Дефинитивна разрешница на кризата во Грузија
И на политичкиот лаик веќе му е јасно дека Саакашвили не води „гола борба“ за власт, и натаму да остане претседател на Грузија, туку „мора да остане“ поради остварување на пошироки геополитички и геостратешки интереси: држејќи ги во латентна криза руско- грузиските оноси НАТО, односно западните сили предводени од САД да бидат што поблиску до Русија, на самата нејзина граница, со единствена цел да се спречи ширење на нејзиното влијание. Сферите на влијание се од исклучителна важност во овој само навидум глобализиран свет, а всушност во сериозна и веројатно долгорочна нова Студена војна, во нова „софистицирана“ форма.
Тешко е да се одговори на прашањето дали опозицијата, која упорно, со постојани штрајкови врши притисок врз Саакашливи, бара негова оставка, има „допирни точки“ со Русија; ја има или не непосредната поддршка од неа, без оглед што сериозно разнишаниот претседател ја обвинува Москва дека е се во нејзина режија. (повеќе..)

Фестивалот на забавна музика односно на лесни ноти „Скопје 2009“, на кој беше избран македонскиот претставник за годинашниот „Евросонг“ („Некст тајм“ со „Нешто што ќе остане“), уште еднаш, по којзнае кој пат, покажа дека или не се знае или не се разбира (второво е поверојатно) основното значење, суштината на фестивалот воопшто, посебно на музичкиот.
Некои аналитичари и експерти (пред се странски) сметаат дека помеѓу Русија и САД се уште не започнала нова Студена војна, туку односите се „само“ заладени до „крајни граници“. А доволно е да ги проучат почетокот, текот и крајот односно целата содржина (суштина) на веќе дамнешната Студена војна, да им додадат сегашни, „современи елементи“, да ги поврзат „жиците“, па сигурно ќе заклучат дека токму тоа- заладувањето до „крајни граници“ е нејзиниот почеток.
Дали Грузија е жртва на Западот, а Саакашвили жртвуваниот пион во „шаховската игра“ со Русија? Судејќи според развојот на ситуацијата по завршувањето на конфликтот и повлекувањето на руските трупи од грузиска територија, како и се она што се случи и се случува во меѓувреме, се чини дека станува збор за уште една неуспешна проверка на „степенот на разбуденоста“ на Русија од страна на САД преку Грузија. ЕУ во тоа е само епизодист, „страничен играч“ кој трча на средината на теренот и по аут линиите, и тоа без да гледа каде се наоѓа „топката“ (во „игра без топка“ толку се „извешти“ што на неутралната публика воопшто не и пречи оти не знае и не може да даде „гол“; меѓу другото и затоа што не знае кому).
Почна ли новото прекројување на светот, „цртањето“ на нови граници, поточно „поместувањето“ на постојните? Со прогласувањето на независноста на Јужна Осетија и Абхазија од страна на Русија?
Во интервју за „Франс 24“, грузискиот претседател Михаил Саакашвили ја обвини Русија дека го лаже светот оти ја повлекува војската од Грузија:
По прекинот на воените дејствија, помеѓу Русија и Грузија, но и помеѓу Русија и НАТО и САД, започна „војна со зборови“. Дали се ќе се заврши со „достоинствен премолк“ е големо прашање, особено ако се имаат предвид геостратешките интереси на сите инволвирани и „заинтересирани“.
Странските новински агенции постојано, од час во час јавуваат дека руските авиони продолжуваат со нападите на воената база и радарите во близина на грузиската престолнина Тбилиси, како и бомбардирањето на Гори, центарот на логистиката на грузиската армија на границата со Јужна Осетија, а грузиските продолжуваат со нападите врз цели во Јужна Осетија.




