори беше постигнат, па, за жал на опозицијата, нема „продолжение“ на изборите. Според Државната изборна комисија, вкупно гласале 763. 637- мина граѓани или 42,61% од вкупниот број на регистрирани гласачи.

Во тој контекст индикативна е изјавата на в.д. лидерот на СДСМ, Зоран Заев: дека е јасно кому народот му ја даде довербата и апсолутната власт, но „ако од „Бихаќка“ се дадеше само мал сигнал за бојкот, изборите немаше да успеат“! Со други зборови, признава дека тие биле „во рацете“ на неговата партија, а зошто не е даден „малиот сигнал“ не треба многу досетување. Таман работа опозицијата во таков пресуден момент да работи во корист на својата штета. Иако планиран (мала „епизода“ од сценариото е и режираниот „меѓуизборен“ инцидент на плоштадот „Македонија“ во врска со изградбата на црква), тој не е даден затоа што не смееше да се даде!

Ѓорге Иванов победи на претседателските избори со освоени 453.426 гласа или 63,14% од бројот на важечки ливчиња. Неговиот конкурент од СДСМ, Љубомир Фрчкоски, освои 264.692 гласови или 36,86%.

Признание на досегашниот претседател на Македонија и иден ново- стар лидер на СДСМ, Бранко Црвенковски: во честитката до Иванов потенцира оти „граѓаните во огромен број ја поддржуваат визијата за модерна, демократска и просперитетна Македонија“ (значи, таква не понуди опозицијата). Се разбира дека „токму затоа одговорноста на носителите на највисоките државни функции е дотолку поголема за нејзина реализација“.

Новоизбраниот претседател Ѓорге Иванов ќе биде инаугуриран на свечена седница на Собранието на Македонија, што ќе се одржи на 12- ти мај, денот кога завршуваат  5- те претседателски години на Црвенковски. Досега сите свечени седници, на кои новоизбраниот шеф полагаше заклетва, беа бојкотирани од политичките противници, со силни обвинувања за изборен фалсификат. СДСМ односно опозицијата се уште нема став, но такви или слични аргументи за бојкот овојпат нема.

Најнапред првата „нова страница“ на и за Македонија, но не мала и со помало значење и симболика во однос на другите: шефот на државата своите одлуки, државнички и протоколарни средби ќе ги носи и врши во работни простории во близина на претседателската резиденција на Водно. Во досегашниот кабинет во Собранието по инаугурацијата ќе влезе собранискиот спикер, а ќе бидат ослободени 20-тина канцеларии, кои одамна ги бараат пратениците и собраниските служби.

За победата на ВМРО- ДПМНЕ и коалицијата „За подобра Македонија“ на локално ниво:

Според резултатите на ДИК, во двата круга се освоени  вкупно 55 градоначалнички места. Опозициската СДСМ има 6, ДУИ 14, во 4 општини победија независни кандидати, додека по едно градоначалничко место освоија ДПА, ЛДП, Демократската партија на Турците и Сојузот на Ромите. Коце Трајановски од ВМРО-ДПМНЕ е нов градоначалник на Скопје.

Втората голема, можеби најважна „нова страница“: мирни односно регуларни, фер и демократски избори (со мали и малубројни инциденти, што е вообичаено и кај „најдокажаните“ демократии).

Оценки на светски агенции и медиуми:

Британскиот сервис Би-Би-Си потенцира дека гласањето мина во мирна атмосфера, и покрај стравувањата за насилство кое можеше да и наштети на амбициите на Македонија да се приклучи кон ЕУ и НАТО. Германскиот сервис „Дојче веле“ ја пренесе првичната оценка на набљудувачите дека неделното гласање минало без какви и да е поголеми инциденти. Агенцијата „Ројтерс“ посочува дека гласањето во Македонија било проследено со надеж дека земјата „ќе ги импресионира ЕУ и НАТО, одржувајќи мирни и демократски избори, по минатогодишните изборни насилства“. Агенцијата „Франс прес“ наведува дека кандидатот на владеачките конзервативци Ѓорге Иванов извојувал голема победа на неделните избори, оценети како тест за евроатланските амбиции на Македонија. Телевизискиот канал „Јуроњуз“ извести  дека владеачките конзервативци ја прославиле изборната победа, но останала загриженоста на граѓаните за слабите економски показатели и високата стапка на невработеност.

Честитка од Вашингтон: портпаролот на Стејт департментот, Енди Лејни, за Радиото Глас на Америка, програма на македонски јазик, изјави дека граѓаните на Македонија, заедно со македонските власти, заслужуваат пофалба за успешно спроведување на овие избори. Иако имало одредена загриженост во однос на кампањата, тој посочи на прелиминарната проценка на ОБСЕ/ОДИХР дека двата круга на гласањето исполниле поголем дел од заложбите и стандардите на ОБСЕ и Советот на Европа.

„Со нетрпение очекуваме да соработуваме со новоизбраниот претседател Ѓорге Иванов, за да и помогнеме на Македонија да постигне целосна евроатлантска интеграција, колку што е можно поскоро“, рече Лејни.

Изјава на европскиот комесар за проширување Оли Рен:

„Македонија позитивно одговори на нашата порака и со тоа ја потврди определбата да ги исполни европските стандарди и да оди напред во процесот на приближување кон Европската унија. Време е да се зајакнат реформите со цел да се исполнат стандардите, кои беа поставени. Останува важна работа со цел да се испорачаат резултати во судските, реформи, борбата против корупцијата и реформата на јавната администрација. Препораката за отпочнување на преговори за членство ќе зависи од постигнатите резултати, а решението на прашањето за името останува суштинско“.

Рен ги повика сите политички лидери на конструктивен дијалог за исполнување на реформите.

Генералниот секретар на НАТО, Јап де Хоп Шефер, изрази задоволство што новоизбраниот претседател на Македонија, Ѓорге Иванов, објави дека негов прв приоритет ќе биде надминувањето на спорот со Грција. Во писмената изјава тој потсетува дека алијансата ќе ја обнови поканата за членство на Македонија веднаш откако ќе биде изнајдено заеднички прифатливо решение за името:

„Овие избори покажаа дека, како држава која вложува напори да добие членство во НАТО, Македонија постигна реален напредок во достигнувањето на високите демократски стандарди на алијансата“.

Дали Иванов започна нов однос спрема јавноста односно спрема главните креатори на јавното мислење- медиумите? Некои од нив само „забележаа“ пренесувајќи ја информацијата на ВМРО-ДПМНЕ (со „доза“ на чудење) за кусата протоколарна средба на Иванов со американскиот амбасадор во земјава, Филип Рикер. Сигурно не, бидејќи тој е одамна воспоставен (помеѓу носителите на највисоки државни функции и медиумите), а моментната позиција на Иванов е токму таква- тој победи на претседателските избори како кандидат на ВМРО- ДПМНЕ, а официјално ќе стане претседател на Република Македонија на 12- ти мај.

„Издвоивме неколку моменти да се сретнеме, за лично да му честитам на изборот за претседател и да ги повторам честитките до граѓаните за доброто одвивање на изборите“, изјави Рикер.

Во партиското соопштение се наведува дека Иванов се заблагодарил на честитките и искажал целосна подготвеност за продолжување на соработката со САД и нејзино продлабочување на патот на евроатлантските интеграции на Македонија.

Потенцирањето на решавањето на „спорот“ за името, како услов за евро- атлантсско интегрирање на Република Македонија, секако ќе биде најголем приоритет на новиот претседател. Познавајќи ги одамна ставовите на Иванов, постојано истакнувани и во предизборната кампања, „нова страница“ на и за Македонија ќе биде „отворена“ и на тој план, а особено во билатералните односи со јужниот сосед. Преговорите сигурно нема да се „искомплицираат“, но ќе добијат нова димензија, онаа што ја нагласив во посебен прилог: не барање на гаранции (од кого било) за националниот идентитет (што е апсурд), туку негова одбрана (на надворешен план) и богатење (на внатрешен). Лично очекувам и остварување на мојата заложба за разграничување: преговори за „спорот“ за името и за нипто друго, а разговори помеѓу двете земји (на експертско ниво) за идентитетот во сета негова комплексност.

И конечно, уште една „нова страница“ (се разбира дека има и и допрва ќе има и други, особено „економски“) на внатрешен план: во односот помеѓу позицијата- власта и опозицијата.

Имено, не поради освоена „апсолутна власт“ (што воопшто не е точно; „освоена“ е и судската?), туку пред се затоа што е нужна нова демократска, плурална атмосфера, во која политичката култура ќе претставува нејзина иманенција (што подразбира конструктивност, толеранција, сопоставување на аргументи и факти, а најмалку политички дијалог), позицијата односно власта ќе мора да биде многу поодговорна во „експертското“ конкретизирање на своите „преродбенски чекори“ (мислам пред се на подготовката на законски и економски проекти) и, се разбира, во реализирање на ветеното. А опозицијата, пак, како алтернатива да работи многу повеќе на теренот, помеѓу граѓаните за сопствена „нова слика“ (не конфликтна, конфротирачка, непријателска, потценувачка, арогантна, „транзициска“…).

За опозицијата, а пред се СДСМ, да се „соземе“ што побрзо, не да се обнови, туку да се „обзнани“ како сосема нова, доволно е да го прифати и релизира во практиката ставот на Ѓорге Иванов:

На Република Македонија и е доста од транзициони политичари!

Сосема е разбирлива лошата глума на „весело расположение“ на раководството на СДСМ, но не и немањето на претходни подготовки (пред огледало, на имрповизирана сцена…). Затоа што резултатите од првиот круг на претседателските и локалните избори- 2009 -та можеа лесно да се предвидат. Па и дека за оваа партија и македонската опозиција воопшто ќе бидат катастрофални подготовки (пред огледало, на имрповизирана сцена…).

Меѓутоа, зачудува несериозноста и наивноста при првичните анализи, без оглед што „пресовите“ по завршувањето на гласањето се секогаш „за народ“, а „отрезнувањето“ доаѓа ден- два подоцна, односно по објавувањето на конечните резултати од страна на ДИК.

Очигледно, опозицијата, а пред се СДСМ е во агонија. Некои можеби со право констатираат и „клиничка смрт“. Големо прашање е дали во скоро време ќе се најде некој, макар бил и „папа“, што ќе ја врати „меѓу живите“ и ќе почне да ја „заживува“ на македонската политичка сцена.

Еден мој текст на овој блог, посветен токму на кризата на СДСМ односно опозиција по поразот на вонредните парламентарни избори-2008- ма, го насловив „Или ‘чистка‘ ил и ‘бришка‘“. „Чистката“ не е ниту почната, не се знае ни дали, ни кога ќе почне, а „бришката“, за жал, продолжува со забрзано темпо.

Најнапред мора да се потенцира сеопштото задоволство (и домашното- на позицијата и опозицијата, и меѓународното) од мирните, регуларни, фер и демократски избори (обвиненијата за нефер се безначајни). Граѓаните на Република Македонија не го „положија испитот на зрелоста“, како што без премисла оценија домашни медиуми согласувајќи се со „надмените“ од меѓународната (како тие да се „зрелите“), туку докажаа дека знаат „што е што“, особено „каде лежи зајакот“- одговорноста за нив. Нивната е само во свеста да не дозволуваат да маинпулираат со нив, со нивното неприкосновено право на глас, на слободен избор, да даваат отпор на секакви, а најмногу на партиски условувања, заплашувања, закани…Ако и вториот круг не помине како првиот, тие сигурно конечно ќе ги преземат работите во свои раце и ќе го „расчиста теренот“.

Доволни се само првични споредбени анализи со претходни избори (претседателски со претседателски, локални со локални) за да се заклучи дека во првиот круг ВМРО- ДПМНЕ и коалицијата „За подобра Македонија“ катастрофално ги поразија СДСМ и „раздрнданата“ опозиција. Имајќи ги предвид резултатите од вториот круг на истите претходни (2004- та и 2005- та), големо прашање е дали тој пораз барем малку ќе биде ублажен. „Попрва“ е проценката дека ќе биде уште потежок и пожесток.

Во првиот круг на претседателските избори- 2009- та кандидатот на ВМРО- ДПМНЕ и коалицијата „За подобра Македонија“ (СДСМ и „другата“ опозиција постојано ја „забораваат“ коалицијата), Ѓорге Иванов, освои 343.374 гласови или 35,06% од вкупните гласови. Кандидатот на СДСМ и НСДП (да се има предвид дека е кандидат и на партијата на Тито Петковски), Љубомир Фрчковски, е втор со 200.316 освоени гласови или 20,45%. Трет на листата е Имер Селмани од Нова демократија, со 146.795 гласови- 14,99%, а Љубе Бошкоски е четврти со добиени 145.638 гласови- 14,87%. Агрон Буџаку од ДУИ освои 73.567- 7,51%, Нано Ружин, кандидат на ЛДП, 39.645- 4,05%, а последна е Мируше Хоџа од ДПА со освоени 30.281 гласа- 3,09%.

Од првиот круг на претседателските избори- 2004- та (имаше 4- ца кандидати): Зиди Џелили освои 78.714- 8,67%, Бранко Црвенковски 385. 347- 42.47%, Гзим Острени 134.208- 14.79%, а Сашко Кедев се „пласира“ во вториот круг со 309.132, односно 34.07%.

Имајќи ја предвид „прераспределбата“ на гласовите на македонските Албанци, пред се извонредниот успех на Имер Селмани, како што може да се види „од авион“, двајцата кандидати во 2004- та (Бранко Црвеннковски и Сашко Кедев) имаа многу „поблиски“ резултати отколку кандидатите на овие избори-2009- та (Иванов и Фрчковски). Да, треба да се имаат предвид 145.638- те гласови што ги освои Љубе Бошковски како независен кандидат и 39.645- те на Нано Ружин (вкупно 185.283), но исто така и фактот дека најголемиот број од гласовите на Бошковски се од членови или приврзаници на ВМРО (-ДПМНЕ, -НП итн.).

Највалидна е следнава споредба:

Ѓорге Иванов и Сашко Кедев се со речиси ист број на гласови во проценти- разликата е 1% (покрај „одземените“ гласови од Бошковски, тој има 34.242 повеќе!), а разликата во бројот на гласовите помеѓу нив треба да се „бара“ кај Бошковски. Разликата помеѓу Љубомир Фрчковски и Бранко Црвенковски е многу подрастична: 200.316 освоени гласови или 20,45% наспроти 385.347- 42.47%! Дотолку повеќе што тогаш Тито Петковски и „неговите“ беа се уште СДСМ- овци (како кандидат за градоначалник на Скопје тој сега освои 60.499; за резултатите од првиот круг на локалните избори подолу).

Што може да се очекува во и по вториот круг? „Прегрупирањето“ веќе започна, а она што може да се прогнозира (со сите можни „задршки“) е следново: најголемиот број на освоени гласови од Љубе Бошковски да се „прелеат“ кај Иванов (нема „логика“ ниту тој лично да ги повика да гласаат за Фрчковски; тоа би било „предавство“, без оглед на неговата најава за „трета опција“); исто така, многу пореално е „доближувањето“ на Селмани до Груевски и ДУИ, отколку до СДСМ, имајќи ја предвид шпекулацијата (наскоро ќе се покаже дали е тоа или не)  дека постои договор помеѓу Ахмети и Груевски за заеднички претседателски кандидат во 2014- та да биде предложен македонски Албанец; Селмани докажа дека е „идеален“, а во наредниот период кај партиите од албанскиот блок нема на повидок личност што би можела да му „конкурира“. Во тој контекст треба да се има предвид и тешкиот пораз на ДПА, на која и се заканува истата судбина како онаа што и се случи на ПДП- да ја „снема“ од политичката сцена.  Имајќи ги предвид и „договорените“ гласови освоени од кандидатот на ДУИ, Агрон Буџаку (веројатно многу повеќе)… Иванов би можел вториот круг да го „претрча“ со над 600.000 освоени гласови!

Фрчковски може да се надева на гласовите освоени од Нано Ружин и Мируше Хоџа- вкупно околу 70.000, што заедно со освоените 200.316 не достигнува 300.000. За да нема „лутење“, да претпоставиме дека ќе се „најдат“ уште неопходните до таа бројка.

Се разбира, збировите не можат да се прифата како конечни и најпрецизни, бидејќи од една страна нема толку „послушни“ гласачи, а од друга не може да се предвиди излезноста во вториот круг. Но тоа се однесува еднакво за „двете страни“.

„Клучната“ споредба како потврда на катастрофалниот пораз на СДСМ (и опозицијата) на претседателските избори-2009- та: на претходните по вториот круг Црвенковски освои 550.317 (без оглед како), а Кедев 329.179 (во оваа бројка треба да се земат и сега освоените гласови на Љубе Бошковски). Значи, сега (ќе) имаме комплетно обратна ситуација, дури и полоша на „адреса“ на СДСМ (и „раздрнданата“ опозиција)!

Еве ги споредбено резултатите од првиот круг на локалните избори во 2005- та и 2009- та:

На годинашниве, во првиот круг, во 25 општини ВМРО-ДПМНЕ и коалицијата „За подобра Македонија“ обезбедија сигурна победа за своите старо-нови градоначалници, а опозициската СДСМ освои 4 општини. ДУИ исто така обезбеди градоначалнички позиции во 4.

Во 2005- та СДСМ и коалиционите партнери победија во 11 општини, а ВМРО- ДПМНЕ и коалиционите партнери само во 2. ДУИ имаше 4 „обезбедени“, а една општина освои ДПА-ПДП (Сарај- Селмани). Во вториот круг СДСМ и „нејзината“ коалиција освоија уште 25 градоначалнички места, ВМРО- ДПМНЕ и „нејзината“ 19, ВМРО-НП 3, ДУИ 10, ДПА-ПДП 1 (неколку градоначалнички места им припаднаа на „групи на избирачи“ кои во оваа споредбена анализа не се важни).

Според освоените гласови во првиот круг, од „кандидатурите“ на ВМРо- ДПМНЕ и коалицијата „За подобра Македонија“ во вториот на „сигурни“ победи можат да сметаат во најмалку 13 (плус Скопје), а предност имаат во 7 ; „мртва трка“ со други (најмногу од СДСМ) ќе водат во 13 општини.

СДСМ може да смета на сигурна победа само во уште 2 општини!

ДУИ сигурно победува во 7 општини, а во Тетово ќе води рамноправна битка со ДПА. Според освоените гласови во првиот круг, сигурен победник во Гостивар е независниот кандидат Руфи Османи (поддржан од „Нова демократија“), а во Шуто Оризари значителна предност има кандидатот на коалицијата „Заедно за Шуто Оризари“.

И наведените прогнози за бројот на можни освоени градоначалнички места не се, ниту можат да биде прецизни, но некои поголеми „поместувања“ не би требало да се случат. Без оглед на „пазарењата“ што (ќе) се случуваат во меѓувреме.

Ако на сето ова се додадат советничките листи (победи на ВМРО- ДПМНЕ и коа.лицијата „За подобра Македонија“ во повеќе од половината општини во земјава)…

Од друга страна, на прес конференција в.д. лидерот на СДСМ Зоран Заев им порача на граѓаните:

„Од една страна имате изолационизам, сиромаштија, расипништво, автократија – олицетворение во ВМРО-ДПМНЕ. Од друга страна ние го застапуваме концептот на брза интеграција во ЕУ и НАТО, итно заздравување на економијата и враќање на вистинските демократски вредности“.

Ја забележуваме и „нездравата“ амбиција на Фрчковски (обединување и реорганизирање на гласовите на сите останати кандидати кои имаа програма за брз влез во НАТО):

„Успешноста на таа операција, на таа акција ќе се види во вториот круг. Значи, на целата таа групација од 550.000 гласа практично сметаме за коалицирање во вториот круг“.

Во што е најголемиот проблем на СДСМ и „раздрданата“ опозиција, поради што го одживеа ова што го доживеа?сметаме за коалицирање во вториот круг“.

Пред се токму во константно арогантниот однос, потценувањето, понижувањето на повеќе  од третина население во Македонија (не само граѓани со право на глас).

Да се тврди дека сите тие гласаат за „изолационизам, сиромаштија, расипништво, автократија“, што се е „олицетворено во ВМРО-ДПМНЕ“ (притоа премолчувајќи ги нејзините коалициони партнери и партнерот во власта- ДУИ) е недозволиво, навредливо, дури безобразно!

„Сеопшта“ порака е дека изборите ќе бидат најголемиот и, многу веројатно, последен испит на зрелоста на политичкиот плурализам. Од кој зависи, пред се, опстојувањето на сегашните „елити“ на македонската политичка сцена. Со други зборови, доколку не биде „положен“, последиците за „полагачите“ ќе бидат големи. Најголемиот број од нив ќе бидат маргинализирани, па и „избришани“, а забрзано ќе се работи на нејзина целосна „реконструкција“.

За чудо, последново како да не го разбираат некои од „главните“ во опозицијата (засега искажани како „дунстери“ во политиката), па тврдат дека не е точно оти во земјава имаме „политичка пролет“ среде зима, се сомневаат дека претстојните избори ќе бидат фер и демократски со што како да се обидуваат однапред да се амнестираат од сопствена одговорност.

Првиот настан е трибината „Вредностите на политичкиот плурализам“, што ја организираа Институтот за демократија „Фридрих Еберт“, која позабележливо соработува со ВМРО- ДПМНЕ, и Фондацијата „Конрад Аденауер“, која во изминатиот период како да е „понаклонета“ кон СДСМ. Во дебатата учествуваа претставници на Владата, опозицијата, на помали политички партии, како и албанските претседателски кандидати од редовите на ДУИ и Нова демократија. Не е јасно зошто немаше претставник од владејачката ВМРО- ДПМНЕ, бидејќи нема, ниту може да има причина за тоа (игнорирање на собирот, незаинтересираност или нешто друго).

Главната порака, упатена токму од страна на Ерван Фуере, е дека политичките партии и институциите мора да овозможат мирни, фер и демократски избори. На тој начин на светот ќе му биде упатена порака оти земјава има демократски капацитет за тоа.

Анри Боне, од фондацијата „Конрад Аденауер“, потсети на она што би требало да го знае секој политичар, да биде во основата на секоја демократска политичка партија: дека изборите се најдобар знак оти политичкиот плурализам постои. А Фуере „докажа“ дека начинот на кој предизборните кампањи ќе бидат водени, како и однесувањето на лидерите, ќе биде важно за состојбата на политичкиот плурализам.

Некои коментатори тоа го симплифицираа со флоскулата „политички дијалог“, иако одамна, заедно со политичарите (секоја чест на исклучоците), покажаа дека не разбираат што е тоа, односно не ја знаат неговата суштина (расправа не на политички „лути непријатели“, туку на опоненти; најмалку делба на власта која се „конкретизира“ со „консултација и договор“ на позицијата и опозицијата!). „Инспирирани“ од реченото на трибината, се прашуваат дали претстојните локални и претседателски избори ќе одговорат на прашањето има ли во Македонија вистински политички дијалог?!

Нормално и очекувано, дека во Република Македонија владее „политичка пролет“, а изборите ќе поминат во најдобар ред, тврди Владата. Нема сомнеж дека таа е и допрва ќе биде максимално ангажирана, со сите свои „ресурси“, тоа да го докаже. Смета дека претстојните избори ќе бидат натпревар на идеи, натпревар со концепти, што ќе овозможи широк спектар на можности за гласачкото тело.

Изјава на вицепремиерот Ивица Боцевски:

„Убеден сум дека, имајќи го предвид значењето на претстојните избори за Република Македонија, како секогаш кога сме соочени со предизвици, ќе успееме да собереме доволно сили за силен политички консензус и повторно скромно да ги натфрлиме очекувањата“.

Од неговата дискусија го издвојувам и следниов став:

“Пред неколку години постоеја монолози на политичари, но сега доцниме со дебати преку медиумите, меѓу политичари,  дебати со сопствениците на медиуми и други организации“.

Тој смета дека треба да се овозможи поширок спектар на идеи пренесени преку медиумите, за да не ни се случува медиумско едноумие.

В. Д. лидерот на СДСМ, Зоран Заев, и овојпат докажа дека нема капацитет ниту за просечен политичар, а камо ли за лидер на „најголема“ опозициона партија. Она што го искажа на трибината уште еднаш потврди дека не ги познава ниту „азбуките“ на позиционерскиот и опозиционерскиот политички говор.

„Од политичкиот плурализам има придобивки кои не знаеме да ги искористиме. Гласовите на граѓаните ни даваат моќ. Без разлика кој во какви односи влегува на овие избори, дали како опозиционер или власт, мора да сноси одговорност. Сакаме сите да вбризгаме едно чувство, и кај граѓаните и кај самите нас, дека ќе бидат изборите фер и демократски. Но, морам да кажам дека прво тоа чувство јас сакам да го споделам со сите, но до крај, и не сум сигурен“.

Значи, сите мораат да сносат одговорност, сите сакаат да „вбризгаат чувство“ дека изборите ќе бидат фер и демократски, ама тој не е „сигурен“. За да биде, веројатно некој треба да му го „вбризга“. Зашто во спротивно, проблематично е како тој и неговата партија, со „невбризгано чувство“, ќе ја водат предизборната кампања и ќе учествуваат на изборите. Вака „несигурни“…

Зачудува изјавата на „превејаниот“ Тито Петковски, претседателот на НСДП: дека не гледа оти има политички плурализам во Македонија! Имено, според него, политичките партии кај нас се однесуваат конјуктурно, со тоа што десно ориентирана партија добива избори со типично социјал- демократски идеи. Смета дека македонските политичари ги менуваат идеите  кои ги застапуваат само за да стигнат до власт.

Би требало, ако може и знае, да објасни каква врска има политичкиот плурализам со менувањето на идеите за да се стигне до власт. Зарем не е доволно што тие постојат (самиот ги наведува), без оглед кој како и за која цел ги користи? Што е со современата дезиологизација на идеололгијата? (Пример: која е идеолошката разлика на демократите и републиканците во САД?) А и ако прифатиме дека нема политички плурализам, чувствува ли лична вина поради тоа?

Претставниците на албанскиот блок политички партии ја истакнаа важноста на Охридскиот рамковен договор, како пресвртница во Македонија за заживување на политичкиот плурализам (што претставува ступидарија од мошне „висок степен“). Притоа забележуваат на динамиката со која тој се имплементира.

Имер Селмани, лидерот на „Нова демократија“, констатира, по којзнае кој пат и не само тој, една состојба која никако да се надмине, а е или треба да биде суштинска за политичкиот плурализам во Република Македонија: дека македонските политички партии се се уште етнички поделени, што не е предуслов за добар дијалог, а уште помалку можност за појава на мешани партии.

Лилјана Поповска, лидер на партијата ДОМ, посочи на еден мошне важен „аспект“ на политичкиот дијалог, а кој неговите симплификатори воопшто не го „третираат“: во Македонија постои политички дијалог, како што тоа го прави нејзината партија, и тоа преку организирање на јавни трибини на одредени теми.

Вториот настан е промоцијата на кампањата против семејно гласање и гласање во име на друг „Мојот глас- Моја одлука“, проект на Центарот за истражување и креирање на политики и Женската граѓанска иницијатива АНТИКО. Ќе се реализира во првата, втората и шестата изборна единица, средини со мнозинско албанско и ромско население во кои е најзастапен овој проблем.

Тоа е секако еден од најгорливите изборни проблеми во Република Македонија (претставува кривично дело, но за кое досега никој не одговарал). Може да се рече дека досега бил главната „иницијална каписла“ за изборни инциденти, но пред се најлесна „форма“ за „режирање“ на нефер и недемократски избори (прекршувањата во предизборната кампања се „подготвителна фаза“). Затоа оваа кампања заслужува целосна поддршка, а особено директно вклучување на медиумите (зошто не заедничка медиумска кампања).

Освен семејството, односно патријархалниот менталитет- како ќе гласа „главата“ на семејството така да гласаат и другите, фактори што имаат влијание врз оваа појава се државните институции, ДИК, избирачките одбори, а најмногу политичките партии, смета менаџерката на проектот Сања Костовска:

„На самите политички партии често пати им е во прилог семејното гласање и гласањето во име на друг. За жал, досега не се почувствува подготвеност од политичките партии за спречување на овој проблем, поради тоа што очигледно на политичките партии им е помило да си го осигураат местото на изборите, отколку изборите да поминат чисто“.

АНТИКО и Центарот за истражување и креирање на политики, изработуваат анализа за појасен пристап кон ова прашање. Резултатите ќе бидат презентирани на 9- ти февруари во Скопје. Кампањата ќе трае до почетокот на предизборните активности.

За жал, уште еднаш, по којзнае кој пат, мора да се констатира дека СДСМ, партијата која во изминатиот период, од осамостојвуањето на Република Македонија до денес, беше најмногу години на власт, а во опозиција беше (веќе не е) главен фактор во политичките битки, пресметки и премрежија, е во длабока кал од која не може уште долго да излезе. Затоа што очигледно нема сили, а од ден на ден станува се понемоќна, за чекорење кон цврсто тло, излегување од неа и чистење односно прочистување.

Се чини дека најголем проблем на партијата, непосредно поврзан со кадровскиот потенцијал, е умисленоста дека е се уште „важна“, дека има една од носечките улоги на македонската политичка сцена, а што е резултат на долгогодишното „негување“ на ароганција, „државотворност“, политички игри, итроштини, манипулации…

Најнова потврда на продолжувањето на агонијата на „розите“: излегување со предлог за заеднички „натпартиски“ кандидат (на ВМРО- ДПМНЕ и СДСМ) за нов претседател на Република Македонија! Недоветност не само поради тоа што на тој начин би се „разводниле“, дури би станале безпредметни, би станале „формални“ претстојните претседателски избори (како во „комуњарското време“), туку и поради повикот- образложението со кое предлогот беше „поткрепен“.

Имено, СДСМ „цени“ дека на овој начин „би се избегнале меѓупартиските обвинувања за лажирање или бојкотирање на претседателските избори, ќе се обезбеделе успешни претседателски избори, бидејќи со договор помеѓу двете партии ќе се исполнеле и условите на НАТО и ЕУ“.Значи, без „овој начин“ сето тоа нема да се „избегне“, а условите „гарант“ би се исполниле!

„Аргументите плус“ за „нужноста“ од заеднички кандид (Срѓан Керим) на прес- конференција ги изнесе Зоран Заев, в.д. претседател на СДСМ:

„Неговите јавно изнесени ставови за значењето за ЕУ и НАТО интеграциите на Република Македонија, како и за важноста од решавање на спорот за името со Република Грција, се ставови кои СДСМ ги поддржува и смета дека се еден вид гаранција за успешно извршување на функцијата Претседател“.

Одговорот дека во Република Македонија има и друг(и) „натпартиски личности“, кои имаат ставови што се „еден вид гаранција за успешно извршување на функцијата Претседател“ од ВМРО- ДПМНЕ стаса само еден час подоцна: Проф. Д- р Ѓорѓи Иванов за нивни кандидат за претседател!

Како што е соопштено, зад неговата кандидатура застанала влијателна партиска и интелектуална група на чело со владиниот вицепремиер Зоран Ставрески.

Во писмениот допис до партијата се потенцира дека со неговиот избор, како натпартиска личност (одамна потврдена, многупати јавно декларирана- заб. м.), успешно ќе ги брани интересите на сите граѓани. Цврсто се уверени дека тој бил личноста што може да води кон посакуваните цели и интеграции на Македонија. Во ВМРО-ДПМНЕ потенцираат дека зад неговата кандидатура има потписи и на поедници од различни етнички групи.

Збунувачка и мошне непријатна е позицијата на Г-нот Керим во која го стави токму СДСМ. Како што самиот изјави во интервју за А1 ТВ, тој воопшто не бил контактиран, не бил консултиран, иако идејата за натпартиски кандидат „треба сериозно да се земе в обзир“:

„Се уште се зборува за мене, а не се зборува со мене…Кога ќе разговарам со највисоките претставници на СДСМ, тогаш ќе можам да имам целосна лична претстава за што се работи…Понудата е упатена до ВМРО-ДПМНЕ, а не до мене. Според тоа, да чуеме што ќе каже ВМРО-ДПМНЕ“.

Потенцирам, тој воопшто не бил консултиран, не се комуницирало со  него, СДСМ го предлага „на своја рака“! А кандидатот на ВМРО- ДПМНЕ изјави дека е постапено „според редот“. Кратко изјави:

„Ја прифатив номинацијата од група членови на ВМРО – ДПМНЕ и интелектуалци. Тоа е навистина голема чест, меѓутоа и голема одговорност во овие тешки времиња за таква функција“.

Освен Керим и Иванов, досега својата кандидатура ја обелодени и Љубе Бошкоски кој, да потсетам, засега има „статус“ на независен, односно исто така натпартиски кандидат.

Додатно „образложение“ на воведот на овој текст:

Зарем СДСМ смета дека само со заеднички кандидат со ВМРО- ДПМНЕ ќе обезбедат избегнување на „меѓупартиските обвинувања за лажирање или бојкотирање на претседателските избори, успешни претседателски избори“? Што е со албанските и другите помали политички партии од македонскиот блок (од нивната коалиција „“Сонце“ и од коалицијата „За Македонија заедно“)? Што ако некоја од нив, на пример коалициониот партнер во власта ДУИ, им предложи и на ВМРО- ДПМНЕ и на СДСМ иста таква „натпартиска“ личност? Воопшто, што значи за СДСМ договорена заедничка личност во трка за претседател на држава? Што во таков случај ќе им значи гласањето на граѓаните на Македонија?

Што сега, по „истрчувањето“? Бидејќи Проф. Д-р Ѓорѓи Иванов е мошне позната, ценета и авторитетна личност, за која сигурно ќе се изјасни голем дел од електоратот (лично прогнозирам негова убедлива победа) и ВМРО- ДПМНЕ најверојатно ќе го прифати како свој кандидат, СДСМ не би можела да ретерира (тоа би било крајно несериозно) и би застанала зад „својот“ кандидат. Меѓутоа, што ако Срѓан Керим не прифати, проценувајќи дека против таков кандидат, со таков „капацитет“ нема никакви шанси, а особено ако го земе предвид катастрофалниот рејтинг на партијата што го предлага? (Тоа нема да му биде тешко, зашто „за него се зборувало, но не и со него“.)

Е тој- рејтингот е главниот проблем на СДСМ и веројатно причината за „истрчувањето“: дури и ДУИ, која се „потпира“ исклучиво на граѓаните- Албанци во Македонија, на најновата листа на ИРИ има поголем рејтинг од „најмоќната“ опозициона партија!

Денеска објавената листа на Американскиот републикански институт (ИРИ), спроведена од16- ти до 20- ти декември минатата година врз 1.108- мина испитаници, кажува и најавува многу нешта, а пред се нов катастрофален пораз на СДСМ и на претседателските и на локалните избори по два месееца (март):

За владејачката партија на изборите би гласале 38% од граѓаните. Зад ВМРО-ДПМНЕ е коалицискиот партнер од албанскиот блок ДУИ со 11% проценти, а за СДСМ би гласале 9% од македонските граѓани. По нив следуваат Нова демократија-3%, ДПА 2% (натамошен пад на рејтингот, веќе послаб и од новата партија на Селмани), а за ДОМ и НСДП 1%. 2% процента од анкетираните би гласале за други партии, а 18% се се уште неопределени.

Најголем рејтинг помеѓу политичарите има актуелниот лидер на ВМРО-ДПМНЕ и премиер Никола Груевски- 31%, втор на листата е Али Ахмети со 8%, а по него е актуелниот шеф на државата Бранко Црвенковски со 7%. По 3% од испитаниците би се определиле за претседателот на Нова демократија Имер Селмани, за Љубе Бошкоски и за в.д. лидерот на СДСМ Зоран Заев. За Срѓан Керим, Арбен Џафери и Киро Глигоров се изјасниле по 2% од анкетираните. (Керим и ова би требало да го има предвид).

Најголем дел од испитаниците сметаат дека Никола Груевски треба повторно да биде избран за премиер- 61%, додека негативно се изјасниле 25%.

Според анкетата на ИРИ, граѓаните на Македонија повторно даваат висока поддршка за членството во ЕУ и во НАТО. За членство во Алијансата се 89%, а за Европската унија 92 %.

Заклетвата е задолжителна за сите судии, според Законот за судовите.

Меѓутоа, судијката Олгица Ристовска од Кочани одби да го изговори „се колнам“. Причина: тоа било спротивно на нејзините верувања и лични убедувања. Побарала толкување односно заштита од Уставниот суд. Тој, пак, донел одлука дека заклетвата заедно со „се колнам“ е уставна, оти била традиционална, а не религиозна. Спротивно е мислењето на судијата Игор Спировски: Уставниот суд требал да поведе постапка за оценување на уставноста на заклетвата затоа што Јеховините сведоци не смеат да се колнат, па се ставени пред две зла – или да се заколнат спротивно на своите најдлабоки уверувања или да не се заколнат и да се откажат од судиската функција. Според него, судиите треба да имаат избор, алтернативна заклетва, како што на пример тоа го имаат судиите во Европскиот суд за човекови права.

Судијката Ристовска му напишала на Уставниот суд дека колнењето е беспредметно, бидејќи ниту еден судија не бил разрешен поради отстапување од клетвата како клетва, туку поради постоење на основи од законот.

Македонското судство од ден на ден се повеќе се потврдува како независно? А зошто не покрена судска постапка токму поради јавна закана- загроза на неговата независност од в.д. лидерот на најголемата опозициона партија СДСМ- Зоран Заев?

По пресудата за неговиот сопартиец Бучковски (3, 5 години затвор) тој, констатирајќи дека „дел од судиите работат под политички притисок на власта“, изјави:

„За сите оние судии кои евентуално прифатиле или ќе прифатат да судат под партиски и политички диктат, во сите монтирани политички случаи низ Македонија, им порачуваме дека ќе дојде време кога сите овие случаи, отворени од страна на власта против своите неистомисленици, ќе се препрочитаат и ќе се преиспитаат“.

Ќе беше се в ред ако останеше само на констатацијата. Без оглед што воопшто не е нова, се однесува (можеби многу повеќе) и на (пре)долгото владеење на неговата партија со Република Македонија.

Да, точно, силата на партијата најмногу зависи од лидерот како авторитетна, влијателна, мобилизирачка, па и харизматска личност (последно бидејќи харизмата воопшто, а посебно политичката бара објаснување односно знаење и можност за проверка; пример за недокажана е онаа на Љубчо Георгиевски, наспроти онаа на Имер Селмани, чија нова партија сигурно ќе ги „растури“ ДПА и ДУИ, или на Руфи Османи).

За лидерството воопшто, а посебно во регионов, во рубриката „Читни го ова“ нудам на (пре)прочитување мој прилог објавен уште во март 2006-та година.

Враќањето на Бранко Црвенковски на лидерската позиција во СДСМ (дефинитивно) е проблематично од повече причини: „истрошеност“, многу „црни дамки“ во неговата досегашна работа и дејствување (како недокажани уште „потешки“, бидејќи остануваат отворени и сомнителни), „утната“ државничка, па и лидерска кариера, докажан талент за итроштина и манипулации (мошне „незгодни“ и „дискутабилни“ за членството на партијата), недокажана- неафирмирана способност за тимска работа наспроти „најблиски соработници“ (Бучковски во едно интервју обелодени дека токму тие го викале „папа“) и др.

Па сепак, Извршниот одбор даде зелено светло за него. До неговото повторно „устоличување“ партијата ќе ја води Зоран Заев.

„Извршниот одбор донесе едногласна одлука дека го одлага изборот на претседател на СДСМ до завршувањето на неговиот мандат, односно до мај 2009-та година, кога кандидат за претседател на СДСМ ќе биде Бранко Црвенковски.

Донесена е одлука за в.д. претседател да биде предложен потпретседателот Зоран Заев“, изјави Емилијан Станковиќ.

Зоран Заев како в.д. претседател бил предлог на Црвенковски. Тој официјално ќе биде избран на Конгресот што ќе се одржува од 17-ти до 20-ти овој месец. Утре пак, ќе се одржи седница на ЦО на партијата, кој треба само да ја потврди синоќешната одлука.

Според партиски извори, на Конгресот ќе биде донесена и одлука за промена на Статутот, со која во иднина Генералниот секретар на партијата ќе го избира ЦО, а не како досега Конгресот на СДСМ.

Прво, со прифаќањето на в.д. претседател Заев ги разочара сите оние што сметаа дека тој е најсериозен, најсоодветен кандидат за нов лидер на СДСМ, а тоа едновремено значи дека агонијата на СДСМ продолжува се додека како „спасител“ на ја (пре)земе Бранко Црвенковски (доколку тогаш има што да се спаси). Второ, не верувам дека има некој сериозен политичар кој би прифатил и би се чувствувал „комотен“ во кожата на Заев (освен самиот тој): да „изигруваш“ лидер на партија, а всушност да бидеш „чувар“ на лидерската позиција за некој друг.

Дека се не одело и допрва нема да оди „глатко“ во СДСМ со донесеното решение (расколот во врвот ќе се продлабочи уште повеќе), докажува првата „емотивна“ реакција на екс- лидерката Радмила Шеќеринска (очекувана, бидејќи во изминатиот период се афирмира како ептен таква): таа не знаела за тоа. Според партиски извори, разбрала дури на вчерашната средба во претседателскиот кабинет која и предходела на седницата на Извршниот одбор. Се разбира, не може да се очекува некаква „негативна“ реакција од неа, но сигурно од нејзиното однесување ќе може да се прочита дека не и е „баш пријатно“.

Уште еден „бисер“ на Заев пред стартот на привремената функција: не само што прифаќа да биде „чувар“, туку и ќе одработил „максимално“ за идниот ново-стар лидер! Имено, иако до неодамна изјавуваше дека нема намера да прифати привремена функција, денеска остана без конкретен одговор зошто се премислил, но вети дека со единство и многу работа ќе ја оживее партијата до изборите на пролет(?!).

До мај воопшто не е мал период за „оживување“ на партијата (значи засега е во „клиничка смрт“?), но ако ја „оживее“, чуму да не биде (уште сега) нејзин лидер, туку „оживеана“ да му ја предаде „на тацна“ на Црвенковски?

„За шест-седум месеци не може да се направи нешто многу, но знам што морам, јас и мојата партија да го направиме, а тоа е да се потрудиме секој месец во иднина да го искористиме за макар едно скалило плус да надградиме на нашиот рејтинг. Свесни сме дека е тоа едноставно за кажување, но е многу тешко за да биде дефакто сторено“, изјави тој.

Според поранешниот лидер на СДСМ, Бучковски, тоа што има еден кандидат за лидер не е пречка за демократизација на партијата.

„И да се прифати статутарна измена, каде што на непосредни избори би го избирале претседателот, верувам дека со максимална поддршка и на непосредни избори Црвенковски би можел во мај да биде избран, така што тоа е веќе договор кој следи. Можеме да разговараме и за таква варијанта за да одиме во правец да направиме еден крупен исчекор во демократизацијата на партијата“.

Имајќи ги предвид претходните, особено кога беше премиер, ваквата „ескиважа“ на Бучковски воопшто не изненадува. Да потсетам, тој беше еден од најгорливите заговорници за избор на лидер од повеќе кандидати и за внатрешно фракционерество (дури најавуваше и формирање на нова партија).

Ако новата коалциона Влада на Груевски, мнозинството во Парламентот и самиот премиер мислеа и мислат дека „сега е полесно“, откако катастрофално ја поразија опозицијата на предвремените парламентарни избори (пред се СДСМ), тогаш се нереални, наивни и незрели за (рако)водење со државата и за „политичарење“.

Првата „предупреда“ беше- е одбивањето на ДПА да влезе во Парламентот со своите новоизбрани пратеници, а како да се нема доволно волја, време и сили тоа да се надмине. Втората, пак, беше мошне лесно да се предвиди: последиците од прифаќањето на ДУИ како коалиционен партнер (неизбежно?). Очигледно, тие две постизборни „непријатни карти“ Груевски не ги дочека и „надигра“ со потребната вештина и мудрост.

Не е јасно како е можно да не се предвиди дека барем уште (не)извесно време, додека не се поврати од изборниот шок, опозицијата, а особено СДСМ ќе продолжи со истото однесување и дејствување како и пред изборите. Макар и на штета на државните интереси, на меѓународната позиција на Република Македонија (кој друг може да биде на власт, освен „државотворна“ партија?). И оти ќе чека и најмала „закачка“ да ги „искомплицира“ нештата за колку- толку да ја „заташка“ немоќта и безидејноста пред своето членство, симпатизерите, граѓаните на Македонија, па и пред меѓународниот „фактор“.

Се разбира, приведувањето на Зоран Заев, потпретседател на СДСМ и неспорно еден од најдобрите, ако не и најдобар македонски градоначалник, воопшто не е мала „закачка“. Напротив, тоа ептен и „легна“ на опозицијата, дури и за најрадикалниот потег кој несомнено (ќе) предизвика загриженост и кај „меѓународниот“: напуштање на Парламентот кој, како што изјави евроамбасадорот Ерван Фуере, не е тоа доколку ја нема опозицијата.

Неговата реакција е збунувачка ако е точна информацијата дека предметот и намерата за приведување на Заев пред таа да се спроведе му биле доставени (како и на американската амбасадорка Миловановиќ):

„Морам да кажам дека приведувањето на потпретседателот на главната опозициона партија и градоначалник е сериозен акт. Многу е важно да ги повториме основните принципи кои доаѓаат во секое функционирање на демократијата, дека владеењето на словото на законот во секое општествоподразбира презумпција на невиност“.

Според него, во Македонија во изминатите години имало премногу примери на спектакуларни апсења:

„Во нив, претпоставката на вина доаѓа прво, а дури и ако обвиненијата паднат подоцна, повторно тие личности се виновни во очите на јавноста“.

Зошто тој не го предупредил МВР на последиците (на ова што го изјави), односно очекуваната реакција на опозицијата?

Се разбира, потегот на опозицијата нема и не може да биде разбран и прифатен од граѓаните на Македонија, но во изминатиот период таа направи толку неразбирливи и неприфатливи дејанија што инајдобронамерните не можеа да не ја казнат со својот изборен глас.

Лидерката (во оставка) Радмила Шеќеринска во „свој“ стил (инфантилно и политички недоветно) во Парламентот рече дека со „спектакуларното апсење“ на струмичкиот градоначалник власта сака од јавноста да ја скрие коалицијата ВМРО-ДПМНЕ и ДУИ, но и да ја оцрни личноста на најсериозниот претседателски кандидат на СДСМ.

Инфантилноста и недоветноста се токму во „согледбата“ за „криење“ на коалицијата (треба ли да потсетувам дека токму нејзината партија ја делеше „последната власт“ со ДУИ и во тоа не „гледаше“ никаков проблем?), а особено во нејзината оценка:

„Денеска трендот на уништување на сите оние кои поинаку мислат продолжува. Ние не сакаме да бидеме соучесници во ова убиство на демократијата (?!). Заради ваквото диктаторско однесување на власта, сакам да ве информирам дека пратеничката група на СДСМ и практично опозицијата во овој македонски законодавен дом, веќе нема да учествува во неговата работа“.

Прашалникот и чуденката во заградата ја „зборуваат“ следната констатација: од реченото произлегува дека во „убиството на демократијата“ досега, макар само во изминативе неколку недели во нов состав, учествувала и опозицијата!

Па и останатото од нејзиниот исказ:

„Бидејќи сакавте апсолутна власт и сакате диктатура, таа ќе продолжите да си ја терате во ова Собрание“.

Значи, сите оние кои гласаа за коалицијата на власт (апсолутно мнозинство) сакаат „апсолутна власт и диктатура“!

Што се случи во меѓувреме?

По повеќе од 12 часа распит струмичкиот градоначалник и неговите соработници се пуштени да се бранат од слобода. Пред зградата на судот Заев беше еуфорично пречекан од стотици членови и симпатизери на СДСМ.

Повторно Шеќеринска со своите „емоции“ и „лиризам“:

„Ви ветив, не одиме дома додека Зоки (се мисли на Зоран, заб.м.) не е со нас. Денес заслужено мирно ќе спие и Зоки со своето семејство, ама и ние и цела Македонија“.

Очекувана изјава на Зоран Заев, без оглед што нема ослободување од вина, туку само бранење од слобода:

„Денеска на крајот на овој ден се случи она што само и доликува на Република Македонија. Правдата повторно победи. Се случи на крајот доказ за чесноста и на луѓето коишто беа, ќе кажам јавно, политички обвинети, но сигурно се случи и чесност и крајниот ефект да биде само правдата и ништо друго.

Јас сакам овде само да пуштам еден апел. Вака Република Македонија како денеска не можеме да ја градиме, господине Груевски, заедно. Колку и да ни се подли намерите, секогаш ќе дојде до правда. Мораме рамноправно, на рамни основи да се бориме. Мораме да се почитуваме, пред се и над се, помеѓу себе како граѓани, за на крајот граѓаните да не оценуваат кој колку вредиме“.

За што се обвиенти Заев и „неговите“?

Според полицијата, градоначалникот Зоран Заев ја злоупотребил службената должност и овластувањето. Не реагирал кога за пазарот во Струмица имало постапка за денационализација која ја барале трите струмички семејства- Божинкочеви, Цуреви и Трендови. Имотот каде што се наоѓал пазарот бил во сопственост на РМ, а право на користење имало струмичкото ЈП „Комуналец“.

Според полицијата, и тендерите биле незаконски. Незаконитоста кај нив се јавува во два случаја. Првиот, кога требало да има јавен тендер за идеен проект за реконструкција на пазарот, наместо според законот да има три понуди имало само една. Втората неправилност е при објавата на тендерот за изградба на „Глобал“. Законот не бил испочитуван бидејќи странската фирма „Кимботов и Син“ од Бугарија требала да приложи и ревизорски извештај, а домашната фирма „Де лукс“ требало да има тригодини работно искуство во таа област, а фирмата работела само година време.

Комисијата која ги разгледувала тендерските понуди била составена од приведените Стојан Динев, Никола Годев и Кире Парталов. Сопственикот на „Де луск“, Горан Крстев, пак, порано склучувал договори за дуќаните, пред трговскиот да се изгради.

Во целата процедура Министерството за внатрешни работи ја вмешува инспекторката за урбанизам, Иринка Трајкова, која, додека се градел трговскиот центар, дала зелено светло за работа. За подоцна Државниот градежен инспекторат да констатира дека имотно- правната сопственост на пазарот не е решена и градбата е незаконска.

Според полицијата, градоначалникот Зоран Заев се товари дека на сопствениците, чии времени објекти биле урнати кога се градел трговскиот центар „Глобал“, им дал поголеми дуќани од тие кои ги имале.

На крајот, да се обидам да одговорам на двете поставени прашања на почетокот од овој текст (едновремено оставајќи ги отворени):

Кој прави спектакли од приведувања? Кому му се тие потребни?

На Владата на Груевски, на МВР, па и на самиот премиер сигурно не им треба таквото „правење“. Единствено им треба транспарентна борба против криминалот и корупцијата, а за што Република Македонија континуирано и долго време постојано се „прозива“.

Што би било ако, на пример, Заев и групата беа приведени „нетранспарентно“ (скриено од очите на јавноста), односно за тоа се дознаеше од „блиски извори“? Кој тогаш би бил повисок „степен“ од„апсолутна власт и диктатура“?

А „спектаклот“ од страна на МВР се сведува на едно (како редовна постапка): осомниченото лице се доведува со комбе или друго полициско возило и влегува во судот придружено од еден или повеќемина полицајци. „Главното“ е дека лицето е со лисици на рацете (според законскипрописи). Слика редовно „пренесувана“ на ТВ.

Тој, пак- сепктаклот (значи, без наводници- оној вистинскиот) го приредуваат пред суд други. Од политичките партии досега СДСМ имаше два „мошне успешни“: при приведувањето (без лисици) на екс премиерот Владо Бучковски (судскиот процес е во тек) и вчерашното, на градоначалникот на Струмица и потпретседател на СДСМ Зоран Заев.

Силвана Бонева од ВМРО-ДПМНЕ има право кога вели:

„Единствена политичка партија во Република Македонија, којашто си дозволува да прави притисок врз судската власт и врз другите власти во државата, тоа е само политичката партија СДСМ. Тоа го видовме кога Господинот Бучковски беше во суд, кога го блокираа судот, тоа го видовме на работата на Комисијата за деловнички, мандатни и имунитетни прашања, кога дел од членовите станаа заложници“.

Кому му требаат спектакли?

На оние што мислат дека сите не сме еднакви пред законите и така правеле и работеле кога биле на власт. Кои се замислуваат себе си како „поеднакви од еднаквите“.

На МВР и препорачувам отсега па натаму, кога ќе треба да се приведуваат „политички“ лица (а сигурно ќе има такви и во иднина), односно припадници на нашата „славна“ полит- бизнис олигархија, прво истите да ги замолат сами да се приведат, па потоа, доколку не покажат таква волја, да ги приведат што е можно понеспектакуларно (нешто како полујавно- полутајно).

Затоа „изненадувањето“ и „затеченоста“ од нејзината одлука е обична, неуспешна глума и ништо друго. Особено на оние кои претендираат да станат нејзини наследници. Притоа, воопшто не е точно тврдењето на некои медиуми дека засега никој од потесното раководство на партијата не објавува амбиции да биде нејзин наследник.

Ќе спомнам само еден од нив, кој пред изборите јавно и ги искажа- Игор Ивановски, одговорајаќи на новинарско прашање токму за одговорноста на Шеќеринска за евентуалниот неуспех.Сега истиот одлуката за оставка ја смета за избрзана, ама ја оправдува. Не заборавајќи на она што го изјави пред изборите (премногу му е „тазе“), тој пак потенцира дека е сосема легитимно и потребно да се понесе одговорност по ваков изборен дебакл:

„Нам сега ни е потребен мудар и ефикасен концепт за тоа како после овие избори да излеземе посилни, многу значајно пообединети и да се вратиме кај многубројното членство коешто ни ја даде довербата на овие избори“.

Се разбира, не е „коректно“ да докаже дека мисли на сопствен „мудар и ефикасен концепт“. Во секој случај, наскоро веројатно ќе го промовира, па ќе имаме можност да му ја мериме „трежината“. Пред се да му ја мери многубројното членство.

Вториот потпретседател, струмичкиот градоначалник Зоран Заев, кој важи за најсериозен претендент за иден претседател на СДСМ, со многу поголема „тежина“ од Ивановски, има спротивен став: смета дека Шеќеринска не е виновна за изборниот пораз. Очекува и централата и општинските организации да направат се за да ја разубедат:

„Својствено на карактерот на мојата претседателка, таа има принципиелни ставови, горда е, достоинствена и ова е израз на нејзините карактерни особини, сигурно, но верувам дека ќе успееме да ја разубедиме во оваа работа“.

Партиски извори, пак, тврдат дека Шеќеринска нема шанси да ја промени својата одлука, но не ја исклучуваат можноста таа да се предомисли доколку оставката не и биде прифатена на партиската конвенција што ќе се одржи најдоцна до септември. Во случај да инсистира на заминување, според прогнозите во партијата, најверојатно е сценариото СДСМ одредено време да нема лидер, се додека Црвенковски не одлучи дали ќе се кандидира за уште еден претседателски мандат напролет или повторно ќе се врати во партијата. Тоа, според партиските анализи, е логично, со оглед дека никој од сегашното раководство нема доволно капацитет да биде нов лидер.

Дека СДСМ ќе има нов лидер, тоа е повеќе од сигурно.  Ќе биде тешко да го „пронајде“, ама мора. Имајќи ги предвид пред се претстојните локални и претседателски избори. Времето до нив е многу кратко за да се „жонглира“, макар и со Црвенковски.

Дека, исто така, во наредниве денови и недели (или месеци, сеедно) ќе има, конечно, „побројно“ напуштање на политичката сцена, и тоа е сигурно. (Некои од познатите, поточно „прославените“ веќе ја напуштија, токму од СДСМ, а тоа се бара и во партиите на македонските Албанци- од лидерите Тачи и Ахмети, што е исто така за очекување; треба да се очекува губење на лидерската позиција и на Петковски, Андов, Манасиевски- доколку „некој треба да понесе одговорност за неуспехот“ кој е заеднички, како коалиција „Сонце- За европска Македонија“, а не само на СДСМ.)

А што се однесува на тоа дека Шеќеринска, како што сега тврди, ја најавила својата оставка на прес конференцијата по објавувањето на резултатите од гласањето, ама не и е јасно како тоа да не се „разбрало“, се работи за уште една СДСМ-овска глума.  Нејзината изјава: „Принципот што го востановив во 2006-та година при изборот за претседател на партијата, дека при изборен пораз треба да се понесе одговорност, го почитувам и денес и од тие причини ја поднесувам оставката“, говори за нејзина принципиелност, но е факт дека на спомнатата прес конференција таа потенцира дека со луѓето „зад неа“ (дел од раководството на СДСМ, но и од коалиционите партнери) ќе продолжи да се бори „македонското сонце да не згасне“, со уште едно „срдечно“ поздравување со секој од нив. Тоа никако не може да се „толкува“ како најавување на оставка од лидерската позиција. Ако мислела на тоа, требаше барем да потенцира дека ќе се бори како „претставник“ на својата партија во коалицијата.

Како и да е, Радмила Шеќеринска ќе остане забележана како надежен
млад политичар и неуспешен партиски лидер (без лидерски капацитет), а следи и големо „чистење“ на македонската политичка сцена. По кое ќе остане празен простор што ќе го пополни долгоочекуваниот „трет политички фактор“. Кој нема да биде ниту „бел“, ниту „во боја“ (наспроти „црно- белите“), туку „нешто помеѓу“ и со големи шанси за освојување на власта на следните парламентарни избори.