Надворешната политика на Македонија во 2009-та постигна забележителни и значајни резултати, но многу нешта останаа за сработување и доработка. Клучни се позитивниот извештај на Европската комисија, визната либерализација и децентрализираното управување со помош на ИПА фондовите, а не е остварена поширока дипломатска активност и поврзување со земји надвор од ЕУ, а кои воопшто не се оптоварени со проблемот на Грција во врска со името на нашата земја.

Од друга страна, оценките дека резултатите се „катастрофални“, ситуацијата е „безизлезна“ и е „изгубен угледот во меѓународната политика“ се паушални, дел од опозиционерскиот критизерски манир, во голема мера несериозни и не го поткрепуваат барањето на „доза на самокритичност“.

(повеќе..)

Нашите политиколози и другите „специјално учени“ малку се занимаваат со политичкиот фолклор како феномен на современото демократско плуралистичко општество. Можеби затоа што тој не е толку препознатлив во секојдневните активности на политичките партии, пред се на нивните лидери (најчесто се „врзува“ за нивниот настап во јавноста односно нивниот вокабулар). Па, следствено, и не е „загрижувачки“.

Меѓутоа, главното прашање е: што е се дел од политичкиот фолклор на македонската политичка сцена и колку е тој минлив, а колку се продолжува- негува? Поконкретно: дали предизборниот политички фолклор (најприсутен и најпрепознатлив) продолжува да се „реализира“ по победата на избори (меѓу другото, извојувана и благодарение на него)?

Пред парламентарните избори во 2006- та година објавив текст п0д наслов- прашање  „Со политички фолклор до државен?“ (на 10.04.2006.). Мислам дека напишаното во него допрва ќе се (ре)актуелизира, и тоа токму со јазикот на иронијата и сатирата „како судбина“.

(повеќе..)

Воопшто не е спорна нужноста од постоење и постојано- континуирано збогатување на национална- Македонска енциклопедија (не Енциклопедија на Македонија). Национални имаат многу, речиси сите нации во светот. Таквата енциклопедија е одамна „дефинирана“- утврдени се нејзините основни карактеристики: енциклопедиското знаење се групира според исклучително важен критериум- националниот, кој подразбира собирање и лексикографско систематизирање на знаењето за националните култури, достигнувањата и вредностите. Тој е мошне значаен за, како што потенцираат енциклопедиски авторитети, виталните интереси на слободата и опстанокот, особено на малите народи во современиот свет. Постои општа согласност дека во тој свет се загрозени двете најголеми придобивки на граѓанското општество- правата на човекот на индивидуална (лична) и колективна (национална) слобода. (повеќе..)

Излегувањето во јавноста на екс министерот за одбрана Љубен Пауновски, со мошне сериозните и тешки обвиненија против екс премиерот Љубчо Георгиевски, никако не би смеело да заврши како еден од многуте мали „дневно- политишчки шокови“ со кои македонските граѓани ги „почестуваат“ одвреме- навреме нашите (по)минати и сегашни политичари, политиканти и полит- бизнис олигарси. Без оглед што тоа се однесува на веќе поодминато определено свршено време (ептен определено).

Да се „обелодени“ дека Георгиевски во текот на според многу нешта пресвртната 2001- ва година сакал да ја подели Македонија, односно на Албанците да им ги даде териториите околу Дебар, Гостивар и Тетово, а Македонците што живеат во тие подрачја да ги насели во Бугарија, и тоа да се „илустрира“ со многу детално „јас реков- тој рече“, во секоја нормална држава (белким нашава е се уште таква, инаку не би и давале се уште шанса за членство во ЕУ и НАТО, на пример) би предизвикало бурни реакции, расправи- расправии, политичко- партиски кризи, па и  „судски иницијативи“ од непосредно и посредно инволвирани, загрозени, засегнати.  А докажувањето и одрекувањето би претставувале процес со далекусежни последици не само за директните „актери“.

(повеќе..)

Јавната администрација е проблем кој „се влече“ уште од почетокот на независниот опстој на Република Македонија, и тоа како несоодветна и во квантитативна и во квалитативна смисла (бројна, неефикасна и партизирана). Всушност, намерно „го влечеа“ сите досегашните власти- Влади, а обидите таа да се реформира (осовремени- рационализира и модернизира) претставуваа само „шминка“ и замајување на домашната јавност и меѓународните „набљудувачи и контролори“ на процесот на европеизација и натоизација на државата.

Се чини дека она што се случува(ше) со неа конечно почна да се именува со вистинското име: манипулација. Значи, веќе не е најголем проблем нејзината гломазност и постојано зголемување, ниту неефикасноста и нефункционалноста, туку манипулирањето со нејзините „ресурси“ и се уште неосвоени (сменувачки) „простори“. Токму барањето (веројатно и се посилен притисок во наредниот период) да се престане со тоа, дава надеж дека конечно егзистенцијата и кариерата преку политика (највулгарно со „шетачко членство“ од една „добитна“ партија во друга) ќе ја замени искрениот и чесен ангажман за доброто на народот и државата, а едновремено ќе значи почеток на нужниот процес на деполитизација на македонското општество.

Нудам за (пре)прочит еден мој прилог токму за јавната администрација (под тој наслов), објавен на 25.01.2006. (повеќе..)

Што очекувате од предизборната кампања за парламентарните и локалните избори што стартуваше денеска? Јас веќе одговорив (види прилог под овој): ама баш ништо! Се разбира, почитувам различно, спротивно мислење, па и она: „А што треба да очекувам? Кампања како кампања“.

Можно ли е да се измисли нешто ново во нејзини рамки, а да не биде откривање на „топла вода“? Се разбира, ама не го очекувајте тоа од мене, ниту од кој било што со судни маки си ја брани својата „интелектуална сопственост“. Да бев во некоја маркетиншка агенција од избраните на партиите или ангажиран во нечиј изборен штаб…

Нудам еден прилог за (пре)прочит чија содржина нема да ве буни, да ве стави во никаква недоумица, само доколку го имате предвид датумот на неговата објава (15.06.2006. под налов „Предизборна кампања“). За неупатените: се работи за почнувањето на предизборната кампања за последните редовни парламентарни избори во Република Македонија во 2006- та. (повеќе..)

На почетокот од 2006- та година (18.01.) во електронскиот весник „Дневен е-Еснаф“ го објавив прилогот под горниот наслов, а како реакција на изјава- најавена намера на тогашниот македонски премиер за „европеизација на македонскиот народ“. Ја задржав сериозноста на пристапот (иако изјавата тогаш ја сметав и ја сметам за небулозна, дури ступидна), а се што е подолу напишано„произлегува“ од прашањето што ми се поставува(ше):

А што е со европеизација на државата? (повеќе..)

Личи на совпаѓање или реприза, ама не е. Има по нешто и од едното и од другото. На пример, токму во ова време пред две години во Германи ја се одржуваше Светското првенство во фудбал, а деновиве во Австрија и Швајцарија Европското.

Реприза е, ама не е, затоа што нема и не може да паѓа нивото на организација на вакви натпревари (апсолутно беспрекорна). Што е, пак, резултат на „вообичаената“ организација на севкупното живееење во модерните држави,  развиени во секој поглед.

Не е реприза, зашто тогаш во Република Македонија следуваа редовни, а сега претходно се одржаа вонредни парламентарни избори (се одржуваат се уште бидејќи прегласувањето не е завршено). На тој „план“ е реприза оценката „успешно организирани избори со по некој инцидент“, но со таа разлика  што тогаш „мазно“ помина кај меѓународниот фактор (така требаше), а сега не. (Не поради инцидентите и големата победа над опозицијата, туку оти се уште не е решен, поради македонска „нефлексибилност“, проблемот што го имаат нашиот јужен сосед и неговите сојузници во НАТО и ЕУ со името на нашата земја).

Но, ај заедно (уште еднаш) да прочитаме што напишав на 22..06.2006- та, а се разбира, без многу менувања освен адаптирања, би напишал и сега: (повеќе..)

Една мошне погрешна и тенденциозна оценка за изборите на 1-ви јуни, за домашна, но многу повеќе за меѓународна употреба, беше изнесена од опозицијата, конкеретно од лидерката на СДСМ (во оставка) Радмила Шеќеринска: дека тие биле најлошо организирани од сите досегашни, за разлика од оние во 2006-та.

Колку за потсетување, а пред се против краткото паметење, еве еден мој објавен коментар во електронскиот весник „Дневен е-Еснаф“ од
12.05.2006-та година. Го преобјавувам со незначителни, пред се печатни и стилски поправки. (повеќе..)

На 16.01.2006. година објавив прилог под горниот наслов со следниов вовед:

Судејќи според подготовките за фер и демократски избори (изборното законодавство) и почетокот на медиумската кампања, уште отсега едно е сигурно: ќе биде интересно, а богами и мошне весело и смешно.

Затоа ви препорачувам внимателно да следите се што најавуваат и
прават партиите од позицијата и опозицијата. За да се веселите и да се смеете заедно со нас. Ние веќе почнавме. Придружете ни се.

(повеќе..)

(Прилог на Љупчо Димитровски објавен во „Дневен е-Еснаф“ на 13.01.2006)

Колкумина околу вас, со вас, пред вас и зад вас познавате со позитивна енергија? И колку им ја чувствувате, забележувате, колку ја восприемате?

Мислам дека сум во право кога велам дека таквите се малкумина на број. Големо прашање е дали не сте и вие еден/ една од нив. Исто така, мислам дека многу прашања и проблеми не се решаваат или се несоодветно решени токму поради недостиг од позитивна енергија. Не само кај „решавачите“, туку многу повеќе кај оние што ги трпат, издржуваат, поднесуваат, толерираат, т.е. ние. Веројатно помеѓу нас и вие.

(повеќе..)

(Прилог на Љупчо Димитровски објавен во електронскиот весник „Дневен е-еснаф“, на 14.06.2006)

Што е тоа проект? Излишно прашање? Секој знае, нема кој не знае? Па зошто тогаш постојано се нагласува дека проблем со користењето на меѓународните фондови од страна на Македонија е пред се недостиг на „вистински“ проекти односно неквалитетот на понудените?

(повеќе..)

Младите имаат еден интересен „културен“ израз (не сум сигурен дека треба да биде во наводници), односно прекор за оној што зборува глупости:

„Не треси зелени“.

Всушност, тој е со многу „пошироко“ значење: не ги опфаќа само глупостите (без притоа да биде навреден тој што ги кажува), туку и кажаните незрели и недозреани нешта. Во Собранието на Македонија, а најмнoгу во предизборна кампања (на секое „ниво“) досега сме се изнаслушале, а за жал или за радување, поточно смеење, се уште се изнаслушуваме „зелени“. Нивното „тресење“ тешко веќе научивме, навикнавме лесно да го издржуваме.

(повеќе..)

(Љупчо Димитровски: прилог објавен во е-Еснаф, на 25.07.2006-та година)

Во изминативе неколку дена вложив максимални напори да се навратам на книгите од мојата домашна библиотека во кое стручно- експертски се елаборира политичкото опозиционерско дејствување во парламентарната демократија. Колку да се потсетам на едно од „таквите“: ја најопасно, ја најефикасно, ама без дилема најконструктивно- жестокото. И на мое големо, ма огромно изненадување, не пронајдов ниту збор! Којзнае, можеби изборот што го поседувам е погрешен. Но…

Навистина, можете ли да си одговорите (а со тоа и мене да ми помогнете да си одговорам) на поставеново прашање:

Што е тоа жестока конструктивна опозиција?

(повеќе..)

Прашањето односно дилемата во насловот ја поставија и сигурно допрва ќе ја поставуваат многумина, организации и поединци, бидејќи станува очигледно дека во Република Македонија сите не се еднакви пред законот. Ако си политичар, успешен или неуспешен сеедно, особено од опозицијата, сите треба да внимаваат „да не си играат со оган“, бидејќи си „заштитена мечка“ од…„своите“.

Бучковски и неговиот СДСМ, пресметано или непресметано, намерно или ненамерно, пред граѓаните- јавноста прокнижија уште еден, најблаго речено, негативен поен на своето „опозиционерско конто“. Раководството на таа партија, во длабока криза, веќе служи за потсмев, за мајтапење.

(повеќе..)