Воопшто не изненадува, туку напротив, сосема очекуван и логичен е првиот резултат од зачленувањето на Бугарија во Европската унија на економски план (еден од најважните): за првпат во нејзинoто поблиско минато (од смената на системот) во 2006. година нејзиниот извоз е поголем од увозот.

Не треба многу знаење или експертност за да се одговори што значи тоа за севкупната позиционираност на земјата во регионот и пошироко, а пред се на европскиот пазар.

Изјава на бугарскиот министер за финансии Пламен Орешарски:

„За првпат извозот на Бугарија, иако со мал процент кој се движи помеѓу 1% и 1,5%, е поголем од увозот“.

Притоа тој изрази уверување дека таа тенденција ќе продолжи и во наредните години (што е повеќе од сигурно).

На неодамна одржаната тркалезна маса во Софија (13.03), што ја организира Атлантскиот клуб, Орешарски информира дека Бугарија веќе сега исполнува 4 од 5-те критериуми од Мастрихт за влез во Еврозоната, односно во групата на земји во кои националната валута е заменета со еврото. Единствениот критериум кој се уште не e исполнет е нивото на инфлацијата. Затоа што според тие критериуми годишната инфлација не треба да преминува 2,9%, а во Бугарија во 2006. таа изнесувала 6,5% .

Што се однесува на извозот и увозот на Бугарија, последните статистички податоци го потврдуваат она што го назначив како очекуван и логичен резултат: 55% од увозот отпаѓаат на земјите членки на Европската унија, но и 85% од вкупните странски инвестиции. За конкурентноста и нејзиното влијание, особено во однос на квалитетот и на домашниот и на странскиот пазар не треба многу да се зборува. Што би рекле измислувачите на „топла вода“: тоа е тоа.

Влезот на Бугарија во ЕУ не се случи толку одамна за да заборавиме на коментарот или поточно честитката за успехот од страна на претходната македонска Влада на екс премиерот Бучковски (и негова лична): дека тоа и за Македонија значи „многу“ во однос на нејзините напори за приближување- што побрзо зачленување во Унијата. Забележувате макар едно нешто од тоа „многу“, пред се на економски план (но и на секој друг)?

Засега единствената „придобивка“ од добивањето на уште еден европски сосед (досега ептен „придобивме“ од европска Грција) е најновата (всушност поприлично стара), вчерашна изјава  „во дует“- на еврокомесарот за проширување Оли Рен и бугарската „Европејка“ Меглена Кунева: дека нема датум (никогаш?) за почеток на преговори за членство на земјите од Западен Балкан, вклучително и Македонија, се додека тие не се реформираат (се разбира, целосно, „компплетно“, а не како, на пример, Бугарија и некои од претходните). Со ова барем опозицијата не ќе може повеќе да ја обвинува Владата на Груевски оти нема „индиции“ за добивање на датум затоа што нема резултати. Оти и таа, кога беше позиција, но и од сегашната позиција знае, самата повторува (како сите други „папагали за реформирање“): секоја реформа е болна и бара многу жртви.

Добро е што почнавме да ги броиме. Засега само од бизнисменскиот, но во догледно време сигурно и од политичкиот дел на нашата полит- бизнис олигархија.

Деновиве со формирањето на „институтот“ ДЕМОС, според многумина „трета политичка опција“ која би трбало да го замени „ биполарниот политички амбиент во Македонија“. Потсетувањето на една тогашна неуспешна иницијатива- за формирање на политичка партија ГПМ треба да се „чита“ о тој контекст.

Интересно е што во него го бележам предизборниот „бисер“, односно „случајот“ Бучковски- Бонева кој неодамна доби судски епилог (Бучковски е осуден како виновен).

Звучи нескромно, но е ноторен факт дека помеѓу првите (ако не и прв) укажав на прекршувањето на Изборниот законик, и тоа пред се од владејачкиот СДСМ (и коалицијата што ја предводи), но и од најголемата опозициона партија ВМРО-ДПМНЕ (со коалиционите партнери). Во меѓувреме се јавија и други (и најрелевантните ДИК и Антикорупциската), со нашиот заклучок како нивна предупреда- дека парламентарните избори со тоа (се разбира и со друго), иако датумот на нивното одржување е далеку, веќе можат да се оценат (значи уште сега, однапред) како нефер и недемократски.

Во меѓувреме прекршувањето продолжува. Последното го бележиме вчера (едно од повеќето деновиве) од страна на кандидатот за пратеник Радмила Шеќеринска, која во името на СДСМ и коалицијата што ја предводи се пофали дека „има тим кој ќе ја доведе Македонија до ЕУ“. Само констатирам: напротив, токму поради интензивната предизборна кампања пред законскиот рок тој тим (и не само тој) уште повеќе ја оддалечи- ја оддалечува Македонија од ЕУ! Треба ли да потсетам на условот (и ветувањето) да се спроведат фер и демократски парламентарни избори?

Патем, „со дебело црвено“ го подвлекувам (не)официјалниот предизборен „бисер“ поврзан со човекот кому во последно време му „излетуваат“ зборови за кои потоа „жали“- Владо Бучковски: носителот на кандидатската листа на ВМРО-ДПМНЕ во четвртата изборна единица Силвана Бонева ќе поднесе кривична пријава против премиерот Владо Бучковски, зашто на емисија на Скај ТВ (се разбира, во рамките на (не)официјалната предизборна кампања- уште еден изборен прекршок) рекол дека таа аплицирала за бугарски пасош. Пријавата ќе биде проследена со барање за оштета до 100.000 евра кои Бонева „сигурно ќе ги добие“, а ќе ги намени „за жртвите на неговата земјоделска политика“.

Овојпат сакам накусо да потсетам на една вонизборна партиска успешна приказна (без наводници), а која веќе не морам да ја молчам оти првиот- „опасниот“ нејзин дел е завршен. Ја знам во сите детали бидејќи најнепосредно сум „инволвиран“ во неа.

Дали се сеќавате на ГПМ? Можеби првпат слушате? Потсетувам или информирам: во дневниот печат со комерцијални огласи, во континуитет во овој е-весник и на сопствен веб сајт, беше објавена- објавувана иницијативата на една „мала група“ на „нови луѓе“ за формирање на „Граѓанска партија на Македонија” (кратенка ГПМ). До „последен момент“ (рокот за поднесување на кандидатски листи со претходна регистрација како партија) беше неизвесно- несигурно нејзиното официјализирање. Не се официјализира поради „некои пречки“, со што на постојните, особено големите партии многу им олесна (тоа е таа најголема „опасност“ што помина).

Сега објавувам дека нејзиното формирање, односно таа вонизборна успешна приказна продолжува. Одлагањето всушност значеше и значи потврда дека таа не беше- не е за „еднократна употреба“. Идејата е долгорочна и не зависи од едни фалсификувани, нефер и недемократски парламентарни избори. Тоа ќе рече дека прва и последна цел на ГПМ не е освојување на власта по секоја цена, туку нова опција за Македонија, нејзина нова иднина.

Значи, одговорот на прашањето на заинтересираните (во не мал број) што се случи со таа иницијатива е дека беше привремено ставена во мирување, а сега и во наредниот период одново се (ре)актуелизира. Едноставно, за еден таков проект не треба брзање. Тој и натаму ќе се развива тајно (како досега), без познатите, стандардите форми на промоција на еден политички субјект. Впрочем, како дел од содржината на таа успешна приказна одвреме- навреме и најавував нејзино „продолжение“- одлагање на реализацијата на таа иницијатива.

Дали „созреало времето“, дали ние како граѓани на Македонија сме подготвени да ја прифатиме не толку како нова, туку пред се и над се како единствено можна, единствено перспективна опција, ќе покаже токму гласањето на 5-ти јули.

Уште еднаш:

Она што се случува и ќе се случи со парламентарните избори- тие веќе се и допрва ќе бидат нефер и недемократски, можеше лесно да се предвиди според расположението (стравот) и активностите спрема иницијативите за збогатување на македонската политичка сцена. Барањето- потребата- нужноста од нова (трета) опција, која само делумно се оствари со нови партии со „старо- нови“ луѓе, беше единствениот гарант за нова политичка страница во книгата за Македонија. Единствено затоа (значи не како пораз) дојде до одлагање на таквата најавена иницијатива!

Се менува ли нешто на македонската политичка сцена? Несомнено не! Владејачките партии, на чело со ВМРО- ДПМНЕ, се толку зацврстени на своите позиции (тоа не го покажуваат само оние на рејтинг листите) што можат спокојно да работат до следните избори, да сработат многу од ветеното и без никаков проблем, уште помалку стравување да очекуваат нова изборна победа. Додатен голем поен за нив е евро- интегративниот процес на Балканот (не само Западниот), се разбира со нужно реализираните реформи и оние што допрва следат во интензивирањето на преговарачкиот процес за членство на Република Македонија во ЕУ. Реално е да се очекува дека проблемот на Грција со името на земјава наскоро ќе се надмине и сигурно не како „предавство, пораз, срам…“, туку како  обостран и пристоен компромис, а што исто така ќе биде впишано во позитивното конто на актуелната власт.

Опзоцијата практично не постои. Главната- СДСМ Црвенковски не успеа да ја „преврти“ од „роза“ во „тупаница“, без оглед што, како што се пофали новото раководство, е сменета околу 95% од елитата до неговото „старо- ново“ лидерство. Нејзе не само што воопошто не и одговараат „брзи“ (предвремени) избори, туку уште сега е јасно дека на следните редовни, ако не се „случи“ нешто радикално, ќе доживее нов, можеби „нешто поблаг“ пораз.

Всушност, ништо не е променето во изминативе неколку години и ништо не се менува. Тоа го потврдува и мојот текст објавен под горниот наслов во електронскиот весник „Дневен е-Еснаф“ на 13.03.2006. Уверете се сами:

Станува се поизвесно дека главните долгогодишни „играчи“ на македонската политичка сцена ќе успеат да извојуваат победа во „решавачката битка“ против заедничкиот „непријател“ (може да се рече и дека успеаја): по секоја цена да го спречат да се појави и да им ги замрси конците. Токму така: бараната, но не и реално очекуваната појава на нова партија (со оглед на вкупните состојби, а особено методите на владеење- притисоци, уцени итн.), на нови луѓе со нови идеи, најверојатно нема да се случи. Велам најверојатно, зашто ги имам предвид минималните шанси во наредниот мошне кус период (2-3 месеци-до јуни) најавената Граѓанска партија-ГПМ (најавена и во дневниот печат со комерцијално „обзнание“) сепак да успее да се формира, регистрира и, најважното за следните парламентарни избори, да развие солидна инфрастуктура на целата територија на Република Македонија. Едноставно, за сето тоа се чини дека е веќе премногу доцна.

Значи, без оглед на навистина големата тајност на работата и активноста на конститутивното тело-Конститутот (до ден- денес за пошироката јавност не е познат неговиот состав, но не и за „потесната“ која, се знае, ништо не може „навреме“ да не дознае), од информациите со кои располагам конституирањето оди многу бавно и тешко, со многу пречки и валкани игри. Впрочем, тоа не е ништо специфично за оваа навистина оригинална идеја (со сосема поинаков политички дискурс, со сосема поинаква раководна структура-д осега непознати органи и тела, а примерени за партија со граѓанска провениенција- без лидер, а со лидери- авторитети итн.- види го веб сајтот на партијата и комерцијалните „обзнанија“ во дневниот печат). Помали, но исти проблеми постојните им задаваат и на оние кои како нови веќе се промовираа (во создавањето на инфраструктура проблеми имаат и ДОМ на Лилјана Поповска и ПЕО на Велија Рамковски, и „малку постарите“). Единствено нешто полесно минува НСДП на Тито Петковски, и тоа благодарение на предвидениот процес: прелевање на голем број од членството на СДСМ во неа.

Со еден збор, нема ништо од појавата на нови луѓе со нови, свежи идеи кои сплотени во нова партија сигурно ќе изојуваа лесна победа на парламентарните избори- буквално ќе ги збришеа постојните, а со оглед на нивниот катастрофален рејтинг кај гласачкото тело. Затоа велам дека постојните можат да здивнат. Сигурно им е веќе многу полесно. Досега можеби не, ама сега е сосема прифатлива оценката на Бучковски дека следните избори ќе бидат најнеизвесни. Затоа што треба да победи некој од одамна поразените!

Да повторам, на македонската политичка сцена не се случи и нема да се случи ништо ново: ниедно ново „политичко име“, никаква свежа идеја, никаков бар малку оригинален пристап, ништо пријатно (па и непријатно) изненадувачко. На радост на старите, разголени до гола кожа, истрошени, уморни, банални и безидејни.

Здодевно и банално за „обичните“, жално и сожалувачко за сите на кои „овие“ одамна им се дојдени преку глава.

А можеше ли да се очекува нешто друго? Лично мислам дека ова е клучното прашање. Има ли некој толку наивен помеѓу вас што се надевал дека постојните (кои досега без договор се менуваа на власт, а сега сигурно ќе се договорат да не се менуваат, макар да треба да се случат и чудни комбинации- коалиции, кои „на време“ ги најави еден од одамна поразените) ќе дозволат да се појави партија на личности- авторитети што ќе ги симне од власта нанесувајќи им жесток, горчлив и долготраен пораз? На такви кои во сиот изминат транзиционен период изградија „машинерија“ која кога ќе се стави во погон е во состојба да сомеле- сотре се пред себе? И тоа на „кристален“, „скандинавски“ начин, односно на фер и демократски предизбори. (Таман работа да дозволат нешто „необработено“ да се појави во предизборната кампања, а камо ли на самите избори.)

По оваа проценка (никакви односно минимални шанси да се конституира новонајавената партија), како и површната согледба во овој прилог, дали ви е тешко да прогнозирате кој ќе победи на парламентарните избори? Дали се согласувате со Бучковски дека тие ќе бидат најнеизвесни? Мислите дека таа неизвеснот е поради неутралните и сигурните апстиненти на гласањето?

Заборавате на обработката на „теренот“? Вчера беше поставен првиот камен- темелник (на едно основно училиште во Берово). Не ќе е лошо, барем како забава, да почнете да ги броите. Се разбира, заедно со црвените ленти чие сечење допрва ќе почне. „Успесите“ мора да се потврдат во „вистинско време“.

Оние што редовно го читаат овој блог забележале дека, освен нови, за актуелни настани, прашања и проблеми во земјава и странство, со акцент на политиката и економијата, (пре)објавувам и серија текстови напишани во 2006- та година кои имаат не само дневно- „хрономерско- хроничарско“, туку и пошироко, па и „вонвременско“ значење. Последните десетина речиси исклучиво се однесуваа на тогашните парламентарни избори во Република Македонија.

Нудам уште еден текст чија тема се (ре)актуелизира деновиве, во екот на предизборната кампања за претседателските и локалните избори, а особено од страна на опозиционите претседателски кандидати: „нужноста“ од тв дуел односно медиумско соочување. Со аргумент дека е тој „најголем израз на демократичноста на изборите“. Што инаку воопшто не е точно. Имено, тој во развиениот демократски свет е посакуван, но не и нужен. „Најголем израз“ е личното (кандидатско) соочување со гласачкото тело.

Прилогот е објавен под наслов „Дуел“, на 18.05.2006.

Како да се толкува толку големото инсистирање на СДСМ и лидерот Бучковски за тв дуел со лидерот на ВМРО-ДПМНЕ Груевски, „на која било тема“, далеку пред почетокот на предизборната кампања? Никако поинаку, освен како обид да се подигне сопствениот рејтинг, поточно изборната битка однапред да се сведе на меѓусебна. (Бучковски дури е сигурен дека главната битка на парламентарните избори ќе се води помеѓу него и Груевски, односно нивните партиски избраници за пратеници.)

Дали ќе се успее во намерата по евентуалното прифаќање на дуелот? Шансите се реални, па сите други учесници треба да размислат уште сега за повлекување од изборната „игра“.

Не е вообичаено да се организираат тв дуели пред стартот на предизборната кампања. Напротив, тие обично се планираат (од страна на медиумите) на самиот крај, и тоа со учество на сите (меѓусебни дуели). Во името на рамноправноста, еднаквиот медиумски третман или ако евентуално се оди во втор круг на избори.

Од ова следува прашањето: која ТВ ќе прифати да го реализира- емитува веќе „договорениот“ дуел, а притоа да не биде казнета поради партиски- предизборен маркетинг (периодот за него е со закон утврден и надвор од него претставува мајоризација, кршење на основното правило за фер и демократско следење на предизборната кампања). Дали СДСМ смета дека тој тв дуел има обврска да го емитува јавниот сервис- МРТВ?

Од друга страна, дали другите „играчи“, лидерите на партиите што ќе учествуваат на изборите, ќе стојат настрана или со право ќе протестираат токму поради кршењето на правилата за рамноправен медиумски предизборен маркетинг?

Според мене, едно друго прашање е многу поважно од претходните, а се однесува на гласачкото тело- електоратот: кого интересира тв дуел помеѓу Бучковски и Груевски, освен нивното членство и симпатизерите? Зарем особено неопределените (во најголем број) немаат право (не само што посакуваат) да бидат „почестени“ со тв дуели помеѓу други(те) лидери?

Повикот на дуел (речиси до степен на плач и солзи „молитвени“) е сосема в ред, но не тв дуел. Значи, јавен, пред публика (на пример во Универзалната сала), а медиумите, сосема нормално, ќе информираат како „нормална“ партиска- предизборна активност (не кампања).

Дека нешто не е в ред со барањето на тв дуел од страна на Бучковски и СДСМ, говори и фактот што Бучковски јавно го прозиваше Груевски на дуел „за што било“ („ако сака и за спортот“). Зошто, на пример, би бил интересен за тв гледачите дуел помеѓу нив за моментните цени на скопските пазаришта или за статусот на љубовта во брачните и вонбрачните односи?

Нејсе, дуелот „ќе го биде“. И пак прашање што се наметнува само по себе: зошто Груевски конечно подлегна на навалувањата на Бучковски и СДСМ за дуел на „некоја“ тв? (Претпоставувам која: „јавната“; се рабира, како платен политички маркетинг доколку тој се одржи во текот на предизборната кампања- поинаку би било предизборен медиумски прекршок) Дали конечно процени дека и нему му е потребен, како што му е очигледно „сламка на спасот“ на противникот?

Бидејќи Бучковски јавно го повика на тв дуел за што било, би му препорачал на Груевски да се „дуелизира“ со него за боксот. Сигурен сум дека, како поранешен боксер, ќе го „нокаутира“ уште во првата рунда.

А за „договорениот“ тв дуел (само уште да се изјаснат која односно чија тв ќе изберат и како да го анулираат неминовното барање за казна од страна на Советот за радиодифузија) да им биде интересен и на неутралните, неопределените, не само на „своите“, предлагам публика (во студиото) да бидат сите лидери на партиите кои ќе учествуваат на парламентарните избори. Се разбира, со право да поставуваат прашања, па и да реплицираат.

Уште еден предлог од мене: тој да се одржи во македонскиот Парламент (може и како вонредна собраниска седница, со што би се избегнале предизборниот прекршок и оценкаста на „меѓународната“ за нефер и недемократски избори). За публиката да биде помасовна, не ќе е лошо да присуствуваат комплетните изборни штабови, па и избрани партиски членови.

Што се тоа „кристално скандинавски“ фер и демократски избори?

Од серијата мои текстови во текот на 2006- та година, кои се однесуваат на периодот пред парламентарните избори, во текот на нивното одржување и по нив, а чија содржина сметам дека има и пошироко значење (хроничарско- хрономерно, а не вонвременско или универзално) е и следниов, под наслов „Нападот е најдобра одбрана?“ (30.01.2006.).

Го преобјавувам како поттик за споредбени промисли и анализи за (не)развојот на демократскиот изборен капацитет на Република Македонија.

Помеѓу многуте „нешта“ кои политичките партии и од позицијата (сегашна- коалиционата власт) и од опозицијата досега не ги научија или не ги разбраа, сеедно, а очигледно не се ни трудат да ги научат или разберат, е дека во политиката воопшто не важи правилото: „Нападот е најдобра одбрана“.

До вчера (можете да го сфатите и буквално) опозицијата ја напаѓаше, ќе ја напаѓа и денес и утре позицијата- партиите на власт, но не како одбрана, туку со единствена цел- освојување на „туѓа територија“, конкретно за победа на парламентарните избори.

До вчера (можете да го сфатите и буквално) позицијата на секаков, а најмногу на арогантен начин се бранеше, судејќи според рејтингот сосема неуспешно, немоќно. А од вчера како да прејде во „напад како најдобра одбрана“.

Па така, битката станува мошне интересна. Како што ќе се „разгорува“ предизборната кампања, сигурно ќе биде се повеќе и повеќе забавно и весело. Секако, на радост и задоволство на „сеирџиите“ односно рамнодушните, разочараните, апатичните, неутралните, а пред се и над се излажаните, измамените, изманипулираните.

Да, за разлика од сите досегашни избори, особено предизборните кампањи, судејќи според почетоците, парламентарниве ќе бидат највесели, па и најнесериозни, токму поради „сериозната задача“ да бидат „скандинавски“, „кристално“ фер и демократски. Ај да се образложам.

Реков, правилото „Нападот е најдобра одбрана“ во политиката никогаш не важело, не важи и не може да важи. Од проста причина што политиката не била, не е и не може да биде војна. Таму кајшто има војна, нема политика. Особено не важи во фер и демократски, а пред се „кристални“ и „скандинавски“ средини.

Патем, ова „скандинавски“ што го „тресна“ нашиот премиер Бучковски (и остана жив и здрав, дури оптимистички насмеан) воопшто не може да ни успее затоа што не сме во ниту од Скандинавија. И мало дете од дедовите и бабините приказни, од првите нешта што ги научува, е дека круши под круши паѓаат, а не тикви и краставици. Ако веќе има такви амбиции, Бучковски и „неговите“ би морале да ни ја направат државичкава „скандинавска“ (значи со сите нишани), па после да ни „мести“ скандинавски избори. Ако не знае како изгледа таква, има време да „летне“ до некоја од нив или само да „прелетне“, па да ни се врати и да ни ја скрои таман (никако не тесно или широко).

Ама бидејќи, за жал и радост и веселба на „широките народни маси“, почна „нападот како најдобра одбрана“ (само чекав да видам како ќе почне, а бев сигурен дека ќе почне), нема назад, па што биде нека биде.

Мала илустрација: до вчера (можете да го сфатите тоа и буквално) опозицијата напаѓаше, напаѓа и ќе напаѓа со прашања и барање на одговори, а особено одговорности. До вчера позицијата, посебно СДСМ на чело со веќе „легендарниот“ Кондарко, ги игнорираше прашањата кои, се разбира (според генерално заземениот став) не заслужуваат одговор, спрема барањата се однесуваше арогантно, демек од позиција. А од вчера удри „контра“, со „нападот како најдобра одбрана“.

Комедија дел’арте? Не, комедија дел’политиканте! Конкретно, најконкретно:

Ако мислевте дека сите јавни претпријатија се под „капата“ на позицијата (бидејќи се јавни нели), па таа ги менува нивните „глави“ како ќе и дојде, можете ли да замислите дела има(ло) една која најверојатно не е „ставена“ од неа (просто невозможно, на јавно претпријатие)! Па опозицијата ја прашува дали е вистина дека правела „нешто“, а таа- позицијата тоа „правење“ да не го знаела. И сега бара опозоцијата да биде позиција и од „својата“ глава да бара одговорност односно да ја смени. Тоа е „нападот како најдобра одбрана“.

Не знам вам , ама мене ова почнува да ми личи на вицот за партизаните и Германците во шумата. Го знаете, нели? „Војувале“ се дури не дошол шумарот и не ги избркал. И да знаете, ќе дојде.

Деновиве, секој ден, на јавниот сервис МРТВ со куси „рефренски спотови“ се најавува ново издание на Скопскиот музички фестивал, односно изборот на песна со која Република Македонија по којзнае кој пат ќе учествува на музичкиот европски фестивал „Евровизија“. Иако не сум стручњак (каква стручност за забавна односно лесна музика?), верувам дека со многумина го споделувам ставот оти овојпат понудата е навистина бедна, дури срамна. Сосе „круната на бедата и срамот“ – она „Рум-дум-дум“ со нашата „дива“ Калиопи и дебилната поза и фаца на Наум Петрески. Немојте ни случајно да не гласате за нив, бидејќи Калиопи „предупреди“ оти и дава последна шанса на Македонија да ја испрати на „Евросонг“ (!).

Мојот став дека треба да престанеме со учество не е „тазе“. Како потврда нудам еден текст под наслов „Евровизија- Региовизија“, објавен на 22.05.2006, се разбира со многу поширок „контекст“.

За квалитетот на музичката содржина на финалето на „Евросонг“, што се одржа во Атина, ќе оставам „последен збор“ да дадат музичките експерти, а јас само ќе констатирам дека тоа беше спектакуларна приредба, на извонредно високо, беспрекорно ниво, врвен професионализам во сите сегменти- од сценографијата до режијата, водителството до понудената „забава“. Мислам дека го споделувате моето мислење оти нашиот тим (значи, не само пејачката Елена Ристевска) ја претстави Македонија во извонредна светлина, а освоеното 12-то место, без оглед што не обезбедува директно учество на следниот „Евросонг“, претставува добар резултат (најдобар досега постигнат од наш претставник).

Меѓутоа, она што и се очекуваше, значи не е ништо ново, а претставува „црна дамка“ (море дупка, бездна) на евровизискиот фестивал е гласањето. Лично мислам дека се што се случуваше со години наназад во Атина доживеа кулминација. По тој вистински циркус, трагикомедија, на „врвовите“ од ЕБУ (организаторот на „Евросонг“) не им преостанува ништо друго (ако сакаат да го спасат фестивалот), освен да го укинат натпреварувачкиот карактер, да укинат секакви начини на гласање, а изборот на земјите- организатори да се прави на друг начин. На пример, со ждрепка или по некој однапред утврден редослед. Затоа што она што се случуваше во Атина ги надмина сите норми на пристојност и достоинство.

Меѓутоа, ќе речам дека проблемот е многу посериозен и бара продлабочена размисла и дискусија, па и загриженост. Годинашниов „Евросонг“ е одраз на севкупните случувања во ЕУ, особено на планот не на европското обединување, туку на „растурањето“ или поточно регионализацијата наспроти глобализацијата („европеизацијата“). Загриженоста би морала да биде поголема од оние што чекаат и сигурно ќе се изначекаат за членство во ЕУ, меѓу нив и Република Македонија.

Гласањето на музичкиот фестивал во Атина треба да го разбереме како мошне сериозен сигнал или, ако сакате, предзнак, најава на она што се случува и допрва ќе се случува: наспроти глобализацијата, „евроунијатството“, многу поинтензивно се одвива процесот на регионализација, поточно регионална поделеност. Дали иднината на сите бившојугословенски земји (освен Словенија), па и на балканските (дури и Романија и Бугарија) е во ЕУ? Не е ли веќе денес (ако не беше вчера) ЕУ во нив?

Во наведениот контекст сметам дека воопшто не е „радикализам“ заложбата (за жал, на ниедна партија- учесник на парламентарните избори) не за членство во ЕУ (консесуална), туку во ЈИЕ. Затоа што сигурно регионализацијата ќе потрае со децении. Не поради отпорот на членките на ЕУ, туку поради различностите кои, засега, воопшто не обединуваат. Воопшто не е случајно „свртувањето“ на Европа кон „класичниот“ рок, дури кон „тешкиот“ хеви метал звук односно хард рокот (Европа му отпеа „алелуја“ заедно со победникот- финската група Лорди, и тоа триумфално), целосно свртувајќи му грб на етното.

Поширокиот контекст на срамното гласање на „Евросонг“ се потврдува и со мошне лесното „блоковско“ договарање за поделба на гласовите, како и доследното придржување на јавно-тајните договори. Беше сосема јасно дека нема шанса ниту за случајна грешка. Напротив, договорите мошне „илустративно“ беа исцртани на картата на „музичка“ Европа: источна, западна, југоисточна и „некои други“ („бившосоветска“, значи „неевропска“). Да, смешно е кога не би било трагично.

Што се однесува на нас, на Македонија, мислам дека особено сега, во предизборниов период, во рамките на предизборната кампања, сите учесници треба да ја заборават „консенсуалната цел“- членство во ЕУ. Особено поради тоа што Оли Рен и нам, како и на сите други „западнобалкански“ земји, ни упати јасна порака дека ќе чекаме уште долго на тоа. (Тој и досега беше многу јасен, ама очигледно сфати дека не го разбираат, па мораше и „апла“ да каже).

Во спротивно, лесно може да ни се случи, како поддршка на „фер и демократските избори“, ЕУ да ни испрати некои „мајмуни“ од иднината кои ќе ни „свирнат“ жесток рок толку силно што веднаш ќе заборавиме на сопствениот идентитет (различност, па и на музички план). Заедно со нашите „врвни“, водечки политичари на кои им е одамна „свирнато“, та да ги жали човек оти веќе не знаат што да му „запеат“ на народот, а уште помалку кои маски да си стават за да не ги препознаеме.

(Многу ме развесели- изнасмеа последната „песна“ на Бучковски со која си го надмина „талентот“: дека идната Влада, се разбира на чело со него, ќе го реализира „претходното“ ветување на Бранко Црвенковски- дека ќе вработи по еден член од секое семејство.)

Инаку, мојата заложба за укинување на натпреварувачкиот карактер на „Евросонг“ ја поткрепувам и со мислењето искажано од македонскиот музички стручњак (теоретичар и композитор) Илија Пејовски: не е можен натпревар во музиката. Впрочем, како и во секоја друга уметност.

Значи, одговорот на политичарите на поставеното прашање, што често го слушаме при меѓусебни средби на високо политичко ниво, не е точен. Затоа што односите помеѓу сите соседни, особено балкански држави отсекогаш биле, се и уште долго ќе бидат оптоварени со отворени и тешко решливи прашања. Најчесто поврзани со правата на малцинствата.

Односите помеѓу Република Македонија и Република Бугарија без никаква двојба се „стандардно“ добрососедски. А посетата на премиерот на Бугарија на земјава, Сергеј Станишев, воопшто не е „во функција“ тие да се подобрат (без оглед што на средбата претседателот Црвенковски побарал двете земји да направат напори „односите помеѓу двете земји да бидат доведени на највисоко можно ниво“). Тој е во официјална посета по повод одбележувањето на 15- годишнината од воспоставувањето на дипломатските односи помеѓу двете земји. (Вечерва се одржа свечен концерт во Скопје на кој присустваа двајцата премиери). Чинам дека не треба да потсетувам, но колку да го запазам „редот“: Бугарија прва ја призна Македонија под уставното име, но не и македонската нација и јазик.

Сосема друг е „третманот“ на совпаѓањето со актуелната состојба: Грција го блокира интегрирањето на земјава во НАТО и ЕУ, во Софија постојат влијателни прогрчки сили, па токму Бугарија може да даде не мал придонес на тој план. Конкретно, се работи за поддршка во укинувањето на Шенген визите, како и развој на воено- техничката и економската соработка што се во нагорна линија. Трговската размена за 10 години е зголемена за 15 пати и се приближува на една милијарда долари.

„Имаме поддршка за европските интеграции од страна на Република Бугарија, како и поддршка, којашто и денеска беше потврдена, и во делот на визната либерализација“, изјави на прес конференција Груевски.

Според Станишев, Бугарија очекува реципроцитет: кога медиумите зборуваат за поделби, институциите јасно да го искажат својот став:

„Отровните стрели истрелани од одредени политички сили и медиуми нема да ја запрат бугарската поддршка на Македонија која останува и во ЕУ и во НАТО, но и во тешки времиња како што беше во 2001- ва година“.

Тој ја повика Македонија да постигне решение со Грција во врска со долготрајниот спор околу името.

Токму прес- конференцијата беше „искористена“ за потврда на „стандардно“ добрососедските односи помеѓу двете земји, и тоа акцентирајќи го „општиот“ проблем- правата на малцинствата.

Имено, на новинарско прашање како властите во Скопје и Софија можат да помогнат да се надминат тензиите со „ОМО Илинден- Пирин“ и Здружението на Бугарите во Македонија „Радко“, кои во Стразбур ги тужат двете држави, Станишев одговори дека во Бугарија никој не се плаши од регистрацијата, префрлувајќи ја топката кај судовите кои досега регистрирале над 300 партии. Тој предвиде дека на избори „Пирин“ би добила многу малку гласови, па намерно не сака да се регистрира за да остане во центарот на вниманието.

На ова веднаш реагираше „ОМО- Илинден“. 15- годишните односи ги оцени како „топло- студени“- се движеле во крајности од голема воено- техничка помош за земјата во 2001- ва, до отворено негирање на македонската нација, која за значаен дел од бугарската политичка и интелектуална елита е дел од „најромантичната бугарска историја“.

Невладината организација не верува дека софискиот суд, кој треба да решава за регистрација на „ОМО Илинден- Пирин“ ќе донесе позитивна одлука, затоа што со тоа ќе се реши и проблемот со статусот на македонското малцинство во Бугарија.

„Мислам дека тоа е наследено од поранешниот период, кога имаше создадено цела една класа од луѓе кои буквално живееја од тоа да покажуваат дека нема македонска нација, малцинство итн. Тие луѓе се се уште насекаде во власта, и евентуалното признавање на Македонското малцинство ќе ги остави без работа. Друга причина за стравот е, бидејќи ние, сакајќи или не сакајќи, како македонско малцинство, уриваме еден од националните митови во Бугарија, а тоа е дека се што е македонско е бугарско“, изјави Стојко Стојко.

„Бугарските власти, бугарските медиуми, бугарските судови, прават се да не биде признаено македонското малцинство. Ако не признаат, де факто признаваат оти има македонско малцинство во Бугарија, конкретно во Пиринска Македонија“, вели Кирил Иванов.

Официјална Софија тврди дека со плаќањето на паричната казна, одредена од Судот за човекови права во Стразбур за одземената регистрација на „Омо-Илинден Пирин“, Бугарија ги исполнила обврските спрема меѓународните конвенции. Партијата, пак, прашува зошто бугарската Влада, и покрај соработката со неколкумина адвокати кои имале искуства со други партии, ја одбива нејзината регистрација. За нејзините членови не стојат ниту тврдењата дека Бугарија ги исполнила препораките од судот, затоа што во Стразбур се уште не е затворен предметот во кој е осудена бугарската држава, на која и се наложува партијата повторно да ја регистрира.

Два дена по изјавата на Станишев, македонскиот премиер проговори за инцидентот: тој чувствувал дека Бугарија има интерес набрзо да го реши проблемот со македонското малцинство, а регистрацијата на „ОМО Илинден- Пирин“ зависела од судовите, не од извршната власт.

Тоа го „начека“ опозициската СДСМ и без добро да се „пресмета“, како многупати досега, реагираше во најмала рака „несоодветно“: наместо да ги упати своите „стрели“ на Станишев, да побара од него објаснение, да коментира, демантира итн., го обвини Груевски оти со ниеден збор не реагирал на провокациите и навредите на бугарскиот колега, како и Министерството за надворешни работи од каде што јавно потврдија дека нема да има протесна нота до истичниот сосед. Однесувањето на Груесвки за СДСМ е „лицемерно и крајно неодговорно“. (Замислувам таква реакција на прес конференцијата: „Колега, Вие немате право, Ве молам да се корегирате…“. Смешно!)

А колку за потсетување на „заборавните рози“: на почетокот од јуни 2006- та година, за време на посетата на Скопје, Станишев изјави дека во Бугарија има 5.000 Македонци и оти проблемот со македонското малциство е проблем на судските инстанци, а не на политичките институции. Тогаш тој среде Скопје изјави дека „македонското малцинство во Бугарија му припаѓа на минатото, а Бугарија и Македонија нема да се караат поради политички интереси и лоши луѓе чија цел е да ги нарушат односите помеѓу Софија и Скопје“. Неговиот домаќин, екс премиерот Владо Бучковски ( и тогашен лидер на СДСМ), се согласил дека „маргиналци не треба да влијаат на соработката“ (?!).

Македонскиот заменик- министер за надворшени работи ја отфрли можноста Македонија како домаќин на Станишев да реагира на изјавите против „ОМО- ИлинденПирин“:

„Повторувам дека се работи за официјална посета на висок претставник на една држава, кој што доаѓа на наша покана и кој што одржува прес конференција со нашиот премиер. Може да реагира домаќинот што ја држи со него прес конференцијата“, рече Зоран Петров.

Тој со полно право забележа дека на обвинувањата на Станишев треба да реагираат медиумите и Македонците во Бугарија.

За разлика од „ОМО Илинден“, лично не забележав дека македонските медиуми се „претргнаа“ (не се ни „затргнаа“) со реакции. Барем на самата прес конференција.

Што е „стандарден“ добрососедски однос помеѓу две држави? Ги прашувам „евро- главите“ во Брисел и ги молам да го имаат предвид прашањето на малцинствата. Особено кога, како услов за евроинтегрирање, таков однос и поставуваат на Македонија со Данајската република (Грција).

Сето тоа е само уште еден доказ за „вредноста“ на познатиот виц за „кризата“ на јавната куќа: не ја „надминала“ зашто ги променила чаршавите, а не…

Ако сака СДСМ да се врати на „првата“ позиција (сега опозициска, а во догледно време и позициска- водечка, владејачка), мора час поскоро да го направи она што хроничарите и аналитичарите (помеќу нив и мојата дребност) одамна го препорачуваат односно сугерираат: или радикална „чистка“ на неговите редови, пред се на неговиот врв (не со в.д лидери и в.д. „избрано друштво“) или „бришка“ на СДСМ како партија и се од почеток. Дури можеби и само со розата како партиски симбол, не „ставена“ во жолта петокрака. Можеби е најава токму на таквиот потег она што го гледаме на „тапетот“ зад сцената на која се „одигруваат“ сегашните трибини или прес конференции.

На пример, „чистката“ да почне со Владо Бучковски како „иницијатор“ на пласираната лага со која го избламира СДСМ, а потоа и другите што ја прифатија како партиска. Се „исртча“ Буковски (веќе му „личи“ тоа) пред ТВ камерите за да изјави :

„Во Брисел веќе ги изгубија нервите и невообичаено за нив, на моменти не ги манифестираа дипломатските манири, туку имаа една реторика која не е позната…Не е вообичаено да се прераскажуваат средбите и притоа да се додаде она што сака да го чуе јавноста. Не е проблемот со оваа средба и со овој гаф дека нешто може да биде полошо за РМ. И така таму не ни цветаат рози, знаеме дека имаме посериозни проблеми. Но не треба и онака малкуте кои изразуваат симпатии кон РМ да ги загубиме заради непотребно брифирање со популистички цели“.

СДСМ „констатира“ дека во последните 10 години првпат генералниот секретар не го пречекал Премиерот, првпат немал изјава од Шефер по средбата.

Како што „видел“ Бучковски на македонските телевизии, Шефер при средбата со Груевски во Брисел не се однесувал „вообичаено“ како домаќин, не го пречекал „на врата“.

Реагираше Владата ( и некои „нејзини“ телевизии) со снимка од пречекот на која „убаво“ се гледа колку срдечно, со широка насмевка Шефер му ја отвора вратата, се ракува со Груевски и заедно влегуваат во „приемната“ зграда. Што се однесува на изјавите, објаснението од ВМРО-ДПМНЕ е дека ги немало поради „временски теснец“.

Друго е прашањето што во меѓувреме се избламира и НАТО со тврдењето дека „зградата“ служела и за приватни посети. Тоа е нешто навистина ново и треба да се има предвид при следните одења на „баци рака“ кај Шефер на кој било наш „државник“.

Реакцијата на СДСМ е „премиерот Груевски да не кажува работи што сака да ги слушне македонската јавност, туку вистината“.

А „вистината“ (е или не е, којзнае дали воопшто ќе се открие; верно е дека по бламажата на НАТО, која е очигледно „резултат“ на стравот што Алијансата го има од само еден свој член- Грција, брзо ќе се „заташка“ и заборави; кому треба таков „плашлив“ НАТО?) според Груевски е дека Шефер ќе го отвори прашањето за инцидентите во Леринско пред амбасадорите на земјите- членки на Алијансата. Портпаролот Апатурај, пак,  изјави дека НАТО нема право да има став за ова прашање, а дополнително побара кога се изнесуваат детали од средби од затворен тип тоа да се прави прецизно.

Да го пренесам и „непрецизното“:

„Премиерот Груевски го спомна инцидентот на северот на Грција. НАТО нема свое видување, НАТО нема право да има видување за овие прашања. Генералниот секретар внимателно слушаше што Премиерот имаше да каже“.

Дополнително, по изјавите на Груевски, Апатурај повторно се огласи да потврди дека Шефер нема намера да го отвора прашањето на амбасадорски состанок во Алијансата и порача:

„НАТО очекува приватните разговори да останат приватни, а кога веќе се објавуваат, тие да бидат правилно пренесени“.

„Не сметаме дека тоа било дел од приватен разговор. Изразуваме жалење ако сме предизвикале недоразбирање“, велат од кабинетот на Груевски.

ВМРО ДПМНЕ останува на вчерашните изјави на Премиерот. Во партијата (веројатно и во Владата) не можат да разберат како некој може да помисли средби од највисок државен интерес да ги третира како приватни:

„Ние стоиме на изјавите кои беа дадени претходниот ден и не можеме да разбереме како може некој да помисли дека средба на која присуствува Премиер, вицепремиер, министер за одбрана, амбасадори, воени претставници на РМ, шефови на кабинети итн… да ја третира како приватна средба. Веројатно дилемата е во тоа што требало да се пренесе а што не во јавноста“, рече Илија Димовски од ВМРО ДПМНЕ.

Уште колку работи од НАТО и ЕУ ќе мораат допрва да разберат нашиве политичари од позицијата и опозицијата…

Но првото е да не се „истрчуваат“ и вистината да ја бараат од други со сопствена популистичка лага.

Ми се случувало и ми се случува да утнам некоја епизода, па потоа жив се јадам. Но ме смирува фактот што секоја си е целина за себе, а ги врзуваат неколку постојани ликови кои ги играат едни те исти актери: претседателот, премиерот, лидерите на најголемите политички партии, главните флертувачи (брачни и вонбрачни избраници на народот) и некои слични на нив.

Во мигов ми текна на една епизода која очигледно многу ми се допаднала штом ми останала детално запишана во моево хрономерење односно хроничарење. Бидејќи, колку што сум информиран, за многупочитуваната јавност остана отворена, се уште е незавршена односно како да е забошотена, со задоволство ќе ја цитирам од А до Ш. Има наслов „Кривична со многу прашања за одговор“, а сум ја гледал во текот на летото Господово 2005-то (денот не е важен).

Во оваа се пожешка политичка сцена вниманието на јавноста, намерно или ненамерно сеедно, е свртено кон новиот „политички скандал“ кој не е тоа, туку според вчера презентираното е дел од започнатиот предизборен маркетинг (доколку во меѓувреме не се презентира уште нешто): ВМРО-ДПМНЕ „расветлува темно минато“ од времето на министерувањето на премиерот Бучковски. Медиумите детално информираа и внимателно следат како се одвива расветлувачкиот процес, но во негови рамки” јас го упатувам вашето внимание на, според ВМРО-ДПМНЕ, нервозната реакција на Бучковски, конкретно на кривичната против портпаролот Бичиклиски. Притоа, во наредниве редови нема да се занимавам со неа од стручен, правен аспект, туку како нејзин обичен гледач и слушач ќе посочам на многу (само дел од нив) прашања за одговор (кој најверојатно нема да го добиеме).

Најнапред, во најмала рака е чудно што за приватната тужба на Д-р Бучковски јавноста ја информира кабинетот на премиерот. Значи, тој во таа функција е негов приватен кабинет. Вообичаено е, особено со оглед на премиерската функција, самиот Д-р Бучковски да ја информира јавноста за неа, бидејќи станува збор за приватна пријава за кривично дело клевета. Мешањето на „баби и жаби“ продолжува натаму со „целта“ на пријавата: портпаролот, а не ВМРО-ДПМНЕ. Сигурен сум дека и на Кабинетот и на самиот премиер им е познато и јасно што значи и каква функција има портпаролот односно гласноговорникот. За оние што, евентуално, не знаат (не верувам дека има такви): ставовите односно обвиненијата на Бичиклиски не се негови, туку на партијата. Прес конференцијата, на која тој ги изнесе, не беше негова (приватна), туку на ВМРО-ДПМНЕ. Не е јасно како е можно ова да не му е познато на еден Д-р (без наводници, не пежоративно).

Сега прашањата за одговор (веројатно без него) кои се однесуваат на самата содржина на кривичната”објавена во сооппштението на Кабинетот на премиерот:

Не навлегувајќи во вистинитоста на „невистините, лагите и конструкциите“, многу сум љубопитен да дознаам што во наредниот период ќе се случи со предлозите односно препораките кои, пак, имплицираат многу други нешта. Од кои, пак, првото гласи вака: „Ако си знаел, зошто досега не си кажал?“. А малку постручно продолжува вака: „Штом си знаел, а не си кажал (значи си криел), ти си соучесник за последиците односно за недознаеното и несанкционираното“.
Следува: „Што знае Кабинетот на премиерот односно самиот Д-р Бучковски во врска со наводните не негови незаконски дејствија, туку на Никола Тасев, потоа на поранешниот министер за внатрешни работи, а особено на припадниците на партиско-роднинското опкружување на Г-нот Никол Груевски, претседател на ВМРО-ДПМНЕ?“ Зашто, штом се предлага односно препорачува некој- некои, нормално е да се знае зошто.

Во врска со обвинението за набавките во Министерството за одбрана во времето на Бучковски, повторно за сведок на Бичиклиски му се препорачува Никола Тасев, поранешен Одговорен уредник на весникот „Нова Македонија“. Веројатно поради (како што се наведува) неговите пишувања и тврдења за набавките, за што е осуден за клевета. (Не е јасно како е можно за сведок да се препорачува осуден токму за односното дело). Се разбира, го имам предвид ироничниот контекст на оваа препорака.

Натаму, цитирам од веста односно соопштението за кривичната пријава:

„На портпаролот на ВМРО ДПМНЕ му предлагаат, за да ги докаже грубите клевети и конструкции за нелегалното работење на тогашниот министер за одбрана Владо Бучковски со српската компанија „Миле Драгиќ“, која била логистичка подршка на „Земунскиот клан“ во Србија, за сведок пред надлежните судски органи да го понесе поранешниот министер за внатрешни работи во Владата на ВМРО ДПМНЕ кој токму од српската компанија „Миле Драгиќ“ има извршено набавка за потребите на единици на Министерството за внатрешни работи.

Покрај тоа, за да го докаже прејудицирањето на наводни контакти на поранешниот министер за одбрана Бучковски со т.н. „Земунски клан“, на Александар Бичиклиски му предлагаат за сведоци да ги земе припадниците од партиско- роднинското опкружување на Г-динот Никола Груевски ,претседател на ВМРО-ДПМНЕ. Тие најдобро може да му говорат за т.н. „Земунски клан“, нивните врски, наводно нивното дејствување во 2001-ва година во Република Македонија и слично“.

Дали со прашањава (и претпоставените што не ги поставуваме), а особено со предлозите не треба да се позанимава и Г-нот Јавен обвинител (поради неговата активност во овој момент не можам да се сетам на неговото име и презиме)?

Мене особено ме интересира одговорот на Г-дин Груевски за неговото партиско- роднинско опкружување.

И конечно: вчера ми олесна јавно изразеното задоволство на премиерот Бучковски од изнесениот доказен материјал, веројатно (ако добро читам) затоа што, како што констатира и неговата СДСМ (која не е јасно зошто инсистира да се обелодени изворот- да не случајно со намера да го „секне“?), тоа не се нови, туку оние исти докази што биле изнесени и од предложените сведоци.

Како беше она: „Село гори, баба се чешла“.

Кое е селото, а која е бабата (или кои се бабите), проценете и изберете сами. Мене некако ми е посоодветно: „Секое чудо…”. За случајно да не се случат (откријат) нешта за чудење.

Прилогов е објавен на 06.01.2006 -та година во „Дневен е-Еснаф“, а во него обработувам прашање од круцијално значење за „македонското време“ денешно и утрешно. Притоа имајќи предвид дека прифаќањето и прилагодувањето на евро- стандардите е услов без кој не се може само од формален аспект- членство во Европската унија. Фактички тоа значи да живееш европски живот (европеизиран) во европска држава (правно функционална и ефикасна)- според животните и работните стандарди што владеат во неа во ЕУ.

Членка на Европската Унија макар последна во „редот“, макар најсиромашна? Некои велат „да“, зашто прифаќањето и прилагодувањето на стандардите ќе оди полесно и побрзо. Јас велам „никако не“! Оти како такви- неевропеизирани ем ќе останеме (пре)долго вакви односно никакви, ем ќе им служиме на другите (побогатите) како монета (или мета) за поткусурување.

Дека нашата европеизација не оди и нема да оди така лесно, односно како што посакуваат оние што си земаат „за право“ да не европеизираат, се покажува и докажува уште на првиот новогодишен „чекор“ кон неа и првите неевропски политички потези на власта. Тоа само уште еднаш го потврдува мојот став ( и како „животна филозофија“, а пред се животно искуство) дека, конкретно: за некого да европеизираш, треба најнапред да се европеизираш себеси. Особено ако си во позиција (власт) тоа да ти биде прва, најважна, единствена задача или обврска.

Ќе укажам на две нешта кои говорат во прилог на претходниот став: стартот на примената- спроведувањето на Законот против пушењето и повикот на премиерот до некои лидери на партии за разговор- договор за изборната регулатива.

На стартот од примената на Законот против пушењето однесувањето не изгледа баш европско. Што се подразбира под „европска“ примена? Ништо друго, освен стриктно почитување и санкционирање на оние што го прекршуваат. Како што стана вообичаена практика кај нас, се оценува дека тој почна да се спроведува, а во „наредниот период“ ќе се санкционираат оние што го прекршуваат. Кој е тој „нареден период“ и колку ќе трае? Зошто на стартот се има толеранција спрема оние кои мораа навреме да (си) ги создадат условите за негова примена? Да не ја спомнувам регионалната „селекција“ во контролирањето и санкционирањето.

„Најнеевропска“ е една ситуација на која веројатно и досега се укажувало, особено од оние што треба да ја вршат контролата на неговото спроведување- инспекторите.

Имено, главниот инспектор изјави дека законот е „несоодветен“, ќе треба нешто во него да се менува, затоа што е донесен уште пред 10
години(?!).

Прашање што се наметнува само по себе:

Зарем една власт (Влада), која почнува со „европеизација“ на народот, е европска ако навреме не провери што спроведува и предвреме целосно, „соодветно“ не го подготви она што треба да го примени?

Ќе биде мошне интересно како Владата на Бучковски „во од“ ќе го направи Законот против пушењето „европски“.

Повикот на премиерот Бучковски до некои лидери на парламентарни партии за средба на 10-ти и 11-ти овој месец за усогласување на изборната регулатива во најмала рака е дискутабилен и чуден. Прво, затоа што покани не им се упатени и на други (каде се лидерите на ДУИ, ПДП, Тито Петковски, Лилјана Поповска- зошто не и на вонпарламентарни- затоа што се премногу, па може да се премори од среќавања?). А второ, се знае (го знае тоа секој „лаички демократ“) кој е европскиот пат или начин на донесување на закон или на пакет закони- во случајов изборниот. Никако не договорно, без оглед на спротивставените ставови.

Уште попроблематичен е делот од поканата за целта на разговорите: со постигнување на консензус за изборното законодавство „ќе овозможиме Република Македонија да победи на парламентарните избори 2006-та година“.

Настрана фактот што ова „овозможување“ звучи прилично соц- реалистичко. Тоа е апсолутно неприфатливо за која било партија што има за цел да победи на кои било избори (а која друга цел има една партија?)- нејзината победа да се „поистоветува“ со победа на Македонија(?!).

Ничија победа не може да се прогласи за „победа на Македонија“ (ниту „за“), макар и посредно- преку фер и демократски избори, туку единствено како освојување на власта (со доверба односно поддршка на народот). Најмалку, пак, за таква да се прогласат „договорени“ (гарантирани?) фер и демократски избори. Белким станува збор за обврска, и тоа исклучиво на власта која е должна такви да организира (а не, како што чувме, била обврска и на учесниците во нив). Во рамките на таа обврска е и санкционирањето на оние кои ќе попречуваат да бидат такви, односно ќе се однесуваат незаконски или неевропски, нефер и недемократски. Трето нема.

Во однос на идната „победа на Македонија“ се наметнува и едно реторичко прашање:

Зарем сите досегашни избори (колку што ги имавме) беа „пораз на Македонија“? Или: Зарем сегашната позиција признава дека нејзиното доаѓање на власт и владеење е пораз?!

Во секој случај, независно од (експресното) реагирање на ВМРО-ДПМНЕ на поканата на Бучковски (во контекстов тоа воопшто не не интересира), најновиот „кооперативен потег“ на премиерот, без оглед на „добронамерноста“, сигурен сум дека од мнозина (мнозинството партии) ќе биде прочитан како дискутабилен, непотребен и неевропски.

Квалитетно- европско изборно законодавство не се донесува со договори (и тоа со селектирани соговорници), туку преку јавна, демократска, парламентарна и вонпарламентарна, аргументирана и стручна расправа. Бидејќи тоа сигурно добро го знаат и Бучковски и министерката за правда, и Владата во целина, ваквиот потег остава простор за сомнеж во целта.

Што се однесува на вистинскиот прв чекор кон наша европеизација, примерите што ги приведов само потврдуваат дека тој треба да го направат „релевантните“ партии најнапред во сопствените редови.