Утврден е денот на предвремените парламентарни избори во Македонија: 05.06.2011.
Одлуката на Никола Груевски воопшто не е неочекувана, но изненадува ставот на лидерот на СДСМ, односно на опозицијата- дека се откажува од сите барања со кои, според многумина експерти и аналитичари, во изминативе неколку месеци се обидуваше да ги одбегне, а да наметне друго, „вонредно“ решение (политичка криза и техничка влада).
Не е нереална ваквата прогноза само поради постигнатиот „извесен“ напредок на синоќешните- ноќешните разговори на четворицата лидери на (нај)релевантни политички партии кај претседателот на државата, како и закажаната нова средба утре, а не и само поради тоа што СДСМ и Црвенковски лично се се повеќе „во тесно“.
Треба да се имаат предвид и климатските услови. Таман работа граѓаните на Република Македонија вонредно да се потат и препотуваат поради политичари и кандидати за пратеници на кои треба да им се прифатат- изгласаат нивните лични и семејно- пријателски кариеристички амбиции.
Опозицијата ќе се врати во Парламентот (очекувано), во меѓувреме СДСМ најавува формирање на Влада во сенка, што ќе биде нејзин голем адут на претстојните предвремени парламентарни избори (предвидов); конгреси одржаа ВМРО- ДПМНЕ (со воздржавни и прилично „општи“ пораки) и ЛДП (со мошне забавни „поенти“); „брат Љубе“ и Селмани се шетаат низ селата во Македонија (а „И јас сум А1“ редовно и ревносно ги следат, но не како платен политички маркетинг); се формира „Демократска десница“; квазианалитичарите и прогонозерите „уткаџии“ најавија конечно заминување на Црвенковски од челната позиција на СДСМ (како не им текнвуа дека челната позиција е многу посилна од сенка?!), а албанските опозициони партии бараат нови изборни граници.
Да, најзначајното нешто поврзано со претстојните избори ќе биде средбата во четири очи помеѓу Груевски и Црвенковски, овие денови, а на иницијатива на премиерот. (Црвенковски се пожали дека му била „прочитана“ и „украдена“ идејата за неа- тврди дека го прислушкуваат).
Евентуалноста поместена во заграда на насловот на овој текст е поради очигледното „дриблање“ на СДСМ со поставените услови, а моментно и со Државната изборна комисија (деновиве ќе го видиме „голот“ или „фаулот“).
Се разбира, ги имам предвид и условите што ги постави, од кои самиот знае дека еден, кој се покажува дека му е најважен (одмрзнување на сметките на А1 ТВи печатените медиуми на Велија Рамковски), е неостварлив. Затоа што станува збор за судска одлука која не може да се преиначи со политичка. Без оглед дали се употребувал и може да се употреби „телефонот“ кој го користел Црвенковски кога бил на власт при слични „деликатни проблеми“ ( според сопствено признание, нему му е познат, а како што изјави- тврди „го знае и Груевски“).
На големо се шпекулира дали наскоро ќе има или не вонредни парламентарни избори во Македонија (редовните се догодина). И медиуми и политички аналитичари, но и „засегнати“ политичари различно оценуваат дали се можни или не, дали се нужни со оглед на парламентарната криза- напуштањето на Парламентот од страна на најголемиот дел од опозицијат.
Некои велат дека е неспорно оти станува збор за политичка криза во Македонија, а не само парламентарна, притоа заборавајќи на нејзината суштина: таа е состојба во која темелните институционализирани вредности на политичкиот систем се практично доведени во прашање и во која рутинските одговори на системот се покажуваат како неделотворни и неадекватни (Леонард Биндер); односно тоа е криза на ефикасноста, на политичкиот легитимитет и на политичкиот идентитет.
Не може да се има никакво разбирање за писмото што на македонскиот премиер Никола Груевски му го испратил пратеникот на ДУИ во Парламентот на Македонија, Фазли Велиу. Најмалку од сопартијците, инаку коалициони партнери во Владата на Македонија. Најнапред затоа што е тоа недугаво, неумно, нервозно, па и дилетантско, не му „прилега“ на еден возрасен човек, на претседател на едно здружение кое кај македонските Албанци има голем респект-Здружението на воените ветерани на ОНА, на истакнат член на партијата на Али Ахмети, а најмалку на зрел (според годините) политичар.
Имајќи предвид и некои други поранешни „неконтролирани“ изјави-истапи на партиски членови, очигледно е дека во ДУИ час поскоро мора да се спроведе „чистка“, односно на повеќемина членови во врвот да им се „оддаде признание и благодарност за досегашниот придонес“.
Ништо ново во разговорите и преговорите околу спорењето (не станува збор за спор, ниту за билатерален проблем) на Данајската република (Грција) на името на нашата држава. Оптимизмот на Метју Нимиц по најновата рунда разговори (околу проблемите што ги „оптоваруваат“ преговорите) е сигурно одново разнишан, ако не и „збришан“ по повторениот став на Груевски за двојна формула како „природна позиција на Македонија“, а особено по денешната закана на Бакојани дека нејзината земја ќе продолжи да ја блокира евро- атлантската интеграција на Република Македонија се до изнаоѓање, односно „прифаќање на сложено име со јасна географска одредница за севкупна употреба“.
Време е Македонија да го преземе неопходниот чекор: да ги прекине преговорите (има многу аргументи за тоа), а да продолжи многу посилно и позабрзано на достигнување, па и надминување на евро- атлантските стандарди. Со што на јужниот сосед и неговите сојузници нема да им се даде уште една шанса за покажување на сила и ароганција. Поточно, како што е се поевидентно, да ја продолжат специјалната војна против неа.
Без оглед на притисокот на меѓународниот „фактор“, но и на домашната опозиција и нејзините медиумски трабанти, секој што сериозно и внимателно го следи процесот компромис, интензивиран во последниве неколку години, се согласува со претседателот на Македонија, Ѓорге Иванов, дека, ако беше едноставно, досега ќе се најдеше компромисно решение. Процесот со посредство на Метју Нимиц не може да се нарече ниту разговори, ниту преговори, a компромисот во својата суштина е тоа и не може да заврши поинаку освен или со компромисно решение или со негов прекин. (Бидејќи се инсистира на „преговори“, значи прекин на преговорите). Тоа пак- решението, како што точно посочи Иванов, може да биде или разумно или неразумно (некои неразумното го нарекуваат гнило).
Разумното компромисно решение се донесува со максимална меѓусебна почит и разбирање, со силата на аргументот, а неразумното со наметнување на едната страна (супериорност), нејзина нетолерантност, непочитување (туку омаловажување, па и ништожење), неразбирање, со аргументот на силата (при што отстапките се незначителни, безначајни, формални).
Не мислам на односите спрема стварите, нивната употреба и злоупотреба од страна на човекот-човештвото, туку на дневен ред ги ставам односите помеѓу луѓето. Поточно, нашиот-личниот и колективниот однос спрема човечката средина и околина. (повеќе..)
Сосема оправдана е жестоката реакција на опозицијата поради тоа што Владата на Македонија односно премиерот Никола Груевски токму во периодот (не во рамките!) на предизборнава кампања за претседателски и локални избори постави камен- темелници на неколку мошне значајни пркекти- зданија. Немаше да се изгуби ништо ако тие беа одложени макар за наредниот ден по нивното завршување.
Од друга страна, пак, не може да се оспори фактот дека тие се дел од нејзините зацртани програмски заложби- конкретните проекти, но и реализација на пакетот за ублажување на ударите од светската економска криза (јавни рботи). Што ќе рече дека станува збор за камен- темелници и во буквална и во симболична смисла, а не за „лопата маркетинг“ (со посреден ефкт да, но не во однос на претседатеслкиот кандидат на позицијата или кандидатот за градоначалник на Скопје, туку на и онака високиот рејтинг на Владата и личниот на премиерот).
Сепак, зачудува и е дилетантско барањето да се одложи изградбата на „непродуктивни“ објекти, а Владата да троши од буџетот само за „продуктивни“, и притоа да се мисли на отворање на фабрики, па дури и продавници (наместо тоа да го прави приватниот сектор поттикнат и поддржан од Владата- не со пари од државниот буџет- како што е насекаде во „капиталистичкиот“ свет)!
Оние што редовно го читаат овој блог забележале дека, освен нови, за актуелни настани, прашања и проблеми во земјава и странство, со акцент на политиката и економијата, (пре)објавувам и серија текстови напишани во 2006- та година кои имаат не само дневно- „хрономерско- хроничарско“, туку и пошироко, па и „вонвременско“ значење. Последните десетина речиси исклучиво се однесуваа на тогашните парламентарни избори во Република Македонија.
Нудам уште еден текст чија тема се (ре)актуелизира деновиве, во екот на предизборната кампања за претседателските и локалните избори, а особено од страна на опозиционите претседателски кандидати: „нужноста“ од тв дуел односно медиумско соочување. Со аргумент дека е тој „најголем израз на демократичноста на изборите“. Што инаку воопшто не е точно. Имено, тој во развиениот демократски свет е посакуван, но не и нужен. „Најголем израз“ е личното (кандидатско) соочување со гласачкото тело.
Прилогот е објавен под наслов „Дуел“, на 18.05.2006.
Само политички и новинарски шарлатани и дегенерици, платени или не сеедно, можат да смислуваат вакви и секакви други за само и само да „лаат“ против својот (внатрешен) непријател- власта, како гладни кучиња за, пред или по фрлена коска.
Можам да приведам многу други. Неодамна предупредив на еден кој добро „му дојде“ на „меѓународниот фактор“, по што (простете на нескромноста) истиот тој брзо го заборави. Потоа „авторите“ почнаа да го молчат, се правеа на удрени како да го смислиле- измислиле некои други, се додека „сам по себе“ не се заборави: политичкиот дијалог. Идиотизам, а не незнаење, затоа што само шарлатани или дегенерици можат да „стокмат“ такво нешто, да не знаат или да не се „сеќаваат“ дека дијалог е разговор на двајца, а не на сите релевантни партии во позицијата и опозицијата. Да беа нормални, власта ќе ја обвинуваа за политички монолог, сеедно дали ќе најдеа или не аргументи за тоа. (Патем, никогаш досега, во изминатиот – се уште?- транзициски период, во Република Македонија немало толку многу политички разговори и консултации на власта со опозицијата. Ама не политички дијалог, бидејќи не верувам дека таа има време за тоа.)
Не оти актуелната Влада на Груевски е безгрешна, извонредно ефикасна, праведна, правична, искрена итн., па и треба одбрана и „билдање“ на нејзиниот рејтинг и од мојата дребност (посебно на премиерот кој не со месеци, туку веќе со години е апсолутно најпопуларниот македонски политичар, со највисок рејтинг помеѓу граѓаните). Ама не смее да се молчи пред лагите, глупостите, па и идиотизмите што за неа упорно, често, дури секојдневно ги измислува и повторува опозицијата, пред се СДСМ.
Една од лагите е дека со надворешната политика што ја води, Груевски ја „турка“ Македонија во изолација. А од идиотизимите (кои како папагали ги повторуваат СДСМ- овските новинарски „свирчиња“, секако најголем досега е дека се врши „антиквизација“ на државата. За него во некој нареден прилог, а во овој, во продолжение за лагата- „изолирањето“ што наводно непречено, „апсолутистички“ ја спроведуваат Груевски и Владата (значи и неговите коалициони партнери, пред се ДУИ). (повеќе..)
За синдромот „балканизам“ може и треба да се елаборира детално, но тоа ќе го направам во друг контекст. Овојпат е доволно да посочам на основното- поимното значење: тоа е израз создаден на Запад со кој божем се означува начинот и системот кој владее во јавниот живот на балканските држави и народи: безначелност, борба со недопуштени средства, измама, политички убиства, поткуп, страст за богатење, ползење кон повисоки, а грубост спрема пониските од себе. Уште ќе додадам дека терминот всушност апсорбира голем број на политички, идеолошки и културни фрустрации кои потекнуваат од тензии и противречности својствени на региони и општества надвор од Балканот, односно „другиот дел“ на Европа (бидејќи Балканот е не само географски дел од неа).
Иако за она што сакам да го потенцирам „балканизам“ е можеби преостро именување, сепак „тоа е тоа“, со акцент на борбата со недопуштени средства и ползење кон повисоки, а грубост спрема пониските од себе. Што, пак, логично, ги следат скандали. (повеќе..)
Што е „стандарден“ добрососедски однос помеѓу две држави? Политичарите веднаш ќе ви одговорат: кога помеѓу нив нема нерешени прашања и проблеми. Но ќе ги ставите во небрано ако им поставите додатно прашање: можете да наведете такви во овие балкански, јужноевропски, па и пшироки простори? Од друга страна, без никаков проблем, не чекајќи од нив, сами лесно можете да најдете бројни пример на „одлични“ односи помеѓу две несоседски земји, без нерешени прашања и проблеми.
Значи, одговорот на политичарите на поставеното прашање, што често го слушаме при меѓусебни средби на високо политичко ниво, не е точен. Затоа што односите помеѓу сите соседни, особено балкански држави отсекогаш биле, се и уште долго ќе бидат оптоварени со отворени и тешко решливи прашања. Најчесто поврзани со правата на малцинствата. (повеќе..)
