Меѓутоа, овојпат не може да стане збор за ексклузивност од проста причина што е тоа документ кој се уште се „готви“. Тоа го потенцира и „европскиот новинар“ на А1, Борјан Јовановски: препорака нема засега, но е оставена „подотворена врата“ за Советот на министрите, доколку проблемот на Грција со името Македонија биде решен, да донесе одлука за отпочнување на преговарачкиот процес. Дотолку повеќе што се работи за нацрт- текст за кој „во Брисел се води борба за конечните формулации“.

Тоа го потвруваат и оставените „клучни празни места“ кои дополнително ќе се формулираат, а се однесуваат токму на препораката за старт на преговори и заклучокот за прашањето дали Македонија ги исполнува политичките критериуми за отпочнување на преговори за членство.

Како што е одамна утврдено, извештајот треба да биде објавен наредната среда.

Овојпат многу „полесно“ може да се предвиди што ќе пишува во извештајот на ЕК затоа што напредокот на Република Македонија, не само во реализацијата на утврдните одредници, е повеќе од очигледен. Во него е веќе нотирано дека земјата направила значаен прогрес во исполнувањето на клучните приоритети од пристапното партнерство и ги исполнила обврските преземени со Договорот за стабилизација и асоцијација. Постигнат е напредок во организирањето на изборниот процес, во функционирањето на Собранието, примената на Законот за полиција, легислативниот аспект на судските реформи и други точки кои беа остро критикувани во ланскиот извештај на Комисијата. Негативно се оценуваат состојбите во јавната администрација, спроведувањето на Законот за енергетика, политичките притисоци врз медиумите (?!) и заплашувањата за време на последните избори.

Најважно, но исто така очекувано (директно од Атина, индиректно од Брисел), е што се акцентира проблемот со името како се уште нерешен и се „додава“ дека развојот на добрососедските односи и изнаоѓањето на решение под закрила на ООН е од суштинско значење. Се „препорачува“ да се избегнуваат сите акти и изјави кои можат негативно да влијаат врз нив.

Се забележува дека во годишниот извештај на ЕК за земјите од Западниот Балкан за првпат се издвојува посебно поглавје за билатералните односи. Се реферира за сите билатерални проблеми помеѓу земјите во регионот, но интересно е што воопшто не се спомнува грчко- македонскиот проблем. Можеби затоа што е конечно „разбрано“ дека тој не е билатерален (проблем е на Грција, а не и на Македонија), но влијае врз добрососедските односи (единствено по нејзина „заслуга“).

Уште при првата „срамежлива најава“ дека Грција би можела да стави вето и на добивањето на датум на Република Македонија за почеток на преговори за членство во ЕУ, како што тоа го направи за нејзиното зачленување во НАТО, изнесов став (во текст на овој блог) дека тоа нема да се случи, односно нема да го дозволат нејзините ЕУ сојузници, а датум за преговори и овојпат нема да се препорача. Од проста причина што би било „премногу“ и мошне непријатно. Затоа ќе се оди на два „фронта“: исполнувањето на одредниците да се оцени позитивно но „недоволно“ и/или да се наметне уште една во меѓувреме: билатералните односи. Притоа, бидејќи е јасно дека тие воопшто не се нарушени, единствено ги оптоварува (со манифестирање на спорадични националистички инциденти) проблемот на Грција со името Македонија, а згора не може да се наметне како „европски“ услов само на една земја, тоа ќе се „западно- балканизира“. Без оглед што, иако постојат помали иили поголеми проблеми, билатералните односи помеѓу земјите во регионот се „нормални“, освен помеѓу Македонија и Грција.

Потоа „дојде“ изјавата на сега веќе бившата шефица на грчката дипломатија Дора Бакојани за белградскиот весник „Вечерње новости“- дека во ноемврискиот извештај на ЕК нема да биде предложен датум. На тој начин таа ја промовира грчката позиција дека евроинтеграцијата на Македонија зависи од решавањето на разликите околу името:

„Верувам во успех на преговорите за името и се согласувам дека тоа прашање мора да се реши. Но, не сум сигурна дека еврокомесарот за проширување Оли Рен ќе предложи датум за почеток на пристапни преговори“.

Сепак, воздржаноста засега се „подразбира“, но не е јасна наводната порака на Брисел Македонија во следниве денови да покаже добра волја и конструктивен пристап во спорот со јужниот сосед. Таа многу повеќе „мириса“ на новинарска шпекулација. Како да  покаже „во следниве денови“? Еднострано да се откаже од уставното име и да ги замоли Грција и посредникот на ОН Метју Нимиц да изнајдат „соодветно име“ со која ќе се прекрсти?

Македонската Влада не е запознаена со нацрт- текстот на извештајот на ЕК, што е разбирливо бидејќи треба да добие конечен извештај. Очекува тој да биде фер- напредокот да биде соодветно оценет.

Вицепремиерот за европски прашања Васко Наумовсаки со право потсетува дека билатеалните спорови не се дел од одредниците што Македонија ги исполнуваше.

Високата дипломатка Дора Бакојани (не мислам на позицијата или дипломатската вештина и искуство, туку во буквална смисла- мошне импресивно делува помеѓу нејзини „сојузнички“ за глава или повеќе повисока од нив) вчера повторно и упати закана на Република Македонија: Атина ќе продолжи да ја блокира нејзината  интеграција во НАТО, но сега потенцирано и во ЕУ, доколку не се најде решение за „спорот“ со името.

(Во еден мој скорешен прилог на овој блог предупредив дека не се работи за „спор“, најмалку за „билатерален проблем“, како што го третира „меѓународната“, туку за спорење. Можам само да ги жалам оние што не ја разбираат разликата.)

Притоа, за да не остане „покусо“, за некој да не ја разбере „недобронамерно“, додаде дека нејзината земја „работела“ на тоа и продолжува да води „тешка преговарачка борба во рамките на ОН“.

И уште: решението на „проблемот“ ќе го отворело патот за идна соработка и безбедност, а него го гледа во „прифаќањето на сложено име со јасна географска одредница за севкупна употреба“.

Очекувано, јас велам папагалски, Бакојани „вината“ за „проблемот“ повторно ја префрли на властите во Скопје кои „со политиката што ја водат им ја ускратуваат евроатлантската интеграција на своите граѓани“.

Патем, мудроста, па и онаа старогрчката односно античкогрчката, вели дека оној што гледа само едно нешто е всушност слеп и се плаши да прогледа.

Најновата закана Бакојани ја упати при обраќањето на завчерашниот собир на Светската грчка интерпарламентарна асоцијација во Атина.

А за да си ги „покрие“ сопственото слепило и страв, повторно излажа (по којзнае кој пат, без „срам и перде“) дека ставот на Атина во врска со „спорот“ го прифатиле и нејзините меѓународни партнери, како во Букурешт, на Самитот во НАТО, така и во Брисел, во рамките на ЕУ, за што придонес дала и грчката заедница во странство. Велам ноторна лага, бидејќи воопшто не станува збор за „прифаќање“, туку само за почитување на најголемата сопирачка на рамноправното членување во една заедница- консензусот и префрлањето на спорењето на „билатерален план“. (Тоа на ЕУ веќе и се удира од глава. „Од авион“ се гледа дека нервозата и кај оние што на Бакојани дипломатски и се смешкаат од ден на ден станува се поголема, па на нивните лица гледаме смешно- намуртени гримаси).

Од сето папагалски повтореното на Бакојани има едно „нешто“ што отвора дилема, а лично не верувам дека таа „ќе се сети“ да ја надмине или отстрани:  „работењето“ на нејзината држава и продолжувањето на водење на „тешка преговарачка борба во рамките на ОН“. Што таа конкретно работела или, поважно, сработила на пример во изминатите неколку месеци, пред и по последната посета на Метју Нимиц на Скопје и Атина и веројатно донесениот нов предлог за завршување на спорењето? И во што ја гледа „тежината“ на „преговарачката борба“?

Колку што можам да забележам, ниту од нејзината „шармерска фаца“, најмалку од нејзината широка насмевка нема трага од „тежина“ и „борба“. Ниту кај раговарачот- преговарачот Василакис. Да не е тоа најава на „премор“ и „решавачка рунда“? Ако некој „носи тежина“, па и води „борба“ (помеѓу оптимизмот и песимизмот), тоа е секогаш пристојно насмеаниот, но и сериозен (кога застанува пред микрофони и тв камери колку да каже нешто), Метју Нимиц.

Најдобриот одговор, поточно најдостоинствена, па и мудра реакција прочитавме во интервјуто на претседателот на Република Македонија за весникот „Дневник“. Тој старо- новите уцени ги оценува како „старомодна константа на грчката политика, која е во судир со времето“ (тоа е она на што укажав на почетокот од текстов- дека Данајската република (Грција) се однесува како да живее и дејствува во 19- от и 20- от век).

Меѓутоа, поважно е „објаснението“ на Иванов за одбраната односно гаранциите на македонскиот идентитет (пред се наменето за македонските новинарско- политикантски морони и трабанти кои се уште „туркаат“ некаква „антиквизација“ на Македонија, а главното во спорењето го премолчуваат заборавајќи на македонската одамна „консенсуално“ поставена „црвена линија“): гаранција за македонскиот идентитет се меѓународни норми и обичаи, а според кои за идентитетот на еден народ не може да се преговара бидејќи е тоа право на самоопределување кое е во сферата и на индивидуалните права.

Иванов вели:

„Само со почитување на меѓународното право и на добрата практика меѓу државите е можно да се изгради трајно партнерство меѓу двете земји и да се спречи евентуалното решение со Грција да биде вовед во нови препирања меѓу земјите“.

А во врска со „спорот“ и спорењето, на сето речено од мене ќе го доречам следново:

Време е Република Македонија еднострано да ги прекине преговорите или (доколку поради „повисоки цели“ се смета оти тоа би бил премногу радикален чекор, па е засега неприфатлив) разговорите- преговорите конечно да ги прифати како „спор“ и на Данајската република (Грција) да и го оспори именувањето (не така дамнешно) на северниот дел од нејзината територија:  трите провинции- Источна Македонија и Тракија, Средна и Западна Македонија одново да ги интегрира во една (какоод нејзините провинции-периферии) и да ја именува како што е „редот и обичајот“ во светот (случајот и со Македонија)- според името на народот, значи со „додавка“: Егејска Македонија.

(Спорењето, а не спорот со Република Бугарија допрва доаѓа, па и Пиринска Македонија ќе дојде „на дневен ред“.)

Одамна напишав дека, кога е во прашање проблемот на Атина со името Македонија, „првата Данајка“ толку бесрамно се „разголува“ пред своите сојузници и пријатели во ЕУ и НАТО што е веќе непријатно да се гледа. И останува само уште малку, па да остане „угул гола“. Не сум сигурен дека по последното остана на неа уште некое „крпче“. Лично (со свои очи) не можам да догледам.

Што е Дора Бакојани? Данајски (грчки) министер за надворешни работи? И јас мислам дека е, се уште, ама…Да не во меѓувреме, барем привремено, се сменила односно ја смениле во промотор на книги со „доверливи документи“. Што? Само за една употреба, за една таква? Можно. Ама „разголена“ или „угул гола“…

Признавам, и јас, како Бугарине, не би останал рамнодушен Бакојани да се појави таква пред мене. Без оглед што еднаш искрено признав (во текст на овој блог) дека на лице не ми се допаѓа, особено кога ќе се насмее „широко“. А очигледно им се појавила кога прифатиле конечно да го обнзнанат своето сојузништво против „заедничкиот непријател“ и да објават, ни повеќе ни помалку, туку „доверливи документи“ за македонското прашање поврзано со нив!

Веднаш, „само по себе“ ми се наметнува прашањето: како е можно доверливи односно тајни документи да останат такви до ден- денес (не е можно да не биле познати кога е во прашање „бугарштината“ на македонскиот „въпрос“), да не се употребат за „најтежок“ и „последен“ удар со кој пред се на НАТО-овци, ЕУ-овци, САД- овци и останатите се уште во дилема, поточно „неосвестени“, ќе им докажат дека може да се измисли- создаде народ без корен, минато, историја, традиција, јазик, култура…?

Ама и друго, малку „обратно пропорционално“:

Зарем е можно се уште развиениот демократски Запад (не само во набројаните „-овци“, туку во најширока „смисла“) да не ја разбрал и научил силата, моќта на КОМИНТЕРНА, а посебно на Јосип Броз Тито токму на планот на измислувањето- создавањето на народ кој, згора на се, во блиска и подалечна иднина ќе им прави проблеми на соседите?

„Разголената“ Дора Бакојани синоќа се појави таква (бесрамна) пред новинарите и „други заинтересирани“ во Атина во улога на промотор на книга. Со оглед на промоторското неискуство, а веројатно и поради непријатните погледи врз нејзината „разголеност“, не се снајде баш најдобро, па повеќе личеше на „стандардната“- шефица на данајската (грчката) дипломатија. Ептен смешно, ама сепак малку повеќе трагично. Ја промовираше книгата „Македонското прашање и Бугарија – доверливи документи 1950-1967“, заедно подготвена и објавена од Институтот за македонски студии од Солун и Бугарскиот државен архив.

Станува збор за доверливи историски документи преку кои отворено се потврдува грчко- бугарското сојузништво во однос на македонското прашање. Уште пред промоцијата издавачите оценија дека е најзначајно што првпат двете земји излегуваат со заеднички став за македонското прашање. Тврдам повеќе од сигурно е дека нема да биде последен бидејќи, нормално, тоа- сојузништвото треба допрва да се потврдува и негува. Таман работа да остане само на една книга!

Оние што од љубопитност ќе ја отворат Интернет- страницата на Институтот за македонски студии можат да го прочитаат објаснението дека книгата нуди досега неоткриени историски докази за Македонија и македонското прашање „кое во последните 20 години влегло во нова фаза на игнорирање на историската вистина“. И уште многу важна предупреда до Македонија односно Македонците: „На овој начин Грците и Бугарите заедно му испраќаат на Скопје индиректна, но јасна порака“.

Првиот човек на Институтот за македонски студии, Николас Мерцос, истакнува:
„Првпат Бугарија и Грција преку нивните научни институции остваруваат поблиска соработка и имаат отворен дијалог за македонското прашање“.

И она за НАТО-овци и ЕУ-овци: двете институции забележуваат дека треба да излезе на површина историската вистина поради заедничката иднина на Грците и на Бугарите во ЕУ и НАТО!

Во книгата се опишани ставовите на Комунистичката партија на Бугарија и на Комунистичката партија на Грција за македонското прашање по Втората светска војна.

„Доверливите документи откриваат тајни дискусии помеѓу Софија и Скопје, но исто така и дијалози за македонското прашање што се одвивале во Белград. Всушност, се обелоденуваат комплексни процеси на дефинирање на бугарската политика кон македонското прашање“, се вели во објаснувањето за книгата.

Книгата е авторско дело на Спиридон Цветас, професор по историја на Универзитетот во Солун, Грција, кој се занимава со проучување на историјата на Балканот.

Дел од разголената и „двојна“ Дора Бакојани (промоторка и шефица на дипломатија):

„Таканареченото македонско прашање стана средство за остварување на интереси и цели што немаат ништо со суштината. Тоа е резултат на натпревар кој на Балканот трае долго. Две децении по Студената војна време е да го оставиме зад нас. Да ги оставиме зад нас стереотипите и реториката на една завршена ера и да одиме напред. Да бидеме реалистични и да најдеме стабилни и одржливи решенија за отворени прашања како ова (се мисли на „спорот“ за името-заб. м.)“.

Нејзиното односно данајаското (грчкото) „папагалство“:

„Грција е подготвена да ги продолжи интензивните преговори. Бараме реално и практично решение, решение што ќе го отвори патот за идна стабилност и напредок. Опстанувањето на нетолеранцијата, степенот на иредентизам, фалсификувањето на историјата, немаат место во иднината. Се надевам дека пораката од меѓународната заедница конечно ќе наиде на одговор од Владата на нашата соседна земја“.

Публикацијата опфаќа период во кој тогашната Народна Република Бугарија радикално ја менува својата позиција во однос на Македонците- по големата конфронтација на тогашното југословенско раководство со Информбирото, организација на комунистичките партии со која доминираше рускиот комунистички водач Сталин. Бугарија ги слуша наредбите на Сталин и почнува да го негира постоењето на македонскиот народ- константа до ден- денешен.

Имено, познато е дека во периодот од 1944- та до 1948- ма година бугарските власти ги признаваа националните права и слободи на Македонците во Пиринска Македонија во Бугарија. Тогаш на Македонците им беше признато право на културна автономија и активно работеа училишта и театри на македонски јазик. На пописот на населението во 1946- та само во областа на денешен Благоевград како Македонци се изјасниле околу 160.000 граѓани од вкупно 252.000.

Македонски историчари тврдат дека софискиот архив нема документи со кои може да го оспори македонскиот идентитет.

Реакција на претставниците на партијата на Македонците во Грција „Виножито“: Грција и Бугарија на отворена сцена ја покажаа деструктивната политика спрема Република Македонија, чија цел е нејзина дестабилизација. За Павле Воскопулос ова не е неочекуван потег на двете земји кои со векови наназад работат на урнисување на македонскиот идентитет, јазик и култура:

„Работат континуирано внатре, а вие знаете многу добро на каков начин се работи или работат овие пробугарски или антинационалистички кругови во Македонија, со цел дестабилизација на иднината на независна Република Македонија. Ова се наши анализи и ние како „Виножито „ и „ОМО- Илинден Пирин“ можеме многу добро да анализираме како дејствуваат или како се имплементираат националистичките политики на Грција и на Бугарија“.

Воскопулос ваквата политика ја цени како иста со која Грција настапува во меѓународните организации задолжени за човековите права. Ист е односот и на Бугарија, па тоа според него е уште една потврда на двојната спрега контра Македонија.

„И со оваа промоција на книга во Грција, во соработка на грчка националистичка институција со државниот архив на Бугарија, може да се каже дека се официјализира индиректно антимакедонската политика на овие два политички естаблишмента во Бугарија и во Грција“ додаде тој.

Меѓутоа, има нешто многу поважно од трагикомичната промоција односно обзнание на грчко- бугарското долгогодишно сојузништво во борбата против македонскиот идентитет. Особено ако сериозно се земат предвид шпекулациите дека од поодамна сличен документ, со слични инструкции, имаат в раце и внимателно го спроведуваат, со дебело „подмачкување“ (потплатување), македонски политичари, новинари и бизнисмени, членови или симпатизери- блиски на актуелната опозиција:

Паралелно со промоцијата партијата на македонското малцинство во Грција „Виножито“ го преобјави тајниот документ на грчката тајна служба кој содржи методи на Данајската република (Грција) за свесно уништување на македонскиот идентитет. Планот е донесен во време кога многу Македонци во Грција биле следени, затворани, тепани и отпуштани од работа затоа што изјавувале дека се Македонци, а притоа без да бидат свесни дека се шпионирани. Во согласност со планот објавен на 16- ти февруари 1982- ра година од шефот на тајната служба Димитрис Капеларис, во егејскиот дел на Македонија бил инфилтриран таен тим, наречен „Заговор против Македонија“.

„Активностите на скопјаните за автономија на Македонија може ефикасно да бидат спречени главно преку искоренување на нивниот идиом (македонски јазик) во регионите блиску до границата. Овој елемент самиот по себе бил доволен да се исклучи какво било размислување за репатријација на политичките бегалци кои сега живеат во Југославија  и биле задоени со „македонската кауза“,  „македонскиот јазик и култура“, како и активности за отцепување на грчките територии во периодот 1946 -1949 година“, пишува во строго доверливиот документ.

Инструкциите за вработените во јавните служби и особено во образовните институции биле да го игнорираат идиомот македонски, да формираат културна асоцијација и економски да се помага организирање на настани, како и објавување на книги, весници и списанија кои потоа ќе бидат дистрибуирани во дијаспората. Ова требало да ги поттикнува кон националната самосвест и да ги заштитува од антиелинистичка пропаганда од организациите на „славо македонците“. Помеѓу методите било и попречување на грчки студенти кои сакале да студираат во Скопје, преку непризнавање на дипломите и одложување на воениот рок, како и регрутирање во армијата и полицијата на лица од регионот на Лерин и нивно задолжително испраќање  на служба во други региони во Грција.

Некои од конкретните „точки“:

Точка 1. Создавање на државни институции кои ќе зависат од општините во близина на границата, пополнети со соодветни и специјално тренирани лица и персонал за “Активности против Македонија“.

Точка 2. Во јавните установи, а особено во образовните институции, вработени лица кои треба да работат во служба на игнорирање на локалниот (македонски) идиом.

Точка 6. Создавање на различни пречки (непризнавање на дипломи, одолжување на воената служба) за студенти кои сакаат да студираат во Скопје.

Точка 9. Поттикнување и охрабрување, од страна на раководството на Армијата, за средби и бракови на армиски офицери, кои се таму на должност, со жени кои го зборуваат идиомот.

Ќе биде интересно на каков прием ќе наиде вака „разголената“ Бакојани кај сојузниците во НАТО, ЕУ, САД…Лично забележувам дека се повеќемина од нив веќе не ги веднат погледите, туку строго, прекорнички, луто, па и гневно, дури и гласно ја предупредуваат дека е време да почне да се „облекува“ и да не ги срами со присуството во нивните редови. Бугарија „директно“ не се „разголува“ (освен ако така не го третираме нејзиниот проблем со ОМО „Илинден- Пирин“ односно негирањето на македонското малцинство во земјата), ама и она што го „носи“ според „модата“ и „стандардот“ не е баш „европејско“ и „натовско“.

Данајската република (Грција), пак, како дебил не „дослушува“, не разбира (на пример, со „постапното откривање“ на малцинства во неа кои ќе мора да ги признае), па својата „активност“ почнува да ја проширува. Најновата е дека ќе го блокира продолжението на пристапување на Хрватска во ЕУ, што, веројатно по „пријателско укажување“, веднаш го демантира!

Според (не)народната „Би било смешно да не е глупаво“, Данајците (Грците) наводно и се заканиле дека нема да и го „одобрат“ поглавјето за правосудството поради Македонија!

Веста не е од „наши неофицијални извори“, туку ја објави сплитска „Слободна Далмација“, тврдејќи дека е веродостојна. Kонкретно, Данајците (Грците) биле незадоволни затоа што Хрватска го признала македонското национално малцинство и Македонската автокефална православна црква Ќе им ги блокираат преговорите на Хрватите затоа што во документите за правосудството се спомнува македонското малцинство. Сепак, се наведува дека во хрватското Министерство за надворешни работи за тоа не знаат ништо.

„Слободна Далмација“ вчера објави дека во овој момент Хрватска би требало да ги има отворено сите преговарачки поглавја за до крајот на годинава технички да ги заврши преговорите, а членството го очекува во 2010- та. Од поголемите проблеми се  спомнува приватизацијата на бродоградилиштата за кои се чини дека Брисел ја прифатил најповолната пресметка за Хрватска според која, барем теоретски, би можела да ги задржи сите шест скверови, а се преиспитува колку е тоа во согласност со европските закони.

Што се однесува на заканата на Данајската република (Грција), весникот потсетува дека таа и го блокира на Македонија влезот во НАТО, како и напредувањето во преговорите за членство во ЕУ- со години не може да добие датум за почеток на преговорите. (Јас на повеќе наврати го потенцирав тоа- блокирањето како единствена причина, а не негативните извештаи на ЕК.)

„На Грците им пречи тоа што Македонија се вика Македонија, затоа што, според нив, Македонија има претензии кон нивната територија. Освен тоа, Грција на своја територија не го признава словенското малцинство, кое всушност го сочинуваат Македонците“, пишува весникот и притоа потенцира дека истражување на „Галуп“ покажало оти граѓаните на Република Македонија, земја која Хрватска ја призна под тоа име, во најголемо мнозинство не сакаат евроатлантски интеграции ако тоа значи откажување од името. (Ова македонската опозиција го премолчува, па постојано инсистира дека „нема друго“ освен промена на името, ама со „гаранција на идентитетот“; без притоа да објасни кој може да даде таква и со какво „писание“.)

Веројатно „разбирајќи“ дека сепак претерува, во меѓувреме Данајската република (Грција) го демантира тврдењето. Денеска истиот весник објави дека Атина нема да го блокира отворањето на преговарачкото поглавје „Правосудство и темелни права“ кон крајот на март. Имено, тогаш би требало да се одржи „меѓувладина конференција“, процедурален состанок помеѓу Брисел и Загреб на кој се отвораат или затвораат преговарачки поглавја. „Службениот извор“ на грчката Влада изјавил дека „Грција во никој случај, во ниедна фаза не им стоела и нема да им стои на патот на хрватските интеграции во Европската унија“, потенцирајќи дека „Грција е изразит приврзаник на хрватското членство во НАТО и ЕУ“.  Овојпат изворот се именува: Зафириос Росидис, портпарол на грчката амбасада во Загреб.

Интересно е и ова од неговата изјава:

„Грција секогаш ја поддржувала Хрватска која ги почна пристапните преговори со ЕУ во 2005- та, кога веќе ја имаше признаено ПЈРМ под уставното име. Ако сакавме, ние тогаш би ја стопирале Хрватска, но не го сторивме тоа. Не би имало никаква логика тоа да го направиме сега“.

Овој демант е мошне „проблематичен“ и само го потврдува мојот став искажан во воведот на овој прилог (многупати досега).

Зошто Атина не сакала во 2005- та, а нема логика ни сега да ја блокира Хрватска кога таа ја призна Македонија под нејзиното уставно име, па уште во посоченото поглавје се спомнува македонското малцинство? Затоа што не и пречи? А зошто и пречи кај други земји или за прием во НАТО и почеток на преговори за членство во ЕУ под „привремената“ референца ПЈРМ (што Македонија прифатила и со Времената спогодба)? Зошто на своите сојузници им наметнува „билатерален проблем“ и ги става во непријатна ситуација, да мораат постојано да даваат негативни оценки за исполнетите и истовремено да измислуваат се нови и нови услови ?!

Што е однесува, пак, на посредното, „срамежливо“ укажување дека одамна преминала секоја „нормална“ (добро)соседска граница и треба малку да „ретерира“ односно да се „смири“, говори и „ненадејната“ посета на Македонија на првиот човек на ОБСЕ за малцинства, Кнут Волебек, и неговата изјава дека во ОБСЕ биле загрижени поради однесувањето спрема Македонците во Грција и Бугарија. Тој го потенцира моделот на мултиетнички соживот што се гради во Република Македонија како позитивен пример за регионот и пошироко, при што значајна улога има Охридскиот рамковен договор.

Најважното: оваа „нова ситуација“ го прави беспредметно продолжението на преговорите за „спорот“ за името (на 11- ти февруари), од кое Атина, како што изјави портпаролот на данајското (грчкото) Министерство за надворешни работи Јоргос Кумуцакос, не очекува многу. Без оглед што причината за тоа ја гледа во „несериозната и помалку провокативна одлука на Владата во Скопје да го преименува европскиот коридор 10 во „Александар Македонски“, а и во „атмосферата создадена од провокативните дејствија и изјавите на премиерот Никола Груевски“.

Уште нешто како моја навремена предупреда, односно реално очекување: и да бидат организирани беспрекорно, претстојните претседателски и локални избори во Македонија сигурно нема да бидат „баш“ фер и демократски, а на што уште сега почна да „припомага“ македонската опозиција. Во тој „контекст“ треба да се третира и претстојната турнеја на данајската (грчката) министерка за надворешни работи Дора Бакојани низ земјите од Балканот (Белград, Приштина, Тирана), а во својство на претседавач со Организацијата за безбедност и соработка во Европа (ОБСЕ). Како што е познато, Данајската република (Грција) на 1- ви јануари го презеде едногодишното претседавање со ОБСЕ.

Според медиумите во нашиот јужен сосед, министерката за надворешни работи на Данајската република (Атина), Дора Бакојани, успешно се одбранила од силниот американски притисок. Поточно извојувала „победа“ на средбата со Рајс во Берлин:

„Изразив надеж дека претстојната посета на медијаторот Метју Нимиц ќе има позитивен исход. Исто така, се надевам дека ФИРОМ ќе ја напушти предизборната реторика и ќе навлезе во суштината на преговорите за да се дојде до решение“.

Планот, којшто според неколку медиуми го предложила Рајс, не бил одбиен од страна на Бакојани. Таа најавила дека Владата на Атина ќе го разгледа, но со оглед на тврдоглавоста на Скопје, мала е веројатноста наскоро да се дојде до решение.

Неофицијално се дознава дека предлогот што Нимиц го даде во Виена, според кој името на нацијата и јазикот се македонски, без разлика кое име ќе биде договорено, остануваат и понатаму да бидат неменлива категорија. Веројатно затоа весникот „Катимерини“, близок до Владата на „Неа демократија“, известува дека Бакојани остро се спротивставила на можноста македонската нација и македонскиот јазик да стојат во каква било формална документација предложена од Нимиц.

Бакојани исто така на Рајс и рекла дека преговорите ќе бидат блокирани доколку Македонија инсистира на референдум, кој би се одржал по резолуција на ОН. Со неа формално би се затворило прашањето за името, а според Владата во Атина треба да се усвои во септември, на маргините на Генералното собрание на ОН, веднаш кога од позицијата претседавач со него заминува македонскиот претставник Срѓан Керим. Со ова Данајската република (Атина) и формално се повлекува од противењето за референдум во Македонија за името.

Дополнителни објаснувања за разговорот Рајс- Бакојани даваат и неофицијалните информации од македонски дипломатски извори, според кои Македонија нема ништо против Нимиц наскоро да даде нов предлог. Ова, пак, грчките аналитичари го оценуваат како македонска поддршка на најновата американска иницијатива, која има за цел по секоја цена да ја натера Данајската република (Атина) да попушти во спорот за името и целата Јадранска група да влезе во НАТО оваа година.

САД се надеваат на решение од кое ќе бидат задоволни двете страни.

„Бараме долгорочно решение за името. Сакаме да го видиме решено прашањето за името, како што рековме, како прашање на долгорочна политика. Секако, веруваме дека е важно двете наши пријателски земји и сојузници, како што се Грција и Република Македонија, да успеат да постигнат прифатливо решение“, изјави Том Кејси, портпарол на Стејт Департмент.

Поранешниот британски министер за Европа, Денис Мекшејн,  остро забележа дека не може да постои единствена надворешна политика на ЕУ додека „Грција ја блокира Македонија, а шпанската дипломатија лобира против Косово“:

„ЕУ е поделена околу својата позиција спрема одбранбената политика, околу независноста на Косово, името на Македонија, енергијата и односите со Русија“.

Во авторскиот текст во „Индепендент“, актуелниот лабуристички пратеник потсетува дека во 90-тите години на 20-от век европските лидери не успеаја да го спречат хаосот во реонот на Западниот Балкан, а 10 години подоцна повеќето од државите на ЕУ и САД ја признаа независноста на Косово, како уште една држава што излезе од некогашната СФР Југославија.

„Но, тоа не значи победа на евро- американското партнерство, затоа што Шпанија, Грција, Романија и Словачка го слабеат единството на Унијата, одбивајќи да ја прифатат косовската независност“, пишува Мекшејн, објаснувајќи дека со таквото однесување не може да се развива единствената дипломатија на Унијата.

„Од друга страна, Грција го попречува приемот на Македонија во НАТО и во ЕУ, додека Шпанија лобира по земјите на Латинска Америка да не го признаат независно Косово“, додава тој.

Според британскиот пратеник, изградбата на нови односи со САД треба да биде клучната област низ која ЕУ ќе настојува да најде решение за својата иднина. Европа треба да се откаже од својот антиамериканизам и конечно да почне да зборува и да дејствува единствено.

„Без тоа тешко дека ЕУ ќе може да му биде од полза и на следниот 44-ти американски претседател“, заклучува Мекшејн.

А повеќе од сигурно е дека Атина ќе го блокира добивањето на датум за почеток на преговори за членство во ЕУ, се разбира доколку Македонија не биде „флексибилна“ во меѓувреме, што значи не и „помогне“ на Данајската република со тоа што самата ќе се преименува. (А не поради лошото владеење на се уште актуелната техничка Влада на Груевски, што беше една од главните „поенти“ на опозицијата во кампањата за предвремените парламентарни избори, поради кои и доживеа катастрофален пораз.)

Најголема поддршка Маскедонија има од Словенија, но е очигледно дека нема таа голема „тежина“ зашто повеќето европски лидери се уште не ја разбираат (или не ја сфаќаат, сеедно) суштината на „спорот“.

Освен името, Атина сега ги користи и изборните инциденти како аргумент. Се чини дека не е „далеку“ од вистината тврдењето на Мендух Тачи за инволивраност во нив на „една соседна земја“ со милиони (не кажа дали евра, долари или драхми) „поддршка“ за успешна реализација на подготвеното сценарио.

Се шпекулира (не е потврдено) дека и еврокомесарот за проширување Оли Рен, како претходно шефот на словенечката дипломатија Дмитриј Рупел,  имал жесток дуел со грчката шефица на дипломатијата Дора Бакојани. Рен побарал Грција да не ја блокира Македонија, односно да не го користи „билатералниот спор“, бидејќи во историјата на ЕУ таква блокада не била направена.

Во ваква ситуација, на толку голема игноранција и арогација на Данајската република (Атина), на членките на НАТО и ЕУ не им преостанува друго, освен „транспарентно“ да го изразуваат своето незадоволство. За почеток би било доволно да не покажуваат срдечност во формалните и неформалните контакти, туку „мртво студенило“.

Судејќи според оценките на меѓународниот „фактор“ за одржаните предвремени парламентарни избори, Република Македонија речиси сигурно нема наскоро да добие покана за членство во НАТО. Датумот 9-ти јули е веќе „проблематичен“ поради неможноста од брзо решение за проблемот на Атина односно Данајската република со името на нашата држава.

Особено доколку конечно македонскиот државен врв „се сети“ проблемот навистина да го издигне на нивото на кое веќе го „сместија“ многумина во НАТО и ЕУ- билатерален. Со тоа што ќе го постави како спорно за Република Македонија сегашното име на нашиот јужен сосед (Грција), а пред се не така дамнешното преименување на нејзината северна провинција во „Македонија“. Уште повеќе ако истовремено (исто така конечно) сами понудиме предлог за преименување на земјава, кој ќе го потенцира националниот идентитет во сета негова комплексност (кој, нормално, Атина нема да го прифати поради што ќе се нјајде во мошне „непријатна“ ситуација). Или, како што „полусериозно“ предложи еден од „европејските“, привремената референца ПЈРМ да се замени со ИЕРМ (Идна Европска Република Македонија), која ќе биде привремена сигурно помалку од сегашнава (барем за некоја година).

За одржаните избори:

Однапред подготвеното сценарио на опозицијата (здружена, а под раководство на ДУИ и СДСМ), за кое Мендух тачи тврди дека е „поткрепено“ со милионски суми за една партија од страна на „една соседна земја“, делумно успеа. Во Македонија се одржаа „најлошо организирани избори“, што е оценка на „меѓународниот фактор“, иако ниедни од сегашните не „добри“ (напротив, речиси исти се оценките за сите досегашни). Делумно успеа затоа што не се „овозможи“ тие да бидат прогласени за нерегуларни, фалсификат и сл., односно да пропаднат, па се да остане исто „како лани“ или полошо за владата на Груевски.

Вашингтон го поздрави мирното прегласување на изборите, но изрази загриженост поради одолговлекувањето на целиот изборен процес.

Македонските лидери треба да бидат свесни дека нерегуларности и насилства, како оние што се случија на 1-ви јуни, повеќе нема да се толерираат. САД бараат од надлежните институции да ги пронајдат и казнат сите оние кои беа виновни за лошиот изборен ден пред две недели. (Нетолерирањето и барањето не беа „потенцирани“ од никого за нерегуларности и насилства во минатото.)

„Македонија мора да разбере дека не само овој избирачки процес, туку и во иднина овој вид на застрашување и насилство нема да бидат толерирани. Секако, ние продолжуваме да ја поддржуваме и признаваме Владата на Македонија, продолжуваме и да ги поддржуваме нејзините напори за справување со голем број на различни прашања“, изјави Том Кејси, портпарол на Стејт Департментот. Американската администрација очекува во многу брз рок да биде формирана новата македонската Влада за земјата да може да продолжи со исполнувањето на реформите кои се услов за отпочнување на преговори со Европската унија.

Спорот за името и понатаму останува еден од „кочничарите“ во интеграциите на Македонија во европските структури. Затоа, Стејт департментот уште еднаш апелира до преговарачките страни да направат напори за што поскоро да се изнајде решение околу овој проблем.

„Ние ќе продолжиме да ги поддржуваме дискусиите и процесот којшто го води господинот Нимиц, но мислам дека сега нашата концентрација е насочена кон тоа. Во овој момент сигурно не би водел по некој пат со какви било алтернативи, освен по овој процес под покровителство на ОН“, рече Кејси.

Дали на Македонија треба да и се понуди датум за почеток на преговорите за членство во ЕУ? Данајската република (Атина) остро се спротивставила на предлогот на словенечкото претседателство дека на самитот на ЕУ неделава треба да се објави дека Македонија може да ги започне преговорите за членство годинава.

Шефот на словенечката дипломатија Дмитриј Рупел предлогот го објаснил како еден вид охрабрување за Македонија. Реплицирала министерката за надворешни работи на Атина, Дора Бакојани. Таа ја критикувала состојбата со демократијата во земјава и изјавила дека засега не може да стане збор за отворање на преговорите.

(Се нашла таа да зборува за деморкатија?! А што е со демократијата во нејзината земја, во која се уште не постојат етнички малцинства, а камо ли мнозинска и немнозински заедници?)

В четврток на самитот во Брисел ќе се слушнат нови предлози кои директно ја засегаат и Македонија.

Интересно, Брисел одби да даде оценка за прегласувањето на изборите во Македонија, поточно дали по нив тие може да се оценат како фер и слободни.

„Генералниот совет донесе заклучок за изборите во Поранешната Југословенска Република Македонија. Повеќе пати повторувавме дека резултатите од напредокот на земјата ќе бидат објавени во ноемврискиот извештај.

Тоа што можам сега да го кажам е дека комесарот Рен се надева оти новата Влада ќе работи на реформите поради благосостојбата на своите граѓани и европските аспирации на земјата.

Тој исто така смета дека е потребна нова политичка клима, а дијалогот помеѓу сите политички партии ќе биде важен за постигнување на консензус околу реформите.

Има уште многу работа за постигнување на зацртаните цели кои ќе
бидат оценети во ноемврискиот извештај. Препораката за почетокот на преговорите ќе зависи од резултатите на земјата. Слободните и фер избори се дел од критериумите од Копенхаген и тие исто така ќе бидат оценети“, изјави Кристина Наѓ, портпарол на Оли Рен.

Нервозата овојпат ја предизвика поглаварот на МПЦ, Г.г. Стефан, кој на чествувањето на Свети Кирил во Рим изјави дека Грција уништува се што создал сесловенскиот просветител.

Една апсолутна вистина која кај еден добрососедски сосед би предизвикала прашања, објаснувања, изнесување на сопствени аргументи и факти, пред се конструктивност и достоинство. Никако не оценка дека станува збор за „екстремно провокативно и неприфатливо обраќање“, односно „иредентистички изјави“, дадена од министерката за надворешни работи Дора Бакојани:

„Ваквите иредентистички изјави се опасни за регионалната соработка и стабилност во овој кршлив дел од Балканот. Изјавите дадени во присуство на премиерот Груевски ја докажуваат коректноста на грчката позиција која инсистира на решение на проблемот со името. Најмалку што може да направи политичкото водство на Скопје е да ги осуди овие изјави“, изјави таа.

Се разбира, Бакојани не ни помислува да ја објасни, поточно одбрани „грчката коректна позиција“ во врска со она што го изјави поглаварот на МПЦ (а не го ни спомна проблемот на Атина со името на нашата држава).

Воопшто не е неочекувана, но е чудна нервозата, всушност агресивната реакција на солунскиот владика Антимос. Затоа што тој е познат како најрадикален од сите грчки владици (веројатно токму поради Солун). Тој ја обвини Македонија дека го украла и узурпирала името „Македонија“ и го повика северниот сосед да дојде и ако може „да го земе“ Солун:

„Ако го сака Солун, нека дојде да го земе“.

Антимос заборава, а сигурно знае (може да го потсети токму Дора Бакојани која самата призна) дека на Грција и се дадени- доделени 51% од македонска територија (сосе Солун) со Букурешкиот договор, што значи дека не биле нејзини!

Нешто „поблаг“ во осудите на МПЦ е солунскиот префект Панајотис Псомидас, според кого поради непознавање на историјата Македонската црква на апсурден начин ја извртува вистината. Само уште да објасни која е „неизвртената“ вистина во врска со јазикот и прогонувањето на македонското население во Егејска Македонија. Посебно тоа да им го објасни на расселените егејски Македонци кои се уште не можат, не смеат или со судни маки успеваат да си ги посетат своите родни запустени, изгаснати огништа.

А поглаваерот на МПЦ во говорот за време на чествувањето на Свети Кирил, во катедралната црква Сан Клементе во Рим, порача дека поради државната грчка политика во егејскиот дел на Македонија не останала ниту една буква од јазикот кој го говорат Македонците:

„Во регион каде што некогаш се зборувало како што зборуваше ти и ние денес е забрането не само да се зборува на македонски јазик, туку се оспорува и неговото постоење. За жал, се што е македонско е прогонувано и расселено, додека името на нашата земја и црква е проблематизирано“.

Интересно, претставници на Грчката црква и Владата директно не го нападнаа премиерот Груевски, кој од истиот настан изјави дека и покрај грчкото оспорување на македонската култура и јазик, кои се основа на европската цивилизација, Македонците во Европа ќе влезат единствено како Македонци.

Очигледно, Атина се повеќе го стеснува просторот за „флексибилност“ на Република Македонија, а со тоа се повеќе се наметнува како нужно прекинување на преговорите за решавање на проблемот што го има јужниот сосед со името на нашата држава. Нека и помогнат неговите сојузници во НАТО и ЕУ.

Сегашниот претседател на ДИК, Јован Јосифовски, за дел од медиумите има изјавено дека има мандат од 5 години и нема намера да поднесе оставка, затоа што единствениот услов да си поднесе оставка, според законот, е ако тој тоа го направи на свое барање.

Исто така, една од дилемите што ја постави опозицијата беше дали, доколку се распушти Собранието, претседателот, на кој со самораспуштањето на Парламентот исто така би му завршил мандатот, има право да распише избори. Според Уставот и законите, Претседателот на Собранието го заменува Претседателот на државата. Значи, тој и натаму го има легитимното право, по изгласувањето на одлуката за распуштање, односно откако таа ќе излезе во Службен весник, да го одреди датумот за одржување на изборите во рок од 2 месеца. Претседателот на Собранието од претходниот парламентарен состав, според законот, е тој којшто ја свикува конститутивната седница на новоизбраното Собрание.

Наспроти ставот на опозицијата дека предвремени избори на Македонија во моментов не и се потребни, а со тоа власта бега од одговорноста, владејачките пратеници одговараат дека тоа не е точно, туку е за да се соочат со народот, да се добие уште еден мандат со којшто ќе се добие поефикасно Собрание коешто ќе има капацитет да се справи со сите предизвици.

На Собранието, по негово барање, му се обрна и претседателот Бранко Црвенковски, со главна поента дека сега не е време за избори затоа што Република Македонија ја очекуваат крупни одлуки.

Иницијаторот за предвремени парламентарни избори, партијата на македонските Албанци ДУИ, смета дека токму поради политичката ситуација во земјата и поради тоа што институциите немаат доволно капацитет, најдобро е да се оди на избори, а потоа да се решаваат крупните прашања.

Оваа иницијатива, како што е познато, ја поддржаа и владејачките ВМРО-ДПМНЕ и ДПА. Распоредот на силите во Собранието е таков што овие партии веќе го имаат потребното мнозинство од над 61 пратеник, доволно за распуштање на Собранието.

Пратениците ќе работат се додека Собранието не ја изгласа точката на дневен ред, односно додека не ја изгласа иницијативата за самораспуштање.

Дали Македонија со предвремени избори губи драгоцено време за решавање на проблемот на Атина со името на земјава? Повеќе од сигурно не, бидејќи е јасно дека јужниот сосед нема да дозволи нејзиниот проблем (а не билатералниот) да се реши за денови и недели. Тоа го потврдуваат и најновите активности на Владата на Караманлис, а во врска со зацврстувањето на позицијата на земјата пред новата рунда на преговори. На лидерска средба со грчките партии, Караманлис уште еднаш децидно рекол дека Атина нема да отстапи од своите позиции:

„Ние сакаме да имаме односи на пријателство и соработка со Македонија. Нема да ја ризикуваме стабилноста и безбедноста во регионот. Не постои тајна агенда во врска со прашањето за Скопје. Ние го користиме истиот јазик и за внатрешни и за надворешни дискусии. Ние не се фалиме. Треба да поминеме важен пат до изнаоѓање на дефинитивно решение за прашањето со името на ФИРОМ“, изјавил тој.

Шефицата на дипломатијата, Дора Бакојани, повика на брзо обновување на преговорите со Скопје, повторувајќи го ставот на Атина за географска одредница на името на соседот.

Според некои медиуми, Владата веќе има изградено стратегија која предвидува што поскоро изнаоѓање на решение за името и дека во рамките на тој план е предвидена и посета на Бакојани на Скопје, по одржувањето на изборите во Македонија. (Значи, Атина калкулира со сигурни предвремени парламентарни избори, веројатно не разбирајќи дека опозиција, се мисли пред се на СДСМ, може да биде против, прашувајќи се која е целта на борбата на секоја опозиција.)

И Вашингтон не го губи времето, туку веќе подготвува терен за затворање на спорот. Меѓутоа, Стејт Департментот застанува се поцврсто во одбрана на македонската нација и јазик. Шон МекКормак, портпаролот на Стејт Департмент, изјави:

„Факт е дека ние како Влада признаваме држави, не признаваме јазици или националности како такви, но Ден само посочи дека, на пример, ние предаваме македонски јазик на Институтот за обука на дипломати. Но, знаете, ова е практично резултат на формалниот чекор кој го направивме како држава за да ја признаеме Македонија како Македонија“.

Се очекува формален сигнал од македонска страна- дали во земјата има политичка клима која ќе дозволи да се продолжат преговорите за името. Доколку македонската страна позитивно одговори, се очекува во текот на наредната недела, на барање на Вашингтон, медијаторот Нимиц да пристигне во посета на Скопје, а веднаш потоа и во Атина.

Изјавата на портпаролот Боцевски, кој најави дека консултациите за преговорите со името ќе продолжат, независно дали Собранието ќе се самораспушти, не е доволен сигнал за интензивирање на преговорите за името, сметаат извори блиски на преговарачкиот процес. Според него, консултациите и усогласувањето на ставот и понатаму ќе продолжат и ќе се одвиваат според постапката со која и досега се одвиваа. Конечниот одговор како Македонија ќе настапи во однос на преговорите во ОН зависи и од консултациите со експертската јавност.

Дали Македонија ја слабее одбраната на националниот идентитет во
сета негова комплексност? Да, судејќи според дилемите на државно- владиниот врв, од кои најважната е како да се зачува „уставното име“ на земјата и (едновремено) да се изнајде комрпомисно име кое нема да го загрози идентитетот. Меѓутоа, освен тој „парадокс“, можеби многу повеќе одбраната ја слабеат политичките партии, пред се од опозицијата која (во собраниските процедурални забелешки и реплики на тековната седница за самораспуштање) „заборава“, поточно премолчува дека поканата за членство во НАТО е на „шалтер“, а автоматски ќе биде „врачена“ штом ќе го решиме „проблемот“ со името односно ќе направиме компромис. Всушност, ќе бидеме принудени („или-или“) сепак да го смениме не уставното, туку името Македонија што и без „придружен пакет“ ќе значи загроза, па и губење на идентитетот.

Во интервју за грчкиот весник „Катимерини“, грчката министерка за надворешни работи Дора Бакојани нуди компромис: терминот Македонија ќе може да стои во евентуалното компромисно име, доколку тоа е дообјаснето со друг термин кој ќе ја разликува земјава од географска Македонија. Таа апелира до Владата во Скопје двете земји „да ја спуштат топката“ и да најдат брзо решение прифатливо за двете страни.

Би било интересно Бакојани да дообјасни која е „географска Македонија“ и на која „географска“ земја, при такво решение, би и припаѓала Република Македонија. Не е јасно како некој советник не и сугерирал на Г-ѓата дека со ваков предлог покажува основно непознавање на нештата (не мислам само на географијата и историјата) и крајна инфантилност.

Одговарајќи на пораките од Грција, шефот на македонската дипломатија Антонио Милошоски од Охрид, на маргините од Балканскиот медиумски форум, порача дека пред се поради регионалната стабилност Грција треба да ја поправи грешката од 1992-ра година, кога поради името паѓаа владите во Атина:

„Никој друг во светот, ниту медиумите, ниту други држави, немаат никаков спор во врска со уставното име, и тоа станува реалност која е се повеќе прифатена. Второ, Македонија во разговорите кои се одвиваат во Њујорк ја користи силата на аргументите, а Грција се обидува да ги користи аргументите на силата, што не е добра порака“.

И веснникот „Катимерини“ како да го фаќа паника. Објави серија на коментари во последниве 2 месеца, а последниот, 5-ти на ред, е всушност повик до грчката јавност за брзо решавање на спорот. Според весникот, Владата, опозицијата и медиумите мораат да ја преземат одговорноста и храбро и прагматично да прифатат комплексно решение на спорот за името, затоа што во иднина ќе нема друга шанса за достоинствено решение на проблемот.

Како своевидна предупреда за Грција е посочувањето на претседателот на Комисијата за одбрана во словенечкиот Парламент, Антон Андрелиќ, дека грчкото оспорување на името нема да биде пречка за прием на Македонија во НАТО:

„Името нема да биде пречка. Грција ќе проба да ве блокира, непријатно е тоа да се слуша секој ден, но да го запре процесот врз таа основа, мислам дека повеќето членки нема да и дозволат да го направи тоа“.