Се поставува првата, клучна дилема: како да се сочува, да се брани и одбрани стабилноста и како да се продолжи со вистинско опозиционо конструктивно (не само декларативно) дејствување, а кое ќе даде резултати веќе на следните избори.

Одговорот, па и натамошната судбина на лидерот односно „полуобновеното“ раководство на СДСМ, секако ќе се чека на закажаниот Конгрес на 3-ти јули.

Сосема е очекувано тоа што се случува во меѓувреме: расте бројот на незадоволни членови, и тоа не само од цврстата лидерска рака , туку и од севкупното дејствување на политичката сцена. Тоа најнапред се изразува со барање на темелна, отворена, демократска анализа и оценка на изборниот резултат (не со обиди за негово фингирање). Притоа се се почести „старите“ коментари на поранешни раководни луѓе  кои одамна раскрстија со неприкосновеноста и незаменливоста на најголемиот губитник Бранко Црвенковски.

Според некои аналитичари, ако некогаш и некаде молкот (сосе привидниот спокој) многу зборува, тоа се случува сега и во СДСМ. Па „слушаат“ дека на претстојниот Конгрес ќе се гласа за доверба на лидерот и партиските органи, но и гласно (можеби и „кавгаџиски“) ќе се расправа за тоа што се случуваше и се случи, со акцент на она што мора да се прави и создава денес и утре. Всушност, тоа ќе претставува почеток на жестока битка за суштинска демократизација на партијата и нејзино реформирање.

Се шпекулира дека во меѓувреме во СДСМ се создава (спонтано?) „тим на Шеќеринска“ која, наводно, е крајно незадоволна- револтирана од нејзината лидерска „должничка активност“  во 2008-ма за што наводно  се бара нејзина одговорност. Овој „тим“ на Конгресот ќе инсистира да се отвори расправа за крајно потребен јасен и прецизен план на активности во наредниот период за подигнување на партискиот рејтинг, а истовремено да се дефинира модел на одговорност за неисполнетите очекувања.

Несомнено е дека во партијата подолго време, а по изборите се поотворено се случува фракционерство кое како краен позитивен резултат може да предизвика комплетна „чистка“ и сосема ново кадровско, организациско и акционо преструктуирање.

Поранешни блиски соработници на Црвенковски не разбираат и се почесто гласно прашуваат зошто социјалдемократите прифаќаат да бидат залажувани со тоа дека изгубиле, ама тоа било голема изборна победа (морална победа). На пример, екс- лидерот и поранешен премиер Владо Бучковски во колумна ја отвори темата за чесниот пораз на СДСМ. Не забораваат и на прашањето зошто Црвенковски побрза да бара избори за кои однапред знаеше дека ќе ги изгуби.

А се ближат и нови избори- локалните.

Во меѓувреме СДСМ, а пред се лично Бранко Црвенковски доживува уште една „непријатност“: наводно нов, радикален обид за меѓупартиско пазарање, а единствено со цел да се дојде на власт и покрај јасно изразената волја на граѓаните на Македонија.

Имено, весникот на албански јазик „Љајм“ објави текст во кој се наведува дека СДСМ е подготвен да ја отстапи премиерската позиција само за да дојде на власт! Пазарот- возвратот е ДПА и ДУИ да станат коалицоиони партнери на СДСМ, со што ќе се добие потребното парламентарно мнозинство за состав на Влада. Очекуваната брза реакција- дермантирањето на „обвинетиот“ не го ублажи „потресот“.

Весникот цитира неименувани извори од Социјалдемократскиот сојуз кои тврдат дека ако ДУИ и ДПА се согласат да влезат во коалиција со СДСМ, тие ќе имаат право да изберат нов мандатар кој ќе биде Албанец. Според изворот, со избор на Албанец за премиер Македонија ќе докажела дека има волја да ги решава проблемите од етнички карактер и во исто време ќе се прекинело штетното владеење на Груевски кој земјата ја водел кон бездна.

СДСМ демантира, потсетувајќи дека досега повеќепати потенцирал оти во согласност со ставот на Р.М. мандатот за формирање на Влада го добива партијата која на изборите освоила најголем број на пратеници. Во конкретниов случај тоа се Груевски и ДПМНЕ, а тезите дека СДСМ прифаќа Албанец за премиер се груби лаги, шпекулации и невистини.
Албанец за премиер? Зошто да не? Ама би била ли тоа „волја да се решаваат проблемите од етнички карактер“? Со испазарен само поради „штетното владеење“ на Груевски кое, види, чудо, народот го прифаќа, го поддржува, одново го изгласа?! Што би рекол (повторил) Црвенковски: „Тој има право и кога греши“.

А што е „откритието“?   Кабинетот на екс претседателот Црвенковски платил 530.000 евра за дводневен самит во Охрид. Како да не?!

Најнапред сосема кусо за „Нетпрес“: таа не  е некој „нов измислен Интернет портал“ на власта, како што имавме можност да чуеме од „засегнатиот“, туку  новинска Интернет агенција која е активна веќе неколку години.

„Нетпрес“ тврди дека екс претседател Црвенковски платил над 530.000 евра на фирмата „Пристоп МК“.  Објави и документи од Бирото за јавни набавки дека парите биле потрошени за организација на охридскиот Самит на претседатели во мај 2008., кој траеше еден и пол ден.

Според „Нетпрес“, еден од основачите на „Пристоп МК“ е режисерот Игор Иванов, син на тогашниот советник на Црвенковски Зоран Иванов, а кој фигурира и како основач при првичното основање на фирмата „Пристоп МК“. Интересно е што втор основач и сопственик на половина од „Пристоп МК“ е друштвото за комуникациски менаџмент „Пристоп Скупина ДОО“ од Словенија, чиј основач е Словенецот Дејан Верчиќ. Токму ова лице е „врската“ со аферата „Надеж“, чија завршница тешко дека ќе ја дочекаме. Имено,  Верчиќ беше еден од тројцата автори на стратегијата „Надеж“, која требаше на Црвенковски да му помогне да ја урне власта, а за која неговиот кабинет платил 340.000 евра.

Белким конечно сфаќаат дека беа и се (зло)употреувани за лукративни политички цели, а „во името“ на медиумската слобода, независноста на новинарството, демократијата…

Се разбира, едновремено и да се обидат да се извлечат што помалку извалкани од калта во која длабоко зацапале.

Судејќи според досегашното еднострано информирање за случајот „Пајажина“  (разбирливо?), не можеше ни да се очекува А1 ТВ да го објави обвинението, а што го сторија сите други меедиуми (не само телевизиите „на власта“). Затоа зачудува како е можно уредувачкиот тим да дозволува таква карикатурална манипуалција на јавноста со тврдење дека станува збор за уште еден „преседан“- дека два дена адвокатите на обвинетите „не можат да го добијат обвинителниот акт за случајот, ниту пак резултатите од вештачењето за затаениот данок“! Демек (ја цитирам информацијата), „до крајот на работното време адвокатскиот тим чекаше пред судот да види со какви аргументи обвинителството ќе настапи во судскиот процес против Велија Рамковски и останатите 22-ца обвинети. Одбраната си замина со празни раце – засега за случајот адвокатите се информираат само од медиумите, и покрај тоа што судот е должен веднаш да им го достави обвинението“.

Следи „аргументот“: дека одбраната се сомнева оти станува збор за таен договор помеѓу обвинителството и вештаците, што отвора можност за кривична одговорност, а ќе создаде и дополнителни проблеми во текот на судењето. Притоа, „во историјата на македонското судство не се случило вештачење и обвинение да се доставуваат во комплет, без можност за приговор“.

Јасно ви е?! Прво се тврди дека одбраната никако да го добие обвинението, а потоа дека „вакво нешто“ досега не се случило- „вештачење и обвинение да се доставуваат во комплет, без можност за приговор“!

А дека и на новинарите на А1 ТВ обвинението им е исто така познато, потврдува следново во информацијата:

„Останува отворено како обвинителката Гешкоска пред судот ќе успее да ги докаже паушалните суми и проценки за затаен данок и злосторничко здружување.

Во обвинението таа се повикува и на посебните истражни мерки, кои не содржеа ништо друго, освен снимки од приватниот живот на обвинетите.

Аргумент на обвинителството е и фактот што едни исти лица се јавувале како основачи на фирми – дело што не е забрането според ниту еден Закон“.

Станува збор за соопштение од страна на Обвинителството кое, се разбира, го добиле сите медиуми, вкклучително и А1 ТВ. Притоа, од Кривичниот суд информираа дека за сите адвокати и обвинети е во тек правење копии за сите,  не треба да се крева врева околу тоа „оти на сите ќе им биде доставен обвинителен акт согласно законот“. Откако одбраната ќе добие обвинение започнува да тече 8- дневниот рок за жалба, по што ќе може да се закаже судење и случајот „Пајажина“ да влезе во судница.

Нејсе, важна е најавата дека „кога судот ќе се смилува да им го даде обвинителниот акт на адвокатите, ќе следуваат приговори“ и оти „во меѓувреме се отвора можноста деветтемина обвинети кои трет месец се во Истражниот затвор да бидат пуштени со гаранција“.

Бидејќи А1 ТВ не ги информира своите гледачи за обвинението кое тежи (неверојатни) 5 милиони евра, еве за што станува збор:

Најмалку 5 милиони евра неплатен данок од организиран криминал, и тоа е само дел од сумите кои како позначајни се истакнати низ примери. Сепак, во обвинението нема сумарна бројка на затаен данок затоа што тоа би дошло како собирање баби и жаби. Истакнати се различни суми за различни даноци затаени од различни фирми од „Перо Наков“.

Со покренатото обвинение не е предложено да се бара и замрзнување на имот, засега остануваат замрзнатите сметки, но  доколку се дојде до нови сознанија во текот на постапката не се исклучува барање и на таква мерка.

Според соопштението, Рамковски и останатите обвинети во злосторничко здружение переле пари, затајувале данок, се правеле фиктивни фактури плати во кеш, нереални позајмици, неправилности со рекламирање.

Дека работата е „ептен сериозна“, потврдува и предлогот на лидерот на СДСМ, Бранко Црвенковски, за прекин на бојкотот на Собранието и роковник со изборни активност според кој изборите би се одржале на 26 јуни (изнудува посебен коментар), а со кој се откажаува од претходното барања за деблокирање на сметките на медиумите што е надлежност на судот. Имено, иако во СДСМ биле уверени во политичката мотивираност на судската одлука, со која се потврдило блокирањето на сметките на медиумите на Перо Наков, тие ќе ја почитуваат.

Имено, веќе не се бара од Груевски да ги одмрзне сметките на медиумите „на Рамковски“ (со свртување на „познатиот телефон“), туку гаранција дека до изборите „нема да се донесуваат нови и дополнителни барања и одлуки од страна на несудските органи – како што е Управата за јавни приходи, до завршувањето на предвремените избори“. Ако тоа „правилно“ го разбираме, значи дека „старите“ важат (вклучително и замрзнатите сметки до овој момент!), а до завршувањето на изборите УЈП да не „чепка“ во работата на „односните“ медиуми, но може да продолжи да „чепка“ кај другите медиуми и кај сите други деловни субјекти во Република Македонија?!

А на каква гаранција се мисли? Заверена нотарски? Во наредниве денови треба да очекуваме „дообјаснение“.

Црвенковски: Избори на 26 јуни под услов А1 да не плати данок до тогаш!

Црвенковски бара гаранција од Груевски до изборите УЈП да нема нови барања од А1.

Црвенковски се откажа од претходното барања за деблокирање на сметките на медиумите што е надлежност на судот.

Иако во СДСМ биле уверени во политичката мотивираност на судската одлука, со која се потврдило блокирањето на сметките на медиумите на Перо Наков – ќе ја почитувале.

- СДСМ бара гаранција од ВМРО-ДПМНЕ и владејачките партии дека нема да се донесуваат нови и дополнителни барања и одлуки од страна на несудските органи – Управата за јавни приходи до завршувањето на предвремените избори со кои барања и одлуки ќе се бара и спроведе блокирање на сметките на овие медиуми. Со ова последното паѓа во вода аргументот на Груевски дека не може и не сака да се меша во одлуките на судството, освен ако преку ноќ Горан Трајковски не го избрале за судија, вели Црвенковски.

Ако се исполнат гаранциите што ги бара за медиумите на Перо Наков, тој е подготвен да го прекине бојкотот и предлага роковник со изборни активност според кој изборите би се одржале на 26 јуни.

Претходно на една од лидерските средби Груевски прифати две барања на СДСМ, да се зголеми бројот на партиските членови во Избирачките одбори и контролата на Избирачкиот список да трае еден месец, сето ова беше условено со одлуката СДСМ да се вратат во Собранието и да одат на избори.

Сите дилеми во „апсолутно спокојство“, својствено на политичките итромани и лицемери, се сведуваа на тоа колку повеќе да му се удоволи на „миленичето“ Грција и како да не се избламира Брисел, конечно да не му паднат сите маски. На штета на Република Македонија? Па, таа не постои! Ако се мисли на FYROM (единствен „заштитник“ на СФР Југославија и на совеста на „меѓународниот фактор“ за нејзиното крваво уништување), в ред. Ама таа треба „да си го реши“ проблемот со името и идентитетот на својот народ затоа што е пред се „билатерален“ (без оглед на тоа што нема и не прави такви проблеми со Грција).

Европската унија го одложи определувањето на датум на FYROM за членство во ЕУ во „наредните шест месеци“, за време на шпанското претседателствување. Односно додека таа не се согласи на „компромисно име“ што и одговара на Грција, нои  да се откаже од идентитетот на македонскиот народ (јазикот и се друго што се подразбира под етнички, културен, историски, регионален…идентитет).

Дека Советот на Европа имал лесна работа, состанок во „добро расположение“, говори „главниот“ финален заклучок- неговото „внимателно“ формулирање:

ЕУ „ја нотира“ препораката на Европската комисија за отпочнување на претпристапните преговори со Македонија и ќе се наврати на прашањето во текот на следното претседателство.

Што значи „ја нотира“? Тоа беше негова задача? Што ќе се случеше ако не успееше да „нотира“? А „ќе се наврати“? Не разбирате? Зарем можете да замислите што би било ако не се донесеше „одлука“ да се „наврати“ во текот на следното претседателство? Изгледа како мајтап? Не, „сериозноста“ и „обврзноста“ на тој заклучок се „поткрепува“ со следниот:

Одржувањето на добрососедски односи, вклучувајќи и заеднички прифатливо решение за името, останува од суштинско значење. ЕУ е охрабрена од последните позитивни случувања на релација Скопје – Атина.

За секој случај, за министрите уште малку да се „покријат“, не е пропуштено „патем“ да се „забележи“ дека „се потребни уште напори во борбата против корупцијата и обезбедувањето на функционално и независно судство во Македонија“.

„Посрамениот“ Оли Рен само пропелтечи нешто што само по себе претставува нонсенс: дека било „многу важно да се одреди некаква временска рамка за Македонија и тоа е постигнато“:

„Советот на ЕУ реши да го врати ова прашање во текот на следното претседателствување. Тоа е знак дека имаме рамка која означува напредок на оваа земја на патот кон ЕУ. Кај мене има поттик од позитивниот развој и повторно обновените контакти помеѓу двајцата премиери што се однесува на делот на спорот за името кој е, впрочем, од билатерална природа. Ова треба да им овозможи на двете земји да го решат проблемот со името кој е од билатерален карактер“.

Рамка „навраќање во наредните шест месеци“?! А да не е „раѓање на дилема“ кај него повторувањето (самоубедувањето) дека проблемот е „впрочем билатерален“? Да не научил или разбрал во меѓувреме дека не е?

Уште поголем „бисер“ на прес конференција по седницата на Советот „фрли“ Карл Билд:

„Долго време сме сведоци на решавање на ова прашање. Ако имате ситуација каде што едната страна е премногу задоволна, а другата премногу депримирана, тоа предвидува појава на проблем. Но ако и двете страни покажуваат интерес и желба за успех и се подготвени на компромис, тоа е добар знак дека еден ден ќе успеат да ги надминат сите проблеми. Ние го имаме токму ова. Ние имаме ситуација каде двете страни се чекор понапред до крајната задоволителна цел. Тоа е крајниот резултат од компромисот. Токму тоа ќе ја однесе чекор напред и Европа и овој дел од Европа. На ова треба да гледате како на знак на охрабрување и многу важно движење нанапред во следните неколку месеци за тоа конкретно прашање“.

Несфатливо е како овој Г-дин не ја разбира „вистинската“ ситуација кога вели дека нема една страна „премногу задоволна“, а друга „премногу депримирана“. Ако „другата“ и не е којзнае колку „депримирана“ (реална согледба и очекување), зошто „едната“ (Грција) не би била навистина „премногу задоволна“? Во нешто отстапила? Нешто и е оспорено? Поради нешто и се „истегнати ушите“?

Па згора, му „расте“ оптимизмот оти „двете страни покажуваат интерес и желба за успех и се подготвени на компромис“. Би било добро Билд да се распраша кај своите грчки пријатели на каков компромис се подготвени и како е можно една држава членка на ЕУ да има „црвена линија“ кога никој нема таква во унијата, кога нејзини единствени се сината и жолтата (да, мислам на нивната симболика)? Знае ли тој (и сите во ЕУ што мислат како него- „консензуално“) кое е нејзиното суштинстко значење (во однос на меѓусебното разбирање, соработката, толеранцијата, демократијата…)? Лично не верувам дека не знае, па останува да се заклучи дека само се прави на „удрен“. Можел да ја искористи „шансата“- присуството на заменик- министерот за надворешни работи на Грција, Димитри Друцас, и да го праша (ако веќе не го сторил тоа, ако не му е јасно) што е „националната црвена линија“ за Грција во спорот за името и што значи „важи безусловно и нема да се откажеме од неа“ (најнова изјава на портпаролот на грчката Влада, Георгиос Петалотис).

Сосема на место се реакциите- коментарите и ставовите на „првите луѓе“ од македонскиот државен врв. Дури би рекол и прилично воздржани.

Премиерот Никола Груевски:

„Не сме многу изненадени, но овој пат е направен малку пософистициран начин отколку она што беше на самитот во Букурешт. Иако можноста да се навратат на прашањето за името во наредните шест месеци остава надеж дека нешто можеби ќе се приближи во тој правец.

Ќе останеме во делот на разговорите околу изнаоѓање на решение, но ако Грција мисли дека ова ќе им го реши проблемот, со блокада или на ваков начин ќе ги решат проблемите, се покажа и во минатото дека не се решаваат на ваков начин. Тоа е неевропско однесување. Тие веројатно тоа не го прифаќаат и затоа се однесуваат на ваков начин.

Но, ова е ситуација која не зависи само од нас. Ние нашето го сторивме, ги исполнивме „бенчмарковите“ (одредниците-заб.м.), сега имаме работи кои не зависат само од нас. Грција очигледно бара работи од нас кои никој од никого во светот не ги бара.

Јас слушам сега во земјата има коментари во последните денови дека и денеска сме пропуштиле историска шанса. Знаете што, пропуштена е историска шанса да се обезличиме како нација, како народ. Да се избришеме од мапата. Таква шанса да – пропуштена е, да се откажеме од идентитет, од се буквално. Таква шанса имало и во минатото, веројатно ќе има и во иднина. Така што на сите оние коишто критикуваат дека сме пропуштиле некоја историска шанса, морам да им одговорам дека пропуштената шанса е практично себебришење од мапата на нациите и бришење на сопствениот идентитет, на сопствениот народ. Така што од тој аспект ништо посебно не сме пропуштиле. Но, се надевам дека во иднина ќе се укажат некои други шанси. Дека во Грција ќе почнат да дуваат поинакви ветрови“.

Министерот за надворешни работи Антонио Милошоски:

„Денешниот исход во Брисел може да се дефинира како нова грчка хипокризија. Затоа што земјата која, наводно, се залага сите земји од Западниот Балкан да се приклучат кон Европската унија што поскоро, при првата шанса да и даде заслужена можност на нашата земја да ги отпочне преговорите тоа го блокира.

Грчкото попречување не само што ќе штети на угледот на ЕУ во процесот на проширување, туку може да ја наруши и атмосферата во билатералните разговори што ги имаме во спорот кој Грција го има со нашето уставно име.

Блокадите нема да донесат предност. Блокадите од Атина нема да не премислат да продолжиме и понатаму да ги застапуваме и да ги браниме нашите уставни норми и нашиот национален, јазичен, македонски идентитет“.

И повторно новинарско- аналитичка „утка“: реакцијата на претседателот на Република Македонија, Ѓорге Иванов, е најава за „нова доктрина-Евроскептицизам“. „Утка“ затоа што, прво, тој- евроскептицизмот не е и не може да биде „доктрина“ (за тоа што е таа може да се научи во која било општа енциклопедија), а второ (како прво), очигледно не е „разбрано“, не се знае што е тоа евроскептицизам (најосновното: разочарување не од, туку во ЕУ и/или стравување од последиците од претстојно членство во неа). Исто така, воопшто не станува збор за заострување на тонот. Најмалку, пак, за критики во однос на почитување на европските вредности, бидејќи таа едноставно ги нема (освен „материјално- финансиската“- еврото кое, пак, не важи за „третата сила“ во ЕУ, Велика Британија). Станува збор за критика на непринципелноста, лицемерието, мимкријата на Брисел:

„Добиваме колеблив одговор. Добиваме решенија кои важат од денес за утре. Си дозволуваме блокади, притисоци на ситните интереси. Гледаме отсуство на визија. Добиваме најави за 2012, 2014, 2015 година. Како мислиме да ги постигнеме тие рокови? Со опструкции и со попречувања?“.

Мошне проблематични (во најмала рака) се оценките на некои домашни експерти. Точно е дека Шпанија нема да биде многу заинтересирана за Западниот Балкан, освен за прашања кои неа директно ја тангираат (Косово). Се разбира, не може да отстапува од „општата заложба“ за натамошно проширување на ЕУ, па тоа ќе го прави повеќе декларативно. Меѓутоа, сосема е погрешно „гледањето“ на решението на проблемот на Грција со името Македонија како „пазар“ или „игра без граници“, па да е „нужно“ да се дефинира цената која Република Македонија е подготвена да ја плати за да влезе во ЕУ. А за алтернативата (на членството во ЕУ), треба да се има предвид дека се што нема алтернатива, нема перспектива. Следствено, не треба да (се) прашуваме за неа, туку да ја бараме и наоѓаме. На пример кај земјите кои не се членки во ЕУ, ниту размислуваат да бидат во иднина (во Европа има вкупно 50 држави- сосе Македонија и оние кои со еден дел припаѓаат и на друг континент, а од нив 25 се членки на ЕУ), или „преостанатите“ земји во ООН.

Проблемот е во она што упорно се потенцира, а за жал е прифатено и од некои „невнимателни“ домашни политичари, експерти и новинари; нема никаква логика (се работи за „обична“ ступидарија), но во спротивно се би се одвивало сосема поинаку: дека тој- проблемот бил и е билатерален.

Досега многупати сум посочувал на она што го знаат и „обичните луѓе“: тој би бил билатерален доколку Република Македонија има исто така проблем со името Грција и со идентитетот на грчкиот народ! На пример, билатерален е, и не може да биде поинаков признанието, статусот, правата и слободите на малцинствата.

А македонската опозиција? Кај неа ништо ново. Освен дека одлуката во Брисел била „подобрата или, поточно, помалку лошата за Република Македонија, со оглед на опциите и жестокото противење на Грција и нејзините поддржувачи на секаква временска одредница“. Лидерот на СДСМ Бранко Црвенковски (негова е оценката) одново е „помеѓу“: македонската „црвена линија“ му е одамна позната, таа е и „опозиционерска“, ама Груевски треба да ја дефинира и да ја запознае македонската јавност со неа:

„Господине Груевски, Вие сте премиер на Република Македонија и сите наши граѓани со право очекуваат од Вас да ги решавате проблемите, а не да им објаснувате колку Ви е тешко и кој се е виновен што не сте успеале. Затоа, уште од утре зафатете се со работа. Конечно, дефинирајте ја вашата „црвена линија“ и запознајте ја македонската јавност со неа.

За нас во СДСМ таа „црвена линија“ е зачувување на нашиот национален идентитет, односно именување на нашиот јазик и нашиот народ како македонски“.

Многу е поинтересно и позначајно што напишаа грчки весници за „случувањата“ на седницата на Советот на Европа во Брисел: дека ЕУ е длабоко поделена околу пристапните преговори на Македонија со ЕУ (што значи дека конзензусот е само „рамка“ која сигурно ќе „пукне“ во блиска иднина; во еден од последните текстови на овој блог дадов „смела прогноза“ дека токму тој ќе биде причина за нејзино „растурање“).

„То Вима“ известува дека Грција е подложена на силен притисок и оти за голем број земји- членки на Унијата членството на Македонија е фактор на стабилност на Балканот. Разединета била до тој степен што низа држави инсистираат преговорите со Македонија да започнат, а друга група бара ЕУ да се солидаризира со Грција.

„Катимерини“ е „најсвеж“- известува од Брисел дека по долги консултации е постигнат начелен договор кој ја задоволил грчката страна, бидејќи во него не се спомнува март за почнување на преговори со Македонија.

„Елефтеротипија“, пак, потсетува на еден друг проблем и на Грција и на ЕУ, а кој е во „контекстот“: во Брисел почнала битка не само за Македонија, туку и за присоединувањето на Турција кон Унијата.

6- те месеци под претседателство на Шпанија со ЕУ не се од „пресудно значење“ за Република Македонија, туку за Грција. Имено, нејзиниот ултиматум за промена на името на државата и бришење на идентитетот на македонскиот народ („црвена линија“), што не е ништо друго освен однесување од позиција на сила, како апсолутно неевропско и нецивилазциски не ќе може долго да се толерира ниту од Европа, ниту од „меѓународните фактори“ надвор од неа (тие сигурно ќе „реагираат“ побрзо). По тој период, доколку во меѓувреме не се изнајде компромисно решение, Грција и нејзините сојузници во Европа и надвор од неа ќе бидат големи губитници. Ако не и поразени „до нозе“.

Која е нејзината „црвена линија“ преку која не би минала, макар земјава да добие уште едно вето односно да не добие датум за почеток на преговори за членство во ЕУ?

Изјаснувањето е нужно, меѓу другото, за да не се губи време и залудно да не се троши енергија. Зашто, доколку е иста со онаа на власта ( добро позната- иденттитетот во сета негова комплексност, особено името на народот и неговиот јазик), тогаш чуму „нов договор“?

Меѓутоа, доколку смета дека може да се отстапи и од нив (да не е тоа „по секоја цена“?), тогаш…никакво договарање! Подобро да замолчи, да се „покрие“ за да не биде не само извикана, туку и исплукана.

Токму „црвените линии“ се главниот проблем во „спорот“, а од кој е јасно дека воопшто не е „под прашање“ името на државава (нагласувам по којзнае кој пат: не уставното, туку името Македонија), туку фашизоидното барање за самоукинување, бришење- исчезнување на македонската нација.

Тоа го потврдуваат информациите и реакциите по синоќешната средба на посредникот Метју Нимиц со грчкиот преговарач Василакис во Њујорк, а по која се видливи неговото разочарување и загриженост. Следствено, не треба да се очекува којзнае што од денешната средба со македонскиот преговарач Јолевски, освен постојано повторуваната заложба на Република Македонија за продолжување на преговорите („некој“ одамна прифати да се „надминат“ разговорите).

Не е нова ниту „јасната позиција“ на грчката Влада- без решение за спорот нема датум за почеток на преговорите за прием на Македонија во ЕУ, а решението мора да биде сложено име со географска одредница за севкупна употреба-erga omnes. Таа им е одамна позната на „сојузниците“ во ЕУ и НАТО, па затоа и притисокот на водечките личности во унијата „билатералниот проблем“ (што не е тоа, ама на политичари со насочена или помрачена свест не може да им се докаже) да се реши до состанокот на Советот за безбедност на 6. и 7. декември. Уште едно вето, по она во Букурешт против приемот на Република Македонија во НАТО, би претставувало голема бламажа за Грција, но и „непријатност“ за сите членки на ЕУ во однос на нивната доследност и принципиелност.

Го имам предвид барањето на Оли Рен „испорачано“ пред два дена од Брисел: дека ќе бил среќен само кога ќе се реши „спорот“, па бара „од сите инволвирани страни“ да го искористат овој „позитивен моментум“ (мисли на позитивниот извештај на ЕК за исполнување на Република Македонија на дадените одредници- заб. м.) за да навлезат сериозно во преговорите и да му стават крај на „спорот“. Тој смета дека двете страни сега имаат извонредна прилика да го решат проблемот, бидејќи во Македонија и Грција владите имаат релативно свеж и силен мандат кој ќе им овозможи да го тргнат прашањето од дневен ред еднаш засекогаш.

Премиерот Груевски и денеска, по којзнае кој пат, и даде „на знаење“ на македонската опозиција дека проблемот е токму македонската „црвена линија“:

„До ден- денеска, независно кој е на власт, по прашањето на идентитетот, Грција не покажува подготвеност воопшто да разговара, и тоа е еден од сериозните проблеми коишто ги имаме. Иако на домашен план постојано ни се сугерира дека само тоа ако се обезбеди другото не е важно. Но и за тоа до ден- денеска нема согласност од страна на Грција. И тоа треба да го знаеме, да не ни се случува да ни го соопшти некој, па да се изненадиме“.

Изјавата на македонскиот министер за надворешни работи Атнонио Милошовски е одмерена, „дипломатска“, но јасна, со одамна потврдени ставови:

„Сметам дека е добра прилика разговорите да продолжат, да се искористи моментумот на важноста на ова прашање и уште повеќе важноста да се оствари напредок во однос на билатералниот спор. Ние имаме принципиелен став, дека на ваквите средби и дијалози што ги водиме со Грција би требало што повеќе да се трудиме да ја размениме силата на аргументите, а да се напушти аргументот на силата што досега, во изминатите 15 години не вроди со плод. Секое ново блокирање или демонстрирање на аргументот на силата не носи подобри услови за разговори за остварување напредок во македонско- грчкиот билатерален спор.

Нам ни е особено важно да укажеме на значајноста на почитувањето на духот на времената Спогодба склучена со Грција во 1995. година и врз основа на која не само што се нормализираа односите, туку и се унапредија и се создадоа одредени поволности, обврски и механизми за меѓусебна комуникација, но и за разговори на билатерален план и за начинот на кој Македонија може да напредува во своите аспирации за меѓународно етаблирање“.

Нема никакво значење ниту изјавата  односно надежта на амбасадорот на ЕУ во Македонија, Ерван Фуере, искажана на денешната научна трибина „Предизвиците и перспективите на земјите од Западен Балкан кон европските интеграции“, што се одржа во Тетово- дека  секое задоцнување во решавањето на „спорот“ за името нема да и помогне на ниту една страна. Македонија и Грција треба да ги искористат овие неколку недели што преостануваат за да го решат проблемот:

„Уверен сум дека компромис ќе се изнајде, така што верувам дека македонските власти заедно со Владата на Грција ќе се сретнат се со цел да се изнајде некое решение. Сепак, верувам дека треба да се направат огромни напори од страна на двете влади затоа што е тоа од огромен интерес на Република Македонија“

А прашањето како наслов на овој текст посебно е „инспирирано“ од најавите на СДСМ (лидерот Црвенковски) дека партијата ќе излегла со порадикална стратегија по 7. декември, доколку тогаш земјава не добие датум за преговори со ЕУ. Имено, повикувајќи се на висок извор од СДСМ денешен „Дневник“ објави дека опозицијата подготвува бунт идниот месец, доколку земјава остане без датум. Целта била опозицијата, со помош на ДУИ, да и изгласа недоверба на Владата, а што автоматски не би значело и предвремени избори, туку формирање на преодна Влада со мандат да го затвори прашањето за името. Наводно, Ахмети ќе останел во неа со што не би ги изневерил ниту гласачите на кои им вети дека Македонија ќе ја внесе во евроатлантските структури. Весникот нагласува дека ДУИ засега молчи во врска со најавите на СДСМ, а потсетува на средбата Ахмети- Црвенковски, по која лидерот на ДУИ јасно порача дека неговата партија е против идејата за предвремени избори.

Коментар на Груевски:

„Јас се надевам дека нема да организира работи (мисли на Црвенковски- заб.м.) како што беше конфликтот, бидејќи постојано го ставаат многу аналитичари во контекст на организација и подбуцнување на конфликтот во 2001. Се надевам дека не мисли на такво нешто. Други бунтови какви сака нека организира“.

„Погодена во центарот“, СДСМ реагираше со „оправдание“, но и со повторување на засега „пустата желба“: никогаш не ги подгревала меѓуетничките односи. Во 2001. на власт била ВМРО-ДПМНЕ, а Груевски министер во Владата „која заговарала поделба на државата“ (што, за волја на вистината, воопшто не е точно; ставот на Љ. Георгиевски и др., како и на академикот Ефремов, кој поради тоа поднесе оставка, не беше и став на Владата!):

„Ако опозицијата е помоќна од целата власт што ја има ВМРО-ДПМНЕ во своите раце, тогаш Груевски нека си поднесе оставка и нека си оди“.

Бунт и против Грција доколку биде единствено виновна за нерешавање на „спорот“ за името (бидејќи ќе биде отфрлено барањето за „отстапка“ од македонскиот идентитет- културата, историјата, традицијата, јазикот, цивилизациските дострели)? На кој начин?

Разумното компромисно решение се донесува со максимална меѓусебна почит и разбирање, со силата на аргументот, а неразумното со наметнување на едната страна (супериорност), нејзина нетолерантност, непочитување (туку омаловажување, па и ништожење), неразбирање, со аргументот на силата  (при што отстапките се незначителни, безначајни, формални).

Со какво решение може да заврши наметнатиот (на Република Македонија) процес на компромис ако се атакува (постојано, во континуитет) врз достоинството и идентитетот на македонскиот народ?

Само оние што не знаат и не разбираат, а не се ни трудат да научат и разберат, се изненадени, па и разочарани од денешното продолжение на компромисот во Женева (за изнаоѓање на компромисно решение), нагласувајќи дека посредникот Метју Нимиц не им понудил нов предлог на Јолевски и Василакис. Тој дури беше „принуден“ да потенцира дека не дошол со нов предлог, а мошне прецизно изјави дека дошол на разговор за областите во кои досега немало напредок во преговорите (разговор за дел од преговорите!). Најважна е неговата најава дека „е време за компромис“ односно компромисно решение.

Меѓутоа, од не помало значење е неговата разочарувачка констатација дека двете страни остануваат „во своите ровови“. Тоа не значи ништо друго, освен дека Данајската република (Грција) и натаму атакува на достоинството и идентитетот на македонскиот народ. За што, патем речено, и актуелната опозиција на чело со Бранко Црвенковски има(ше) мошне цврст став („црвена линија“).

Најавени се посети на Нимиц на Скопје на 6-ти и во Атина на 7-ми јули, а по нив ќе се знае дали има напредок кој можеби би довел до решение. Што ако нема? Прекин на процесот?

Изјава на Нимиц:

„Поминавме неколку часа разгледувајќи ги различните аспекти и нема да навлегувам во детали за што разговаравме. Прашањето е познато, нема нови предлози, но инсистираме на некои од прашањата што го блокираа договорот. Мислам дека дојде време да го истуркаме прашањето колку што можеме побрзо и тоа е целта на мојата посета на регионот, да видам дали е можно решение“.

Повторен став на Република Македонија (единствено разумен) од страна на Љупчо Јолевски:

„Нема јавно да објавуваме детали од разговорот, но би сакал да ја изразам подготвеноста да работиме на овој процес со медијаторот Метју Нимиц и со нашите јужни соседи Грците за да се најде заемно прифатливо решение што ќе го заштити достоинството и идентитетот на македонските граѓани“.

А во изминатите денови се изнаслушавме експертски и политички- политикантски ставови во врска со суштинскиот проблем што го има Данајската република (Грција) со името Македонија. Од нужност од компромисно решение до одговорност за негово прифаќање. Се забележуваат и се почесто заложби (на експерти и аналитичари) дека компромисниот процес, кој очигледно не е доведен до фаза на преговори (во исто време и се разговара), конечно треба да го прекине Република Македонија. Тоа не би бил едностран, туку изнуден прекин (значи посредно обостран), бидејќи е неприфатливо гнило компромисно решение. Притоа, главното стравување е што ќе се случи со процесот на евро- атлантско интегрирање на Република Македонија. Одговорот е единствено „последичен“: ќе се интензивира, можеби ќе заврши побрзо од најоптимистичките прогнози! Од проста причина што тогаш не би имало никакви пречки за него. Проблемот што го има јужниот сосед со името Македонија ќе биде, како и многу други што постојат, од минатото и денес, во (добро)соседските односи на две и повеќе држави во светот, а кои тие или со помош на посредници не се ни обидуваат да ги надминат.

Останува само да ги регистрираме новите (покрај познатите) разочарувачки ставови на дел од македонската политичка опозиција. Разочарувачки затоа што се тенденциозни (политички маркетинг), против државните и национални интереси, неретко небулозни, па и ступидни, а особено кога доаѓаат од политичари со огромно искуство и бележита кариера.

На пример, ставот на Тито Петковски, лидерот на НСДП.  Од една страна, тој смета дека има шанси наесен Македонија да добие позитивен извештај од Европската комисија и датум за пристапни преговори, но од друга дека тоа ќе се случи „само доколку постои политичка волја и подготвеност кај власта да се вршат работите“. Што е само по себе противречно (белким шансите се затоа што таа постои). Меѓутоа, многу попроблематично е што смета 0ти „апсолутната власт носи и апсолутна одговорност“. Вели:

„Груевски не е апсолутно подготвен да го земе ризикот којшто му следува. Нели, по правило, според Уставот и според волјата на граѓаните. Тој ветуваше дека Македонија ќе стане членка на НАТО и на ЕУ без да се прави компромис за името. Сега, како што гледате, веќе го подготвуваат и своето членство и јавноста дека до компромис може да дојде. Да ми простите, ја игра улогата на кокошката што ќе прави втор круг за да не биде прогласен за лесна жена“.

Му простуваме, ама…најнапред не е точно, а потоа е и недугаво да се споредува со кокошка односно лесна жена. Не е точно дека Груевски има апсолутна моќ во Македонија. И кога би прифатиле дека „диригира“ со Парламентот (поради апсолутното мнозинство освоено на фер и демократски избори- така оценети и од домашната и од меѓународната заедница), што е со судската власт- и таа ли е „под него“? А не би било лошо, токму поради личното политичко искуство и кариера, да го праша претседателот на Македонија Ѓорге Иванов дали е „на Груевски“, „под него“ или „зад него“.

Ноторна лага е дека Груевски ветувал оти Македонија ќе стане членка на НАТО и ЕУ без да прави компромис за името. Но и да ветил такво нешто, а еве, јас лично случајно да не сум чул, тогаш следува прашањето: дали Петковски смета дека мора да се дојде до каков било компромис, макар и на сметка на идентитетот и достоинството на македонскиот народ? Дали без таков нема евро- атлантска перпектива за нашава земја?

А да се заклучи дека до компромис може да дојде, не треба многу умување. Ако не може, одамна би бил прекинат компромисниот процес односно разговорите и преговорите со посредство на Метју Нимиц.

Она со „кокошката и вториот круг“ е јасно на што се однесува- на инсистирањето на Груевски (но не само негово) за референдумско изјаснување на граѓаните на Република Македонија доколку се дојде до компромисно решение. „Појаснувањето“ на универзитетскиот професор Јове Кекеновски не може да му помогне многу, особено затоа што тој наоѓа разлика таму кајшто ја нема и не може да ја има:

„Мораме да направиме разлика помеѓу два типа на референдум- референдум за одлучување на граѓаните и референдум за консултирање на граѓаните.

Кога задолжително се распишува референдум, тоа е по однос на усвојување на одлука на Собранието за менување на границите на Р. Македонија и по однос на одлука за стапување или истапување во сојуз или во заедница со други држави.

Бидејќи се работи за консултативен референдум, станува повеќе од јасно дека одлуката донесена на тој референдум не може да биде, односно не е задолжителна за власта. Одлуката донесена на ваков консултативен референдум не може да послужи како алиби за носење или за неносење на дефинитивна одлука.

Значи, сепак останува опцијата, единствената опција која што ни ја даваат нашите позитивни законски прописи, тоа да биде решено со одлука на актуелната власт, поточно на оние коишто управуваат со државата“.

Референдумот е форма на непосредна демократија, односно форма на учество на граѓаните во вршењето на државната власт и донесувањето на политички одлуки. „Разликувањето“ на кое повикува Кекеновски едноставно е нонсенс, бидејќи тој- референдумот тоа го има во својата сушност. Имено, спорд задолжителноста тој може да биде задолжителен и советодавен , според времето на одржување претходен или дополнителен, според задолжителноста на одржување задолжителен и факултативен, а според дејството на одлуката конститутивен или аброгативен. Можеби би било „поинспиративно“ (особено за противниците на најавениот референдум и „разбирачите“ на неговата успешност) посочувањето на разликувањето на референдумот од плебисцитот.

Ако веќе некој има амбиција да се занимава со (ре)дефинирање на референдумот, колку да му олеснам ќе приведам едно (од многуте) компетентни и прецизни промисли.

Во делото на Сејмур Мартин Липсет и Џејсон М. Лејкин „Демократски век“ меѓу другото пишува:

„Но останува фактот дека референдумите ја поткопуваат логиката на демократската легислатива, така што селективно исклучуваат само одделни прашања од нормалниот парламентарен процес (а тоа е процес на усогласување и заемно давање на отстапки пред донесување на некоја одлука). Правејќи го ова, референдумите изведуваат на политичката арена една верзија на директна народна власт, која е спротивна на претставничката демократија. А претставничката демократија и е она на што мислиме кога велиме „институцонализирана демократија“: имено, избирачкото тело треба да избере кои, од разни понудени кандидати, да испрати во парламентот, па тие, кога ќе се најдат во парламентот, треба да донесуваат одлуки, а не народот сам непосредно да донесува одлуки за се и сешто“.

Следствено, одговорноста во конкретниов случај никако не може да и се „нафрли“ на Владата на Груевски (и нему лично), а референдумот да значи нејзино „префрлување“ односно бегање од неа, туку, кога прашањето за ново име на државата (кое, се разбира, никако не е „се и сешто“) не би одело на реферндум, одговорноста би морала да „падне“ на Парламентот. Особено ако се има предвид дека проблемот за кој се води компромисот не е од вчера.

Исто така, мошне дилетантско е „надевањето“ дека партиите во Македонија од позицијата и од опозицијата ќе се обединат зад заедничка стратегија за името, но не поради задкулисните игри и ситниот политички маркетинг, туку затоа што таа е одамна позната и „обединувачка“ (затоа пропадна и „новата“ на Стојан Андов). Повикот на Груевски за „национално единство“ во тој контекст е сосема непотребен, но во „најширок“ е доколку се има предвид латентната загроза на идентитетот на македонскиот народ (не само од јужниот сосед), а што е очигледно нерешлив проблем на посредникот во компромисниот процес.

Изјавата на „ново- стариот“ лидер на СДСМ, Бранко Црвенковски, е во најмала рака небулозна:

„Се уште не можеме да заклучиме дали повиците на Груевски за некакво национално единство се повици да се обединиме околу процес на решавање на спорот или околу процес на блокирање на спорот“.

По неа не може да се заклучи дали токму тој досега, во сиот период на компромисот, учствувал во едното или другото. Барем нему би требало да му е одамна јасно дека „спорот“ го блокира Данајската република (Грција), а што уште еднаш го потврди Нимиц по денешниот состанок во Женева.

Едно значајно интервју на македонскиот претседател Иванов за германскиот неделник „Шпигел“, под наслов „Помеѓу инаетот и револтот“, се разбира според изнесените ставови пред се за моментната состојба на релацијата Република Македонија- меѓународна заедница („потесно“ ЕУ и НАТО), од страна на домашни новински агенции и медиумски куќи беше пренесено мошне конфузно, а очигледно  некои делови преведени не баш прецизно. Па сепак, главните акценти беа јасно прочитани и разбрани и од домашната и од меѓународната заедница.

Најнапред во контекстот на овој прилог ставот на Иванов за „спорот“ за името. Она што подолго време го потенцирам како неприфатлива „практика“ во процесот на компромисот- на Македонија да и се диктираат услови, да и се сугерира „поголема флексибилност“, да и се нудат предлози за преименување, а никогаш да се побара нејзин предлог (додуша досега ниту самата не се потрудила да го понуди)- Иванов го изрази моше прецизно и јасно: мора да се престане на Македонија да и се диктираат услови, а решението на „спорот“ не смее да задира во честа и правото на самоопределување на народот.

„Името Република Македонија го признаа над 120 држави. Грција сака да се откажеме од оваа придобивка и да прифатиме име – Северна, Горна или Славомакедонија. Јас не знам како албанското население во Македонија би реагирало кога ние ненадејно би станале „Славо Македонија“ и би говореле славомакедонски јазик“.

Реакцијата е позната и деновиве повторена. Изјава на потпретседателот на ДУИ, Рафиз Алити:

„За нас е неприфатливо Славомакедонија или БЈРМ да остане. Друго ќе биде прифатливо за нас, тоа што ќе биде прифатливо за нашите соседи, за нашите сограѓани Македонци“.

Нагласувајќи дека не е едноставно да се најде решение за „наметнатиот спор“, кој има „историска, геополитичка и психолошка основа“, Иванов вели:

„ Спорот со името со нашиот северен сосед Грција трае околу 14 години и да беше толку едноставно ќе најдевме решение многу порано. Кога Македонија прогласи независност и пристапи како членка на ОН под името Република Македонија, Грција стави вето со образложение дека тоа било опасно за безбедноста во регионот. Тогаш ни беше наметнато името ФИРОМ. Но зарем некој навистина мисли дека ние сме закана за Грција и дека би постоело обединување со оние Македонци кои живеат во Грција од 1913- та година.

За танго се потребни двајца“.

Шефот на државата одговорноста за долгогодишното тапкање в место за спорот со името ја лоцира кај нашиот јужен сосед. Го повторува и веќе изнесениот став за референдумско изјаснување за решение кое би произлегло од разговорите- преговорите со Грција, а најверојатно е погрешно преведена или извлечена од контекстот неговата „информација“ дека во Македонија се во тек разговори со сите партии за можноста за распишување на референдум, бидејќи тоа не е точно (белким не помислува некој дека претседателот „се осмелува“ да манпипулира односно лаже).

Интересно е мислењето, за првпат изнесено од македонски „државник“, за наводната антиквизација на Македонија (јас во еден свој прилог тоа го нареков политичко- новинарски идиотизам): дека Скопје не е страната која го започнала овој процес, односно „не Македонија, туку Грција е таа која во античките времиња трага по потврда за својата автентичност“. Што е сосема точно и може да го потврди секој посериозен историчар, аналитичар на современите „државни дејанија“ кај соседите, па и малку поревносен хроничар на нашево време.

А повеќе од јасно е дека не станува збор ниту за процес, туку единствено за историско (не дневно политичко) пополнување на една празнина во бележењето, одбележувањето или, ако некој повеќе милува, потенцирањето на еден многу значаен дел од континуитетот на македонската историја. Се разбира дека античкиот период, како и сите други од историјата на човековата цивилизација, не е ничија сопственост, следствено ниту на Република Македонија. Но го споделува со другите, особено со соседите и како време и како простор (антички градови, клучни настани од античкиот период на денешните македонски простори, клучни и големи личности кои или биле родени или ги започнале- завршиле својот живот и дело во денешните граници на земјава). Нема ништо спорно и во тоа дека Македонците имаат антички корени, како што во нивното потекло и развој е живо вкоренето и „словенството“. Белким нема кој сериозен да помисли дека постои во светот народ што „паднал од небо“ (постоење на „Марсовци“ на Земјава се уште не е откриено).

Сепак, на сосема погрешната констатација на „Шпигел“ дека во Македонија владее „вистински бум“ од поставување на антички статуи и преименување на улици и објекти со имиња од античкиот период (дали е „бум“ поставување на засега еден споменик на Александар Македонски во Прилеп и најавен „грандиозен“ на плоштадот „Македонија“ во Скопје, најавена статуа на Филип Македонски на именуваниот (не преименуван) Градски фудбалски стадион (тоа не е негово официјално име) во „Филип Втори“ , на именувањето (не преименување) на скопскиот аеродром (не официјално именуван „Петровец“) во „Александар Македонски“ и…што беше/е друго?), Иванов повеќе „куртоазно“, но и со не мала доза на иронија (која, за жал, од домашните политичко- новинарски морони со „затемнети очила“ не можеше да се очекува дека ќе биде „прочитана“), одговори дека „станува збор за нешто помеѓу инает и револт“, а потоа со реторичко прашање кое, очекувано, е премолчено од оној на кого му е упатено:

„Народите на Блканот се темпераменти и во политиката преовладуваат емоциите. Но како вие би ја доживеале фрустрацијата по самитот на НАТО, кога ние бевме сигурни дела ќе славиме како НАТО членка, а следуваше ладен туш. Колку пари и ресурси инвестиравме за да станеме способни за влез во НАТО. Ги исполнивме сите реформи. И што е најлошо, до денес, никој официјален претставник на НАТО не најде за сходно да зборува со нас за тоа или да предложи решение“.

Она што јас сум го забележал во сета оваа домашно- меѓународна рашомонијада, со краткорочни и среднорочни негативни последици единствено за земјава (го забележале и други домашни и странски хроничари и аналитичари), е подзаборавањето или целосното свесно игнорирање на геостратешките интереси на големите сили во рамките на новата мултиполаризација на светот, а која се повеќе добива на интензитет. Во неа Балканот и поширокиот регион (Југоисточна Европа) очигледно (ќе) имаат исклучително важно, можеби и клучно значење. Дали крајниот резултат ќе биде поволен или не за Република Македонија и соседството, останува да го видат и/или почувствуваат следните генерации. Кој, пак, многу зависи од конкретниот ангажман на денешните.

Што е за паметење од средбите на Црвенковски со Хавиер Солана, Јап де Хоп Шефер и Оли Рен? Досега нмемаше пораки односно барања од нив (всушност од ЕУ и НАТО) да се реши “спорот“ за името и да се продолжи негувањето на меѓуетничките односи? И зошто сега тие пораки се „се посилни“ до актуелната Влада и новоизбраниот претседател? Која е таа „нова потреба“ за нив?

Се случува ли сега нешто „неповолно“? Досега беа „помалку силни“? Кој во земјава не сака да се реши „спорот“? Има ли и колкумина се такви (релевантни, одлучувачки)? Има ли проблеми во меѓуетничките односи? Тие не се негуваат, се нарушуваат, па е нужна „посилна порака“ за тоа? Кој не ги негува, кој ги нарушува?

Подеталните извештаи за одделните средби кажуваат нешто друго. Дека минале „стандардно“, дури без никаква „новина“ што би можела да ја заинтересира домашната и меѓународната јавност. Со други зборови, се реализирале очекувано, со иста содржина и малку различна форма (доколку може да се сметаза тоа различниот повод за нив- последни, проштални средби на еден претседател).

Високиот претставник на Европската унија за надворешна политика и безбедност, Хавиер Солана, изразил надеж (не повеќе, на пример убеденост) дека оваа година може да биде „добра година“ за почеток на преговори за членство на Македонија во Европската унија:

„Вие (се мисли на Република Македонија- заб.м.) сте во позиција во која со мал напор може да влезете во преговарачкиот процес со Европската унија. Тоа е желба на македонскиот народ и се надевам дека ќе стане реалност“.

Во врска со прашањето за името тој изразил надеж (друго и не е за очекување) дека решението ќе биде постигнато. На заедничкиот прес претседателот Црвенковски повторил дека евроинтеграциите се врвен приоритет на Македонија, „а ние ги знаеме критериумите што треба да се исполнат во наредниот период“. Верува (проблематично; значи има воздршка; зошто како се уште актуелен претседател не е сигурен?) оти во Македонија има политичка волја за исполнување на критериумите, за во годинашниот извештај за напредокот на државата да има препорака за почеток на преговорите за асоцијација. Во однос на „спорот“ за името со јужниот сосед, тој смета дека решението „не е многу популарно“ (повторно проблематично; значи климата во земјава за какво било компромисно решение ја оценува како неповолна!;), ама е неопходно решение што ќе донесе позитивни резултати на долг рок:

“Клучните одлуки во историјата на една нација секогаш се многу тешки. Денес се тешки одлуките и во однос на прашањето околу името и во однос на евроинтеграцијата на државата“.

На средбата Црвенковски- Шефер исто така ништо ново, само повторени констатации: Република Македонија ги исполнува критериумите за членство во НАТО, но за да стане и формално дел од Алијансата треба да се реши „спорот“ за името со Атина. Притоа изразил благодарност за учеството на македонските војници во мисијата ИСАФ во Авганистан, а упатил и честитики за успешно спроведените избори во Македонија. Тој апелира до двете страни да се воздржат од националистички изјави кои не создаваат добрососедски односи и атмосфера за решавање . Според него, интеграцијата на Македонија и на целиот регион е услов за трајна стабилизација на тој дел од Европа.

Во врска со можноста од рефендумско изјаснување за претходно утврдено компромисно решение за проблемот што Данајската република (Грција) го има со името на нашата земја, во дел од медиумите беа пренесени дури и заканувачки предупредувања кои, со оглед на неговата функција (се уште Генерален секмретар на НАТО; наскоро заминува од должноста), засега треба да се третираат како груба шпекулација односно невистина (во надеж дека во меѓувреме ќе бидат демантирани). Наводно,  Шефер оценил дека референдум за името е суверено право, но и ризичен потег за Македонија, па затоа бара од властите во земјата, доколку го распишат, тоа да го сторат мудро и да не дозволат да пропадне. Во спротивно, последиците можат да бидат негативни за нашата земја. Дури предупредил дека, поради можните последици, „НАТО не сака за 10 или 15 години повторно да испраќа воени сили во регионот“ (?!).

Црвенковски посочил дека подолг период нема реални преговори за името поради изборите во Македонија, како и изборите за Европскиот парламент што во јуни се одржуваат во Грција. Се надева дека тие наскоро ќе се интензивираат.

На средбата со еврокомесарот за проширување Оли Рен се потврдени најавите на Брисел за се поизвесна скорешна визна либерализација, со оглед дека Македонија е најнапредна земја во регионот во однос на исполнувањето на критериумите. Препораката за датум за преговори ќе зависи од исполнувањето на осумте критериуми поставени лани во март. За тоа „спорот“ за името не е пречка, но предизвикува пошироки компликации.

Чудна е, па и неумесна неговата констатација дека е важно „да се развие и политичка клима во Македонија за нејзино успешно пристапување во ЕУ“. Значи дека таа не е развиена?!

“Мојата најискрена желба и барање е да има брзо иницирање на преговорите за да се најде решение на проблемот за името. Ова е проблем кој постои долго време и се надевам дека нема да постои вечно. Со неговото решавање ќе се разрешат други проблеми и прашања и сигурно ќе се подобрат соседските односи, кои не се формален критериум за процесот на интегрирање во ЕУ, ниту дел од критериумите кои ќе се оценуваат од Комисијата. Но извесно е дека во вистинскиот живот прашањето за името ги спречува односите помеѓу двете земји, предизвикувајќи пошироки компликации“.

Веќе стана практика (недозволива) претседателот Црвенковски од странство да и упатува пораки и предупреди до властите во Македонија, а притоа мислејиќи исклучиво на Владата и премиерот Никола Груевски. И овојпат не пропушти, од Брисел, да ги „поучи“ да „засукаат ракави“ во решавањето на „спорот“ со името, „како што претходните тоа го сторија со Охридскиот рамковен договор“:

„Ако во 2001- ва година се поведевме по доминантното расположение кај граѓаните, без разлика дали зборуваме за Македонци или Албанци, политички договор немаше да биде постигнат, Охридскиот рамковен договор немаше да биде потпишан. Денес мнозинството граѓани, и Македонци и Албанци, го поддржуваат Охридскиот договор и сметаат дека е тоа добра основа за градење на иднината. Од тие причини мислам дека и носителите на државните функции во Македонија во овој период на ист начин треба да ја преземат одговорноста за донесување на тешки, меѓутоа значајни одлуки за иднината на државата. И во однос на спорот со Грција и во однос на нашето интегрирање во НАТО и ЕУ“.

Критиките кои не пропушти да и ги упати на актуелната македонска власт странските дипломати во земјава ги слушнаа како од човек кој не е се уште дел од неа и оти не сноси никаква одговорност за тоа што, според него, многу нешта од актуелниов миг се „црни“. Особено она што се однесува на динамиката со која земајва ги исполнува условите за својата европска интеграција.Црвенковски наведе 5 според него клучни прашања најнепосредно поврзани со иднината на Македонија: успешни евроатлански интеграции, одржлив економски развој, континуирано хармонизирање на меѓуетничките односи, развој на демократијата и владеење на правото и ефикасно и политички неутрално функционирање на државните институции.

Дипломатската култура не им даде на амбасадорите на ЕУ и земјите членки на Советот за безбедност при ОН да го прашаат Црвенковски зошто како претседател не се (из)борел да не се заборават 8- те услови за македонско членство во Унијата „на сметка на организирањето на изборите“ (и претседателските и локалните беа редовни, освен парламентарните минатата година):

„Но што станува со сите други обврски освен оние за визната либерализација каде што работата е практично завршена? Секоја објективна анализа ќе покаже дека последнава година, особено по самитот во Букурешт, преокупирани со организирањето избори и личниот и партиски успех на нив, како и со низа дневно- политички и популистички прашања, конкретните евроатлантски проекти практично исчезнаа од фокусот на политичката сцена во Република Македонија.“

Се разбира, главен акцент на средбата беше спорот што го има Данајската република (Грција) со името на земјава. Интересно, наместо гаранции, како досега (на чиј апсурд посочив во текст на овој блог), овојпат Црвенковски побара Македонија да се соочи со реалноста и да направи со јужниот сосед  „фер компромис“ кој нема да го „загрози“ македонскиот идентитет. Треба да се очекува да биде поконкеретен како „старо- нов“ опозиционен лидер. (Патем, за опозицијата, се чини, прифатливото решение „Република Северна Македонија“ воопшто не е „фер“, а директно го загрозува идентитетот; наместо „македонски“ (народ, јазик, култура, историја, традиција итн.) ќе имаме- ќе бидеме (и „внатрешно“ и „надворешно“) „северномакедонски“).

„Македонија треба да се соочи со реалноста и да најдеме фер компромисно решение за името за да не губиме драгоцено време, бидејќи мала држава како Македонија не смее да си го дозволи тоа“, истакна Црвенковски.

Претседателот во заминување излезе со очекувана критика и јасна заложба за она што е обврска и одговорност на Владата:

„Мора да се направи пресврт и да се прекине со игнорирањето на проблемите. На Македонија и е неопходен аранжман со ММФ и поради финансиска поддршка и поради дисциплинирање на државните финансии“.

Според водечките странски амбасадори во Македонија, ситуацијата не е розова. Некои отворено, а некои во ракавици упатија пораки за промена на политичкиот курс дома и во надворешната политика.

Амбасадорот на Кина, Донг Чунг Фенг, неколку пати повтори дека без добрососедство и „решавање на споровите со соседите“ е невозможен развој на Македонија.

„Пријателите може да се избираат, но соседите не“, порача тој.

За Британија идните години за Македонија ќе бидат тешки и поради последиците на светската економска криза.

„За Македонија прашањето кое треба да се реши во следните години е како таа да се справи со сите оние проблеми кои произлегуваат од разрешувањето на светската економска криза. Можеби најдобриот одговор е поттикнување на претприемништво, иновација и креативност“, рече амбасадорот Ендру Ки.

Францускиот амбасадор Бернар Валеро предупреди дека иднината на Македонија е во Европската унија:

„По изборите треба сите да се мобилизираат во спроведувањето на критериумите што ги постави ЕУ. А еден од нив е професионализација на администрацијата и на јавните служби“.

Очекувано, најотворени пораки упатија амбасадорите на САД, Филип Рикер, и на ЕУ, Ерван Фуере. Рикер истакна дека Америка ќе помогне за членство на Македонија во НАТО, но е потребна упорност за да се дојде до компромис за името. Истата порака САД му ја упатува и на јужниот сосед. Фуере оцени дека по изборите е многу важно Владата да вложи напори за да ја врати довербата на граѓаните во државните институции. Според него, одговорноста за раководењето со државата е уште поголема откако власта е во рацете на една партија. Ја советува Владата да прифаќа критика и да сослушува спротивставени ставови.

За разлика од дипломатите претставници на членките на НАТО, рускиот амбасадор Владимир Солоцински смета дека членството во Алијансата нема да и помогне на Македонија во натамошниот развој:

„Сериозно размислете дали Ви треба НАТО. Ние сме убедени дека проширувањето на НАТО, кој е идеолошки застарен воен блок, анахрон, кој му припаѓа на времето на студената војна, е стратегиска грешка“.

Притоа изби мала „полемичка искра“: Црвенковски се обиде да му ја објасни македонската надворешна политика, дека „Македонија не решава дали ќе биде со Брисел или со Москва“. Во одговорот Солоцински го имаше предвид предлогот на рускиот претседател Дмитриј Медведев, даден минатата година- да се организира европска средба на високо ниво за проблемите на безбедноста на која ќе биде разгледан општ европски договор со учество на сите европски држави, но не како обединети во блокови, туку како суверени држави:

„Очигледно е дека интеграцијата на Македонија во Алијансата нема да и нанесе штета на Русија. Прашањето е во друго, дали тоа ќе биде од корист за Македонија и европската безбедност во целина. Според нас не сосема“.

Оценка на сите дипломати е дека земјава треба да продолжи со реформите за да добие датум за преговори со ЕУ, а дел од нив искажаа загриженост од, како што велат, етничката поделба во земјата која може да биде пречка за иднината на Македонија.

Официјалното предавање на функцијата на Бранко Црвенковски ќе биде на 12- ти мај кога ќе ја преземе новоизбраниот претседател Ѓорге Иванов.

Сосема е разбирлива лошата глума на „весело расположение“ на раководството на СДСМ, но не и немањето на претходни подготовки (пред огледало, на имрповизирана сцена…). Затоа што резултатите од првиот круг на претседателските и локалните избори- 2009 -та можеа лесно да се предвидат. Па и дека за оваа партија и македонската опозиција воопшто ќе бидат катастрофални подготовки (пред огледало, на имрповизирана сцена…).

Меѓутоа, зачудува несериозноста и наивноста при првичните анализи, без оглед што „пресовите“ по завршувањето на гласањето се секогаш „за народ“, а „отрезнувањето“ доаѓа ден- два подоцна, односно по објавувањето на конечните резултати од страна на ДИК.

Очигледно, опозицијата, а пред се СДСМ е во агонија. Некои можеби со право констатираат и „клиничка смрт“. Големо прашање е дали во скоро време ќе се најде некој, макар бил и „папа“, што ќе ја врати „меѓу живите“ и ќе почне да ја „заживува“ на македонската политичка сцена.

Еден мој текст на овој блог, посветен токму на кризата на СДСМ односно опозиција по поразот на вонредните парламентарни избори-2008- ма, го насловив „Или ‘чистка‘ ил и ‘бришка‘“. „Чистката“ не е ниту почната, не се знае ни дали, ни кога ќе почне, а „бришката“, за жал, продолжува со забрзано темпо.

Најнапред мора да се потенцира сеопштото задоволство (и домашното- на позицијата и опозицијата, и меѓународното) од мирните, регуларни, фер и демократски избори (обвиненијата за нефер се безначајни). Граѓаните на Република Македонија не го „положија испитот на зрелоста“, како што без премисла оценија домашни медиуми согласувајќи се со „надмените“ од меѓународната (како тие да се „зрелите“), туку докажаа дека знаат „што е што“, особено „каде лежи зајакот“- одговорноста за нив. Нивната е само во свеста да не дозволуваат да маинпулираат со нив, со нивното неприкосновено право на глас, на слободен избор, да даваат отпор на секакви, а најмногу на партиски условувања, заплашувања, закани…Ако и вториот круг не помине како првиот, тие сигурно конечно ќе ги преземат работите во свои раце и ќе го „расчиста теренот“.

Доволни се само првични споредбени анализи со претходни избори (претседателски со претседателски, локални со локални) за да се заклучи дека во првиот круг ВМРО- ДПМНЕ и коалицијата „За подобра Македонија“ катастрофално ги поразија СДСМ и „раздрнданата“ опозиција. Имајќи ги предвид резултатите од вториот круг на истите претходни (2004- та и 2005- та), големо прашање е дали тој пораз барем малку ќе биде ублажен. „Попрва“ е проценката дека ќе биде уште потежок и пожесток.

Во првиот круг на претседателските избори- 2009- та кандидатот на ВМРО- ДПМНЕ и коалицијата „За подобра Македонија“ (СДСМ и „другата“ опозиција постојано ја „забораваат“ коалицијата), Ѓорге Иванов, освои 343.374 гласови или 35,06% од вкупните гласови. Кандидатот на СДСМ и НСДП (да се има предвид дека е кандидат и на партијата на Тито Петковски), Љубомир Фрчковски, е втор со 200.316 освоени гласови или 20,45%. Трет на листата е Имер Селмани од Нова демократија, со 146.795 гласови- 14,99%, а Љубе Бошкоски е четврти со добиени 145.638 гласови- 14,87%. Агрон Буџаку од ДУИ освои 73.567- 7,51%, Нано Ружин, кандидат на ЛДП, 39.645- 4,05%, а последна е Мируше Хоџа од ДПА со освоени 30.281 гласа- 3,09%.

Од првиот круг на претседателските избори- 2004- та (имаше 4- ца кандидати): Зиди Џелили освои 78.714- 8,67%, Бранко Црвенковски 385. 347- 42.47%, Гзим Острени 134.208- 14.79%, а Сашко Кедев се „пласира“ во вториот круг со 309.132, односно 34.07%.

Имајќи ја предвид „прераспределбата“ на гласовите на македонските Албанци, пред се извонредниот успех на Имер Селмани, како што може да се види „од авион“, двајцата кандидати во 2004- та (Бранко Црвеннковски и Сашко Кедев) имаа многу „поблиски“ резултати отколку кандидатите на овие избори-2009- та (Иванов и Фрчковски). Да, треба да се имаат предвид 145.638- те гласови што ги освои Љубе Бошковски како независен кандидат и 39.645- те на Нано Ружин (вкупно 185.283), но исто така и фактот дека најголемиот број од гласовите на Бошковски се од членови или приврзаници на ВМРО (-ДПМНЕ, -НП итн.).

Највалидна е следнава споредба:

Ѓорге Иванов и Сашко Кедев се со речиси ист број на гласови во проценти- разликата е 1% (покрај „одземените“ гласови од Бошковски, тој има 34.242 повеќе!), а разликата во бројот на гласовите помеѓу нив треба да се „бара“ кај Бошковски. Разликата помеѓу Љубомир Фрчковски и Бранко Црвенковски е многу подрастична: 200.316 освоени гласови или 20,45% наспроти 385.347- 42.47%! Дотолку повеќе што тогаш Тито Петковски и „неговите“ беа се уште СДСМ- овци (како кандидат за градоначалник на Скопје тој сега освои 60.499; за резултатите од првиот круг на локалните избори подолу).

Што може да се очекува во и по вториот круг? „Прегрупирањето“ веќе започна, а она што може да се прогнозира (со сите можни „задршки“) е следново: најголемиот број на освоени гласови од Љубе Бошковски да се „прелеат“ кај Иванов (нема „логика“ ниту тој лично да ги повика да гласаат за Фрчковски; тоа би било „предавство“, без оглед на неговата најава за „трета опција“); исто така, многу пореално е „доближувањето“ на Селмани до Груевски и ДУИ, отколку до СДСМ, имајќи ја предвид шпекулацијата (наскоро ќе се покаже дали е тоа или не)  дека постои договор помеѓу Ахмети и Груевски за заеднички претседателски кандидат во 2014- та да биде предложен македонски Албанец; Селмани докажа дека е „идеален“, а во наредниот период кај партиите од албанскиот блок нема на повидок личност што би можела да му „конкурира“. Во тој контекст треба да се има предвид и тешкиот пораз на ДПА, на која и се заканува истата судбина како онаа што и се случи на ПДП- да ја „снема“ од политичката сцена.  Имајќи ги предвид и „договорените“ гласови освоени од кандидатот на ДУИ, Агрон Буџаку (веројатно многу повеќе)… Иванов би можел вториот круг да го „претрча“ со над 600.000 освоени гласови!

Фрчковски може да се надева на гласовите освоени од Нано Ружин и Мируше Хоџа- вкупно околу 70.000, што заедно со освоените 200.316 не достигнува 300.000. За да нема „лутење“, да претпоставиме дека ќе се „најдат“ уште неопходните до таа бројка.

Се разбира, збировите не можат да се прифата како конечни и најпрецизни, бидејќи од една страна нема толку „послушни“ гласачи, а од друга не може да се предвиди излезноста во вториот круг. Но тоа се однесува еднакво за „двете страни“.

„Клучната“ споредба како потврда на катастрофалниот пораз на СДСМ (и опозицијата) на претседателските избори-2009- та: на претходните по вториот круг Црвенковски освои 550.317 (без оглед како), а Кедев 329.179 (во оваа бројка треба да се земат и сега освоените гласови на Љубе Бошковски). Значи, сега (ќе) имаме комплетно обратна ситуација, дури и полоша на „адреса“ на СДСМ (и „раздрнданата“ опозиција)!

Еве ги споредбено резултатите од првиот круг на локалните избори во 2005- та и 2009- та:

На годинашниве, во првиот круг, во 25 општини ВМРО-ДПМНЕ и коалицијата „За подобра Македонија“ обезбедија сигурна победа за своите старо-нови градоначалници, а опозициската СДСМ освои 4 општини. ДУИ исто така обезбеди градоначалнички позиции во 4.

Во 2005- та СДСМ и коалиционите партнери победија во 11 општини, а ВМРО- ДПМНЕ и коалиционите партнери само во 2. ДУИ имаше 4 „обезбедени“, а една општина освои ДПА-ПДП (Сарај- Селмани). Во вториот круг СДСМ и „нејзината“ коалиција освоија уште 25 градоначалнички места, ВМРО- ДПМНЕ и „нејзината“ 19, ВМРО-НП 3, ДУИ 10, ДПА-ПДП 1 (неколку градоначалнички места им припаднаа на „групи на избирачи“ кои во оваа споредбена анализа не се важни).

Според освоените гласови во првиот круг, од „кандидатурите“ на ВМРо- ДПМНЕ и коалицијата „За подобра Македонија“ во вториот на „сигурни“ победи можат да сметаат во најмалку 13 (плус Скопје), а предност имаат во 7 ; „мртва трка“ со други (најмногу од СДСМ) ќе водат во 13 општини.

СДСМ може да смета на сигурна победа само во уште 2 општини!

ДУИ сигурно победува во 7 општини, а во Тетово ќе води рамноправна битка со ДПА. Според освоените гласови во првиот круг, сигурен победник во Гостивар е независниот кандидат Руфи Османи (поддржан од „Нова демократија“), а во Шуто Оризари значителна предност има кандидатот на коалицијата „Заедно за Шуто Оризари“.

И наведените прогнози за бројот на можни освоени градоначалнички места не се, ниту можат да биде прецизни, но некои поголеми „поместувања“ не би требало да се случат. Без оглед на „пазарењата“ што (ќе) се случуваат во меѓувреме.

Ако на сето ова се додадат советничките листи (победи на ВМРО- ДПМНЕ и коа.лицијата „За подобра Македонија“ во повеќе од половината општини во земјава)…

Од друга страна, на прес конференција в.д. лидерот на СДСМ Зоран Заев им порача на граѓаните:

„Од една страна имате изолационизам, сиромаштија, расипништво, автократија – олицетворение во ВМРО-ДПМНЕ. Од друга страна ние го застапуваме концептот на брза интеграција во ЕУ и НАТО, итно заздравување на економијата и враќање на вистинските демократски вредности“.

Ја забележуваме и „нездравата“ амбиција на Фрчковски (обединување и реорганизирање на гласовите на сите останати кандидати кои имаа програма за брз влез во НАТО):

„Успешноста на таа операција, на таа акција ќе се види во вториот круг. Значи, на целата таа групација од 550.000 гласа практично сметаме за коалицирање во вториот круг“.

Во што е најголемиот проблем на СДСМ и „раздрданата“ опозиција, поради што го одживеа ова што го доживеа?сметаме за коалицирање во вториот круг“.

Пред се токму во константно арогантниот однос, потценувањето, понижувањето на повеќе  од третина население во Македонија (не само граѓани со право на глас).

Да се тврди дека сите тие гласаат за „изолационизам, сиромаштија, расипништво, автократија“, што се е „олицетворено во ВМРО-ДПМНЕ“ (притоа премолчувајќи ги нејзините коалициони партнери и партнерот во власта- ДУИ) е недозволиво, навредливо, дури безобразно!

Пред почетокот на балканскиот самит во бугарскиот град Приморје, на 22-ри мај, а на кој ќе учествува и македонскиот претседател Црвенковски, Костас Караманлис побара отстапки (нови?) од Македонија кои се сведуваат на „подобрување на односите“. Иако токму тие се сериозно нарушени и катадневно се нарушуваат од Атина (забрана на прелет на авион на МАТ, напади на македонски граѓани, блокада на железничкиот транспорт итн.).

Се шпекулира дека во Приморје би можело да дојде до средба помеѓу Караманлис и Црвенковски. Иако не е јасно за што би расправале тие (во рамките на грчко- македонските односи), освен таа да се сведе на куртоазно видување, според кабинетот на Црвенковски доколку грчката страна побара таков состанок македонската ќе учествува на него затоа што претседателот нема причина да не прифати разговори со други лидери.

Што се однесува на новите предлози за името, весникот „Елевтерос типос“ објави дека „Горна Македонија“ би можело да биде компромисното име со кое би се решил спорот помеѓу Атина и Скопје. Ваквиот предлог би можел да биде прифатен од новата Влада во Скопје, што ќе ја формира премиерот Никола Груевски. Тој исто така тврди дека за Скопје би било прифатливо сложено име со јасна географска одредница за меѓународна употреба, но под услов во евентуалниот договор да се спомнуваат „македонски идентитет“ и „македонски јазик“. Притоа потсетува дека името „Горна Македонија“ било поддржано како предлог и од Атина во 2002-ра година, кога шеф на грчката дипломатија беше актуелниот лидер на ПАСОК Јоргос Папандреу, но неговото сериозно разгледување било оневозможено поради конфликтот во Македонија.

Поволна вест за Република Македонија (според предизборната кампања, неповолна за коалицијата „Сонце“):

20-мина европски и американски дипломати, академици и претставници на меѓународни организации со долг стаж на Балканот испратија писмо до Јаап де Хоп Шефер во кое бараат Македонија да биде примена во НАТО.

„По грчкото одбивање на последниот предлог на Нимиц (Република Македонија – Скопје) загрижени сме дека нема да биде постигнато решение за името до рокот во јули за Македонија да ги стаса Хрватска и Албанија за приемот во НАТО. Веруваме дека одложувањето на влезот на Македонија во НАТО може да има сериозни последици за стабилноста на земјата и за соседно Косово. Брзата покана за НАТО ќе испрати сигнал за обесхрабрување на сите во регионот кои би сакале да ги држат отворени прашањата за границите на Македонија, Косово и во регионот. Одговорот на спорот за името лежи во фер и разумен компромис врз основа на предлогот на Нимиц понуден во пресрет на самитот во Букурешт“.

Значи, уште една прецизна и целосна негација на Радмила Шеќеринска, која во своите предизборни настапи постојано го обвинува Груевски за „пораз“ во Букурешт, а лично себе си (не и Владата што би ја формирала доколку коалицијата што ја предводи победи на предвремените парламентарни избори) се промовира како единствената која „во џебот“ има решение со ветувачки рок од 6 месеци.

На писмото до Шефер се потпишани Гералд Кнаус, Сорен Јесен Петерсен, Николас Вајт, Иван Крастев, Едвард Џозеф, поранешните американски амбасадори во регионот Бил Монтгомери, Питер Галбрајт, Роберт Гелбарт и други.