(09.11.2007.)

Конечно, по долго мое инсистирање (во многу коментари и на овој сајт) дека не постои „грчко- македонски спор“ за името на нашата земја, почна да се прифаќа фактичката „ситуација“: дека Грција нема спор со уставното име „Република Македонија“, туку името „Македонија“ и се „македонско“. Се прифаќа од „државните фактори“, но и од се поголем број на медиуми. Настрана тоа што „лефтерното“ прифаќање на меѓусебен спор предизвика сериозни и долгорочни последици за земјава на меѓународен план.

(повеќе..)

(29.12.2007.)

Александар Македонски воскресна во малата ќелија на судот за воени злосторства во Хаг. Ужаснат од фактот што неговата Македонија клечи пред Европскиот сојуз во кој е и Грција (наместо обратно, тие да клечат пред Македонија), почна да се присетува на лекциите по логика што Аристотел некогаш му ги предавал. Потсетувањето беше болно бидејќи не можеше да сфати како е можно на Македонците да им го оставиш во владение целиот свет, а тие да го раскрчмат пошто – зашто. Не само светот, туку и Македонија. Да ја сведат државата на Војсководецот на нешто што во Хаг го викаа FYROM.

(повеќе..)

(24.12.2007.)

Сосема очекувано, без никакво изненадување: мојата новинарска дребност не може да се мери со значењето, а особено моќта на македонско- бугарскиот државјанин и пратеник во македонскиот Парламент, Љубчо Георгиевски. Неговиот предлог за промена на „уставното име“ на Македонија (во Северна Македонија) има „соодветна тежина“ и на него се реагира како „опасен“ (без оглед што е во најмала рака неиздржан, а за многумина и несериозен), а мојот предлог за промена на името (не уставното име) како воопшто да не е прочитан, иако од поодамна стои на овој сајт. Нема никакво реагирање, макар како единствен и дилетантски.

(повеќе..)

Тој нема некое поголемо, особено не пресудно значење за перспективата на односите помеѓу ЕУ и Македонија, туку е само едно барање или, можеби поточно, уште еден притисок за решавање на „спорот“ за името на Република Македонија. Во него се прави еден вид на баланс на тој план, а особено се поприсутната и јасно посочена согледба дека нерешавањето може да има сериозни последици врз меѓуетничките односи во земјава. Тоа секако ќе има одраз и во опкружувањето, но и врз односите во самата Европска унија.

(повеќе..)

„Грчката драма“ е само почеток на серијата од неколку (следната ќе биде за Шпанија, па за Португалија, Бругарија, Романија…?) која во многу нешта ќе биде „посапунска“ и од „најсапунските“ ТВ серии. Имено, „грчката“ веќе се „заплеткува“ („драматизира“)- започна „онадењето“ во „врвовите“:

ЕУ чувствуваше дека Грција ја „легнува“ (се сеќавате на „евробуџетската“ лага- лажното претставување на трошењето на „евроипските пари“?), ама веројатно од „навика“ („старата дама“) тоа не и пречеше се додека не почна да излегува на виделина дека „онадењето“ започнало и во „внатрешните односи“ на Грција (придружени со криминал, корупција, неказнети во врвот на власта и партизираната јавна администрација…), доведувајќи ја во опасност стабилноста и „единството на различностите“ на сите „нивоа“. (повеќе..)

Токму така. Инсистирањето на Грција за „компромисното“ решение „Едно име за FYROM севкупна употреба“ е невешта стратешка замка во која би требало да „падне“ Република Македонија, поточно македонскиот народ. Таквото решение значи постапно, но сигурно и неповратно меѓународно губење- непризнавање на неговиот идентитет!

Затоа е тоа „главната црвена линија“ на Грција, од која нема да остапи „по никоја цена“.

Затоа и експлицитните ступидни барања за ограничена (зло)употреба на „придавката“ македонски (во случајов таа воошпшто не е тоа) имаат предвиден „празен простор“ за премолчена „отстапка“.

(повеќе..)

Може ли пролонгирањето- одолговлекувањето на решението за „билатералниот проблем“ за името на Република Македонија да предизвика меѓуетничка дестабилизација во земјава? Не е невозможно! А кој би ја иницирал, „режирал“? Кој друг, ако не „меѓународниот фактор“?

Сепак, многу е пореално дека се ќе остане само во рамките на притисокот што побрзо да се изнајде компромисно решение- ново име, со „поголемо попуштање“ на земјава.

(повеќе..)

Дали сте забележале дека во нападите врз актуелната Влада („на Груевски“) македонската опозиција и нејзините медиумски трабанти не „гукнуваат“ ниту збор за „опкружувањето“, освен за „спорот“ со Грција? Особено кога се негира или минимизира се што е направено и се прави на економски план, без оглед што „меѓународниот фактор“  постојано дава позитивни оценки (пред се во врска со справувањето со последиците од светската криза)?

„Не дај Боже“ притоа да побарате од неа споредба со некои соседни земји, на пример токму со „кочничарот“ на Македонија за нејзино членство во НАТО и почеток на преговорите за членство во ЕУ, Грција. Мислите дека ќе добиете „експерттска анализа“? А зошто да барате? Нема ли таа „опозиционерска обврска“ при оценка на состојбите во земјата да има и споредбен пристап, особено со земјите од регионот?

(повеќе..)

Жално е една земја, која себе си се смета, а и „старата дама“ Европа ја смета за лулка на демократијата, да се потсетува или да се учи дека не може и не смее да се однесува од позиција на сила, супериорно, арогантно, условувачки. Тоа ќе рече дека се залажув(ла) себе и залажувала други оти демократијата е сушност на нејзинот опстанок во минатото, денес и во иднина, негирајќи постоење на еден народ-макдонски, на неговиот идентитет и на именувана држава-Македонија. Не поради скорешни (пре)имеувања на  3 од своите 13 региони (Источна Македонија и Тракија, Средна Македонија, Западна Македонија), туку поради нејзиниот милениумски контиунитет во минатото и денес.

(повеќе..)

(11.04.2008.)

Ништо ново во македонскиот Парламент: и седницата за самораспуштање на Собранието „преполна“ со (познати) опструкции на опозицијата, со користење на процедурални забелешки и паузи. Главно, процедуралните забелешки (над 70 на број) беа околу нов претседател на ДИК, иако според толкување на собраниските служби, според Изборниот законик, секогаш претседателот на ДИК го предлага опозицијата, а заменикот е од редовите на власта и тој има мандат од 5 години. Следствено, нема одредени аргументи во законот што би се случило доколку има предвремени избори.

(повеќе..)

Блокадата на Грција во Советот на Европа- Република Македонија да не добие датум за почеток на преговори за членство во ЕУ, не е за краткорочна, туку за долгорочна „употреба“.

И годинава, можеби и во наредните неколку, на јужниот сосед воопшто не му е од интерес да го надмине проблемот што си го создаде. Ниту со помош на сојузниците во ЕУ и НАТО, ниту со посредство на ОН, а најмалку, пак, да си дозволи помош од Република Македонија.

Едно поради економската „катаклизма“ што и се случи и допрва ќе и се случува, друго поради внатрешен национален консензус (опасно е во севкупната мошне напната економско-социјална и политичка ситуација да се гази преку „црвената линија“), а трето, можеби најважно, е оти на меѓународен план на Грција и претстојат многу покрупни проблеми  кои веќе не ќе можат да се ставаат „под“ ќилим- улогата на Балканот (како да се биде лидер во неговото европско интегрирање), прикзнавањето на националните малцинства  во земјата и нивните права, кипарското прашање, воопшто односите со Турција…

(повеќе..)

Оние што внимателно и во долг период ги следат збиднувањата во Грција, воопшто не се изненадени од вклучувањето на алармот за нејзин спас во последен час. Севкупната, значи не само економската криза (давењето во долгови), е резултат на повеќегодишна катастрофална политика на партијата што „на подолг рок“ е фрлена на „буниште“- конзервативната Нова демократија. За  во „догледно време“ да се врати на политичката сцена, и треба комплетно „прочистување“ кое тешко дека ќе може да го „изведе“ новиот лидер Андонис Самарас,  познат според своите декадентни, деструктивни и националистички ставови и позиции.

Секако дека повеќегодишните внатрешни, пред се економско- социјални проблеми се рефлектираа и на надворешната политика на Грција, а во нејзини рамки и на проблемот што го има со името на Република Македонија (значи не со нејзиното уставно име, туку со „Македонија“). Што не значи дека во процесот на нејзиното „заздравување“ може да се случи позначајна промена. Напротив, многу е пореално негово маргинализирање и одолговлекување поради „концентрација на силите“. Тоа „привремено“ и се случи на самитот на Советот на Европа.

(повеќе..)

(05.04.2008.)

Најголемата поддршка што во последно време САД и ја даваат на една земја е Република Македонија. Во подолг период, а вистинска кулминација доживеа на штотуку завршениот самит на НАТО во Букурешт- Романија. Тоа не значи никаква утеха за „поразот“ со недобивањето на покана за членство (во наводници зашто веќе го искажав и аргументирав ставот дека всушност е поразена, и тоа жестоко, Грција- удавена во сопственото примитивно националистичко мочуриште), туку нешто што веќе ги загрижува и нашиот јужен сосед (поради последиците од „Пировата победа“ која е пред се над најмоќната сила на светот), но и нејзините европски сојузници во НАТО (не сите). Ова особено се однесува на земјите од „стара Европа“.

(повеќе..)

Дали грчкиот весник „Елефтеротипија“ се покажа „поербап“ од македонските медиуми- „блиските извори“ на нашите медиуми им се “подалечни“ од неговите или, пак, е во прашање шпекулација за што  и грчките и македонските досега се покажаа еднакво успешни?Да, треба да се има предвид дека тој е близок со партијата ПАСОК на Папандреу.

Ако се суди според „чудното однесување“ на американскиот државен врв, пред се на американската дипломатија, кое може да се „препознае“ како молчење и повлекување од вревата на јавноста, нешто како да се „тркала“. Можеби не „стапица“ од која, како што објавија грчки весници, Грција има се поголем уплав, ама нешто како од „Голем брат“ многу веројатно.

Од друга страна, зошто решението што наводно го подготвуваат Американците би било „стапица“, кога во овој „пресуден момент“ за Грција е најповолно „разумно компромисно“?

(повеќе..)

Секако дека економската катастрофа не се случи преку ноќ, туку е последица на повеќегодишна лоша, волунтаристичка и пред се корупционерска севкупна политика на „Нова демократија“ и нејзиниот екс лидер Караманлис. Поради што не само загуби на парламентарните избори, туку и ја заврши својата политичка кариера (поднесе оставка од челната позиција на партијата, а нов лидер стана Андонис Самарас).

(повеќе..)