Секако дека економската катастрофа не се случи преку ноќ, туку е последица на повеќегодишна лоша, волунтаристичка и пред се корупционерска севкупна политика на „Нова демократија“ и нејзиниот екс лидер Караманлис. Поради што не само загуби на парламентарните избори, туку и ја заврши својата политичка кариера (поднесе оставка од челната позиција на партијата, а нов лидер стана Андонис Самарас).
Очекувано, без никакво изненадување. Наводната неколкудневна „драма“ на седницата на Советот на Европа се „одвиваше“ само во главите на некои новинарски медиокритети и трабанти кои „независно“ континуирано информираат од Брисел. Се разбира, секогаш „длабоко загрижени“ за Република Македонија денес и нејзината иднина.
Сите дилеми во „апсолутно спокојство“, својствено на политичките итромани и лицемери, се сведуваа на тоа колку повеќе да му се удоволи на „миленичето“ Грција и како да не се избламира Брисел, конечно да не му паднат сите маски. На штета на Република Македонија? Па, таа не постои! Ако се мисли на FYROM (единствен „заштитник“ на СФР Југославија и на совеста на „меѓународниот фактор“ за нејзиното крваво уништување), в ред. Ама таа треба „да си го реши“ проблемот со името и идентитетот на својот народ затоа што е пред се „билатерален“ (без оглед на тоа што нема и не прави такви проблеми со Грција). (повеќе..)
Не затоа што на Република Македонија ќе и го одложи датумот за почеток на пристапните преговори (најверојатно до некое ниедно време), туку затоа што не може да го избегне сопственото „раслојување“ поради проблемот кој во минатото се покажа и докажа како неминовен „растурач“ на секое „интересовно“ здружување или обединување- консензусот, поточно „инструментот“ вето.
Се почесто македонската парламентарна и вонпарламентарна опозиција бара да се седне за маса и да се утврди „национална стратегија“ за решавање на проблемот што го има Грција со името на Република Македонија, „каква што има јужниот сосед“. Настрана фактот дека неговата „црвена линија“ не е „консенсуална стратегија“, особено не поставена- формулирана низ „политички дијалог“ ( една од многуте опозиционерски ступидарии, според последиците еднаква на „антиквизацијата“), а имајќи предвид неразбирливи, пред се сомнителни ставови (како што е „договор по секоја цена“, предизборното ветување за решение за 6 месеци), крајно е време таа- македонската опозиција јасно и гласно, се разбира јавно, да се изјасни:
Која е нејзината „црвена линија“ преку која не би минала, макар земјава да добие уште едно вето односно да не добие датум за почеток на преговори за членство во ЕУ?
Изјаснувањето е нужно, меѓу другото, за да не се губи време и залудно да не се троши енергија. Зашто, доколку е иста со онаа на власта ( добро позната- иденттитетот во сета негова комплексност, особено името на народот и неговиот јазик), тогаш чуму „нов договор“?
Меѓутоа, доколку смета дека може да се отстапи и од нив (да не е тоа „по секоја цена“?), тогаш…никакво договарање! Подобро да замолчи, да се „покрие“ за да не биде не само извикана, туку и исплукана.
Како што се очекува(ше), притисокот за решавање на проблемот на Грција со името на Република Македонија од „меѓународниот фактор“ деновиве стана мошне силен, а во следниве недели и месеци сигурно ќе кулминира, по што, логично, решение ќе мора да се најде или ќе се наметне. Тој не е насочен само кон Република Македонија, туку и кон Грција, а во насока на нужен, неминовен компромис. Тоа би можело да се оцени како успех на македонските власти (Владата и претседателот на државата), а со оглед на досегашното „разбирање“ на јужниот сосед од страна на неговите сојузници во ЕУ и НАТО. Мошне забвележливо е дека се одбегнува проблемот да се нарекува спор или да се назначува како билатерален, што беше постојано потенцирано, а Република Македонија и новата власт во Грција се повикуваат што поскоро да го „затворат прашањето“.
На А1 ТВ, пред се на новинарите од информативната редакција ,треба да и се признае очигледната предност во однос на другите електронски медиуми, а особено кога станува збор за професионалноста и ексклузивноста во нејзини рамки. Воопшто не изненадува тоа што единствено оваа македонска телевизија дојде „предвреме“ до нацрт- текст или работна верзија на најновиот извештај на Европската комисија, со „акцент“ дека во него нема препорака за почеток на преговори на Република Македонија за членство во ЕУ.
Ништо ново во разговорите и преговорите околу спорењето (не станува збор за спор, ниту за билатерален проблем) на Данајската република (Грција) на името на нашата држава. Оптимизмот на Метју Нимиц по најновата рунда разговори (околу проблемите што ги „оптоваруваат“ преговорите) е сигурно одново разнишан, ако не и „збришан“ по повторениот став на Груевски за двојна формула како „природна позиција на Македонија“, а особено по денешната закана на Бакојани дека нејзината земја ќе продолжи да ја блокира евро- атлантската интеграција на Република Македонија се до изнаоѓање, односно „прифаќање на сложено име со јасна географска одредница за севкупна употреба“.
Време е Македонија да го преземе неопходниот чекор: да ги прекине преговорите (има многу аргументи за тоа), а да продолжи многу посилно и позабрзано на достигнување, па и надминување на евро- атлантските стандарди. Со што на јужниот сосед и неговите сојузници нема да им се даде уште една шанса за покажување на сила и ароганција. Поточно, како што е се поевидентно, да ја продолжат специјалната војна против неа.
Нема голема, средна, мала глупост, ниту за смеење, потсмевање, одбивање, игнорирање. Според сушноста, таа е немерлива односно бесконечна, но најважно за неа, како што потенцира еден учен, е дека секој поединец може навистина да биде глупав, но глупоста како резултат е тимска работа. Можеби е поважно дека е грев, а најважно тоа што и во минатото и денес, како што забележал за сите времиња Шопенхауер, во светот главно царува злото, а главен збор има глупоста.
Сепак, кога слушам, гледам и следам што се случува со глупоста која мошне често, да не речам секојдневно излегува од „главите“ на евробирократите, особено на оние во 
Брисел кога станува збор за „случајот БЈРМ“ (оригиналната глупост што „милозвучно“ е наречена „референца“ е FYROM), некако најпогодна е онаа на Сенека: „Помеѓу другите неволји, глупоста ја има и оваа особина- секогаш се повторува“.
Најновата од евробирократските „глави“ во Брисел е замената на терминот „македонски“ и меѓународниот код „МК“ со „да се дефинираат“! (повеќе..)
Се чини дека почна пропаѓањето на одделни членки на ЕУ, како „преодна фаза“ во „растурањето“ на унијата: ЕУ ќе ги спасува своите членки од банкрот, а први за тоа се сметаат Ирска и Грција.
Договореното во Брисел не е она што се очекуваше. Лидерите на ЕУ решенијата за надминување на глобалната економска криза ги „префрлија“ на претстојниот самит на Г 20, што ќе се одржи во Лондон на почетокот на април.
Постигнатиот начелен договор за издвојување на 5 милијарди евра за инвестирање во енергетски инфраструктурни проекти и широкопојасен Интернет е начелен поради условот предвидените средства да се потрошат во оваа и идната- 2010- та година. Тој се смета за успешен со оглед на претходно жестокото отфрлање на планот за спас на економиите на Централна и Источна Европа од страна на претседавачот- Чешка.
Првите критики за самитот ги испорача Америка: и покрај одлуката за двојно зголемување на фондот на 50 милијарди евра за оние што се најмногу погодени од кризата, зајакнувањето на ММФ и спомнатите 5 милијарди евра, ЕУ засега нема решение како да се излезе од кризата.
Што се случува кај нашиот јужен сосед? Се и сешто сведено на едно нешто: разнишана внатрешна безбедност, длабока социо- економска криза, протести, нереди, судири со полицијата, штрајкови, пораз на надворешната политика не само во однос на проблемот што го има со името на Република Македонија, несфатливи, дури непресметливи потези…
Се бројат деновите, можеби и часовите до поразот, конечниот пад на Владата која веќе предолго е на „стаклени нозе“. (повеќе..)
Всушност, нема што допрва да се пишува (не мислам на формалноста). И ненапишан му е познат на медијаторот Нимиц.
Очигледно е дека неговиот последен предлог, кој „од авион“ се гледа дека е целосно неприфатлив, бидејќи е максимално прогрчки (за што не треба посебна експертска анализа), е срочен со намера да биде отфрлен од македонска страна, а Грција со тоа да добие уште еден аргумент дека „другата страна“ не е конструктивна односно не сака заеднички прифатливо решение. Притоа нема никакво значење колку таа му платила за него и дали му го издиктирала.
Сепак, добро е „тактизирањето“ на македонскиот државен врв со „дополнителни консултации во процесот на координација на државниот врв“, како што се потенцира во соопштението од кабинетот на Претседателот Црвенковски за денешната средба со Груевски и Димитров, инаку прва по поднесувањето на предлогот. Ако не поради друго, барем малку подолго да се „потат“ Бакојани, Нимиц & comp. (повеќе..)
Веќе искажав став дека писмата што премиерот Никола Груевски ги испрати до европски и светски релевантни институции и политички личности, а со кои се актуелизираа проблемите на македонското малцинство во Грција, сигурно (ќе) имаат позитивен ефект. (Ги почитувам и во најголем дел ги споделувам ставовите на Проф. Билјана Ванковска во нејзиниот текст „Компетенциите на Баросо и ЕК“.) Без оглед што во меѓувреме некои , исплашени од сериозноста на проблемот за кој знаат одамна (како на пример претседателот на Европската комисија Жозе Мануел Баросо), се прогласија за ненадлежни односно одговорија дипломатски, штитејќи го својот сојузник.
Сепак, една организација според нејзината „природа“ и цел не можеше и не смееше да не реагира: ООН, конкретно Генералниот секретар Бан ки Мун.
.jpg "Нимиц")
Што содржи „модифицираниот сет на идеи“ на медијаторот Нимиц?
Иако ништо не се открива, тајни нема, ниту може да има. Од проста причина што е одамна познато околу што се „врти“ проблемот на нашиот јужен сосед со името на државава. (Забележувам дека се повеќе се прифаќа моето инсистирање оти не се работи за уставното, туку за името на државава; во посебен прилог на овој сајт ја имам објаснето разликата помеѓу државното (државотворното) и уставното име- уставното го назначува и уставниот поредок на државата (република), па таквото инсистирање би значело директно мешање во внатрешните работи на државата, за што Македонија би требало да побара меѓународна осуда); сега само ќе додадам дека инсистирањето на Атина новото име што ќе биде прифатено да се вгради во Уставот не е исто што и барање за промена на уставното име). Дека се работи за промена на идентитетот кој, пак, не се сведува само на јазикот и името на нацијата, туку е многу покомплексен (корени, историја, традиција, култура, цивилизациски вредности итн.).
Генералниот секретар на НАТО, Јап де Хоп Шефер, се поотворено се става на страната на Атина, што не е ништо друго освен слабост- подлегнување на притисок, но секако и интерес (поширок- „натовски“, а можеби и личен). Се забележува и негово нервозно реагирање кога треба да кажува или објаснува за консензусот во Алијансата, а всушност условувањето на една земја- членка која според стандардите и не е баш „натовска“.
Од друга страна, еден достоинствен и реален односно неутрален Господин- Ерик Мајер, кој има мошне важна улога кога е збор за Република Македонија, искажа мудрост која би требало да биде вистинска лекција за Шефер и таквите како него. А и удри и жешка шлаканица на Атина нарекувајќи ги нејзините барања она што се: глупост. (повеќе..)
Што друго, освен и официјално отфрлање на барањето на македонската страна егејското прашање да биде дел од преговорите за името? Преговарачот Василакис за време на двочасовната средба со медијаторот Нимиц во Њујорк пренел дека не постои македонско прашање во Грција.
Дали треба пак да повторувам дека веќе на сите им е јасно, освен на „верните сојузници“, оти Атина не преговара за името на нашата држава, туку од петни жили се труди, се „бори“ да го смени националниот идентитет на македонскиот народ? И уште- дека не станува збор за егејското прашање како „дел“ од преговорите, туку за вистински и единствен билатерален проблем? (повеќе..)
