Станува збор за предпристапна програма на Европската унија, а нејзин составен дел е ИПА (Инструмент на претпристапна помош, на англ. Instrument for Preaccession Assistance) , односно нејзинара 5- та компонента- Рурален развој. Тоа се неповратни средства за поддршка на земјоделството и сточарството во вкупен износ од 60,7 милиони евра, а кои ќе се користат до 2011- та година.

Програмата и мерките за апликации за нивно користење ќе бидат објавен идниот месец. На првиот оглас ќе се аплицира за 40 милиони евра. (повеќе..)

Беше 2009., па 2010., па 2011, а сега јануари 2012. е „најверојатно“ датумот кога Хрватска ќе стане членка на Европпската унија. Меѓутоа, веќе се јавија анализи и проценки дека е се понереално таа да ги заклучи преговорите до крајот на годинава, а што е услов за да се „достигне“ тој датум.

Како и да е, Хрватска го привршува чекорењето кон членство во ЕУ, а веќе е позната и финансиската „добивка“ по влегувањето, во првите две години: повеќе од 3,5 милијарди евра! (повеќе..)

Реална е опасноста со почетокот на зимата да избувне нова гасна криза каква што се случи на почетокот од јануари годинава. Причина е одново Украина, нејзината неспособност да продолжи со редовна исплата на испорачаниот руски гас, а поради длабоката економска криза.

Путин навреме ја предупредува Европа, а таа засега „глуми“ ладнокрвност.

(повеќе..)

Македонската опозиција и нејзините медиумски трабанти ја добија можеби најголемата шлаканица во сето досегашно опозиционерско дејствување. И тоа „најголемиот дел“ од неа не од позицијата- партиите на власт (не само ВМРО- ДПМНЕ), туку од „меѓународниот фактор“, поточно од  Европската комисија. Иако од петни жили се трудеа, како досега, нејзините членови да ги „онерасположат“, па да напишат „избалансиран извештај за Македонија со многу повеќе забелешки отколку пофалби“ и да не дадат препорака за определување на датум за почеток на преговори за членство на Република Македонија во ЕУ, со „горчина в уста“ мораа да констатираат дека препораката е „сепак добиена“. Ама…

(повеќе..)

Дали сте прочитале- чуле виделе некаде во светот, во минатото и денес да има(ло) адолесцентна, недозреана, незрела држава? Се разбира не. Ниту имало, ниту ќе има, ниту може да има таква во иднина. Дури и во симболичка смисла, како недооформена, несигурна, небезбедна, привремена.

Сепак има. Денеска разбрав(ме) дека до овој ден сме живееле токму во таква, ама отсега живееме во нормална, што ќе рече држава со сите нишани, како секоја друга, пред се полнолетна?! Се разбира, тоа значи дека пред се оние што ја водат, што владеат со нас, до денеска биле малолетни, а на овој ден го положиле „испитот на зрелоста“ (нема промашување- дека некој ќе „падне“), но и ние, нејзините граѓани.

Каква ступидарија!

(повеќе..)

Ништо ново во разговорите и преговорите околу спорењето (не станува збор за спор, ниту за билатерален проблем) на Данајската република (Грција) на името на нашата држава. Оптимизмот на Метју Нимиц по најновата рунда разговори (околу проблемите што ги „оптоваруваат“ преговорите) е сигурно одново разнишан, ако не и „збришан“ по повторениот став на Груевски за двојна формула како „природна позиција на Македонија“, а особено по денешната закана на Бакојани дека нејзината земја ќе продолжи да ја блокира евро- атлантската интеграција на Република Македонија се до изнаоѓање, односно „прифаќање на сложено име со јасна географска одредница за севкупна употреба“.

Време е Македонија да го преземе неопходниот чекор: да ги прекине преговорите (има многу аргументи за тоа), а да продолжи многу посилно и позабрзано на достигнување, па и надминување на евро- атлантските стандарди. Со што на јужниот сосед и неговите сојузници нема да им се даде уште една шанса за покажување на сила и ароганција. Поточно, како што е се поевидентно, да ја продолжат специјалната војна против неа.

(повеќе..)

Токму така: „меѓународната“, односно ЕУ, НАТО и САД знаат или во меѓувреме дознаа дека не станува збор за промена на името на Република Македонија (одамна е јасно дека не се бара промена на уставното име), туку на идентитетот на македонскиот народот во сета негова комплексност (не и малцинствата или „немнозинските заедници“). Тоа е причината за разочарувањето и скептицизмот дека ќе нема брзо, скорешно решение на спорењето на името „Македонија“ од страна на Данајската република (Грција), а не на „спорот“. Па и на нервозата (пред се на пријателите и сојузниците на Атина, а особено на оние во ЕУ) и се поострите критички „стрели“ кон македонскиот државен врв поради негова „нефлексибилност“.

Дволно е да се потсетиме на дволичноста на поранешниот генерален секретар на НАТО, Јап де Хоп Шефер (по „прошталната“ посета на Скопје и Атина) и децидниот став на Саркози дека земјава не може да смета на евро- атлантска интеграција под постојното уставно име „Република Македонија“ (што значи дека бара и уставно преуредување на земјава; толку му сече умот). (повеќе..)

Сериозноста и зрелоста на еден политичар, а особено на лидер на голема партија најмногу се „чита“ во ветувањето односно ветувањата. Се разбира, мислам пред се на предизборното/ предизборните, но и на она што е „тековно“. Макар што на вториве, барем досега, никому не му текнувало (додека „мандатирале“ позиционерски или опозиционерски).

(повеќе..)

Европа и САД конечно „ја открија Америка“: Данајската република (Грција) нема проблем со името на државата Република Македонија, туку со идентитетот на македонскиот народ! Поради ова најново „откритие“ Атина е дефинитивно срамно „разголена“, па единствен спас гледа во евентуалното убедување на своите сојузници и пријатели по изборите во јуни; дека токму тој- идентитетот е опасен за целата западна цивилизација, а не само за неа. Не сум убеден дека во тоа нема да успее, а што, пак, од друга страна, ќе значи или „поголема флексибилност“ на Македонија, која подразбира „компромис“ околу „македонски“ (јазик, култура, корени, блиско и далечно минато- историја, традиција…-идентитетот во сета негова комплексност) или спорењето на нејзиното име (не уставно) да продолжи се до идното прекројување на регионот- негово „стопување“ во „преоден“ европски дел.

Патем, нужно е, и за нас и за меѓународниот фактор, да се „расчисти“ следнава „валканица“ на Атина: таа нема „спор“ за името на својот северен сосед, туку „го спори“ неговото постоење со уставното име (не со FYROM- БЈРМ или некое „заеднички прифатливо“). Да имаш спор и да спориш е  сосема различно. Кој не знае или не разбира нека стори напор да научи, а може   и да најде некој да му објасни (не мора да биде многу учен). (повеќе..)

Прошталните средби на Бранко Црвенковски со најзначајните европски соговорници во Брисел се само вообичаена „завршна форма“ на мандат на еден државник во чија ингеренција, меѓу другото, е претставување, застапување на државата на меѓународната сцена и одбрана на нејзините интереси, дигнитет, интегритет и идентитет. На нив не може да се очекуа друго, освен куса заедничка ретроспектива на постигањата и проблемите односно неостварените цели на меѓусебното заедничко дејствување и потврда на основните заложби и конкретни барања што останува да бидат реализирани во наредниот период, а како пораки до „новите власти“. Следствено, несериозно и инфантилно е пораките на „главните“ европски соговорници да се оценуваат како „ се посилни“ или „силни“ и оти токму поради нив средбите „ќе останат запаметени“. Да, ќе останат забележани на „соодветно место“ ( и во нашиов „Хрономер“), но дека ќе се запаметат…

(повеќе..)

Не се реални проценките на некои угледни печатени медиуми, како на пример лондонски „Тајмс“, дека по остриот напад на иранскиот претседател Махмуд Ахмединеџад врз Израел, на конференцијата во Женева, отвора можност за ескалација на непријателството помеѓу двете ржави. Ќе биде запаметен како инцидент, односно уште еден од низата остри вербални настапи или истапи на иранскиот претседател.

Всушност, тој не кажа ништо ново, освен ставот дека со победата на десноориентираната партија Ликуд на неодамнешните избори во Израел, а потоа и изборот на нејзиниот лидер Бенјамин Нетанјаху за премиер, ситуацијата во регионот се усложнува. Повтори, по којзнае кој пат, дека Израел е „вештачка творба на Западот која брзо ќе исчезне од површината на земјата“, а цела Палестина ќе им биде вратена на Палестинците.

(повеќе..)

Ако не се земе предвид „формата“, последната средба со дипломатскиот кор во земјава Бранко Црвенковски ја имаше не како проштална на претседател на Македонија и Врховен командант на нејзините оружени сили односно на АРМ, туку како прва на „старо- новиот“ лидер на СДСМ и, се разбира, идниот најголем македонски опозиционер.

Критиките кои не пропушти да и ги упати на актуелната македонска власт странските дипломати во земјава ги слушнаа како од човек кој не е се уште дел од неа и оти не сноси никаква одговорност за тоа што, според него, многу нешта од актуелниов миг се „црни“. Особено она што се однесува на динамиката со која земајва ги исполнува условите за својата европска интеграција. (повеќе..)

Јакнењето на стратешкото партнерство помеѓу САД и Турција, повлекувањето на американските трупи од Ирак, состојбата во Авганистан и новите настани на Блискиот исток, како и односите на Турција со Ерменија, се главните теми на средбите на американскиот претседател со турските челници. Главна негова заложба е да се искористи нејзиното растечко влијание во регионот и исламскиот свет. (повеќе..)

Не е прашањето дали и кога ќе се урне, дали и кога претседателот Воронин ќе биде принуден да поднесе оставка, особено ако се има предвид дека засега опозицијата е неорганизирана, необединета и немоќна, туку колку крваво, со колку (непотребни) жртви ќе бидат фрлени тој, неговата комунистичка партија, системот што се одржува осум години, со економско- социјални и секакви други катастрофални последици за народот. Првите две жртви се „поднесени“- загинаа во демонстрациите во кои се повредени над 100 лица.

Активисти на антикомунистичката опозиција успеаја да упаднат во зградата на Претседателството и Парламентот на Молдавија. Претходно демонстрантите, од кои најголем број од нив студенти, се судрија со полицијата пред претседателската палата. Полицијата употреби солзавец и водени топови. (повеќе..)

Нема голема, средна, мала глупост, ниту за смеење, потсмевање, одбивање, игнорирање. Според сушноста, таа е немерлива односно бесконечна, но најважно за неа, како што потенцира еден учен, е дека секој поединец може навистина да биде глупав, но глупоста како резултат е тимска работа. Можеби е поважно дека е грев, а најважно тоа што и во минатото и денес, како што забележал за сите времиња Шопенхауер, во светот главно царува злото, а главен збор има глупоста.

Сепак, кога слушам, гледам и следам што се случува со глупоста која мошне често, да не речам секојдневно излегува од „главите“ на евробирократите, особено на оние во Брисел кога станува збор за „случајот БЈРМ“ (оригиналната глупост што „милозвучно“ е наречена „референца“ е FYROM), некако најпогодна е онаа на Сенека: „Помеѓу другите неволји, глупоста ја има и оваа особина- секогаш се повторува“.

Најновата од евробирократските „глави“ во Брисел е замената на терминот „македонски“  и меѓународниот код „МК“ со „да се дефинираат“! (повеќе..)