Таа секојдневно преку своите медиумски трабанти ја бомбардира јавноста со своите „експертски“ анализи, проценки и оценки дека животот во Македонија од ден на ден станува се полош, посиромашен, граѓаните тонат во беда („а Владата на Груевски немилосрдно ги троши нивните пари“). Не ја „обесхрабруваат“ ниту оценките на Светската банка и ММФ, ниту на домашните бизнисмени, ниту потезите на НБРМ (намалувањето на каматните стапки) со кои се следи тековното релаксирање односно очигледното постапно  подобрување на економската состојба во земјава, а по излегувањето на светот од економската криза.

Прочитај го целиот став…

Бројот на жртвите од катастрофалниот земјотрес на Хаити надминува 200.000, а некои сметаат дека ќе биде поголем и од 300.000. Заедно со огромните разурнивања на најсиромашната земја на Карибите- првичните проценки се дека само за санирање се потребни  над 10 милијарди долари, оваа трагедија ја наредува меѓу една од најголемите, ако не и најголема во поновата историја на човековата цивилизација (се рабзира, не земјаќи ги предвид светските и регионалните односно локалните војни).

Прочитај го целиот став…

Власта и лично премиерот Никола Груевски „јасно и гласно“ кажаа дека не планираат предвремени парламентарни избори, ама „превејаните“ политичари од македонската политичка опозиција (како Тито Петковски и нему сличните) се „сигурни“ дека ќе има, но не се плашат бидејќи нивните партии се подготвени и ако се организираат „деновиве“. Својата „сигурност“  ја темелат на „засилената активност“ на теренот на владејачката ВМРО-ДПМНЕ, а истата на опозицијата- пред се на СДСМ е „нормална работа со членството“ (демек е „ненормална“ за противникот кој „мора да падне“).

А всушност се работи само за едно „нешто“: на „раздрнданата“ опозиција и е „совршено јасно“ дека помина времето кога народот беше можно да се „обработи“ (читај: придобие) само за време на предиозборна кампања, сосе вообичаениот нејзин предвремен „неформален“ период. Особено ако се има предвид нејзината (пре)длабока „однароденост“.

Оние што во континуитет ги следат изборите во Македонија, од првите до последните предвремени парламентарни и досегашните локални (помеѓу нив и мојата дребност), забележуваат дека почнува да се случува токму како што е потенцирано со насловот: ако не е се исто, се е ептен слично. Уште една од многуте потврди за тоа е прилогов под наслов „Затишје пред бура или ‘чаша култура’“, објавен на 12.05. 2006. година, а кој се однесува на еден мошне важен, еден од  (нај)приоритетните „сегменти“ на секоја програма со која се сака да се освои власта. Без оглед дали се вика „Решенија“ или „Преродбата продолжува“.

Прочитај го целиот став…

Се сеќавате на Мехмед Али Агџа? Да, тоа е човекот кој беше осуден на затворска казна од 30 години поради обид за атентат вез папата Јован Павле Втори на плоштадот Свети Петар во Рим, во 1981-ва година. Тој денеска е ослободен откако одлежа 10 години, а многу прашања остануваат отворени, од кои најважното: кој бил мотивот и дали го извршил сам или, пак, се работи за поширока завера со скриени, само претпоставувани цели?

Дали е „најточно“ објаснението дека Агџа е ментално пореметена личност која има убиствени пориви, со оглед дека претходно убил турски новинар? Ако е, тогаш не е ли опасно неговото ослободување (латентна опасност од нови убиства)?Ако, пак, не е ментално болен, зошто е држан в затвор 10 години, особено кога ќе се земе предвид дека во 2000-та година беше помилуван на барање од папата?

Прочитај го целиот став…

Се чини дека воените жаришта се неопходни во нашево време ако се има предвид дека, со оглед на распоредот на воената моќ во светот, може да ги нема. А  секое што би се појавил би можело да се запре, да се „угасне“ дури и за буквално 24 часа, па и помалку. Зошто неопходни? Прашањево е комплексно, одговорот воопшто не е лесен, но најнапред некако сами по себе се наметнуваат интересот и балансот, односно затврдениот распоред на моќта кој не смее да се наруши.

Очевидно, такви неопходни, долгорочни жаришта се Ирак и Авганистан. Во нив се „најевидентни“ токму интересот и балансот на моќта, а и на лаикот одамна му е јасно дека можат да се „угаснат“ мошне брзо, за само неколку месеци. Напротив, внатрешните судири не се спречуваат, тие се латентни, без никаков обид да запрат. Зад „кулисите“ дури и се поттикнуваат, пресметувајќи ги огромните цивилни жртви како „колатерална штета“.

Прочитај го целиот став…

По првиот шок од размерите на последиците од земјотресот, огромните жртви (над 100.000) и разурнувања, светот почнува да реагира, иако многу бавно. Особено во спасувањето на затрупаните живи луѓе под урнатите зданија.

Во поновата историја на тектонските движења на Земјините плочи и земјотресите по нивните рабови, земјотресот на (12.01) ќе биде забележан како еден од најсилните-7 степени според Рихтеровата скала. По него се забележани уште 30-тина помали, од кои 10-тина со магнитуда поголема од 5 степени.

Епицентарот бил на 15 километри западно од главниот град на Хаити- Порт-о-Пренс.

Прочитај го целиот став…

Дали сте забележале дека во нападите врз актуелната Влада („на Груевски“) македонската опозиција и нејзините медиумски трабанти не „гукнуваат“ ниту збор за „опкружувањето“, освен за „спорот“ со Грција? Особено кога се негира или минимизира се што е направено и се прави на економски план, без оглед што „меѓународниот фактор“  постојано дава позитивни оценки (пред се во врска со справувањето со последиците од светската криза)?

„Не дај Боже“ притоа да побарате од неа споредба со некои соседни земји, на пример токму со „кочничарот“ на Македонија за нејзино членство во НАТО и почеток на преговорите за членство во ЕУ, Грција. Мислите дека ќе добиете „експерттска анализа“? А зошто да барате? Нема ли таа „опозиционерска обврска“ при оценка на состојбите во земјата да има и споредбен пристап, особено со земјите од регионот?

Прочитај го целиот став…

Жално е една земја, која себе си се смета, а и „старата дама“ Европа ја смета за лулка на демократијата, да се потсетува или да се учи дека не може и не смее да се однесува од позиција на сила, супериорно, арогантно, условувачки. Тоа ќе рече дека се залажув(ла) себе и залажувала други оти демократијата е сушност на нејзинот опстанок во минатото, денес и во иднина, негирајќи постоење на еден народ-макдонски, на неговиот идентитет и на именувана држава-Македонија. Не поради скорешни (пре)имеувања на  3 од своите 13 региони (Источна Македонија и Тракија, Средна Македонија, Западна Македонија), туку поради нејзиниот милениумски контиунитет во минатото и денес.

Прочитај го целиот став…

(11.04.2008.)

Ништо ново во македонскиот Парламент: и седницата за самораспуштање на Собранието „преполна“ со (познати) опструкции на опозицијата, со користење на процедурални забелешки и паузи. Главно, процедуралните забелешки (над 70 на број) беа околу нов претседател на ДИК, иако според толкување на собраниските служби, според Изборниот законик, секогаш претседателот на ДИК го предлага опозицијата, а заменикот е од редовите на власта и тој има мандат од 5 години. Следствено, нема одредени аргументи во законот што би се случило доколку има предвремени избори.

Прочитај го целиот став…

Повторно следиме еднострано, тенденциозно, манипулирачко-шпекулативно информирање за проблемите во врска со пласманот-продажбата на годинашниов род на преспанското јаболко. Се разбира, веќе отрпнавме (на некои сигурно им „лежи“-не треба да ги спомнувам), но секогаш мора да се потсетуваме на неприкосновеното правило (не само правно)- да се слушне и другата страна.

Прочитај го целиот став…

Нерешеното кипарско прашање е само еден од „гордиевите јазли“ кои е очигледно дека не можат едноставно да се „пресечат“ со „меч“. Со други зборови, да се наметне решение кое ќе се почитува без приговор и поговор, односно да се реши со притисок и сила, пред се дипломатска. Не можат, а се чини дека е веќе дојдено „крајното време“ за нивно решавање, до колку се сака да се запре веќе започнатиот процес на разнебитување, на „растурање“ на Европската унија, но и загрозување на мирот во светот.

„Паралелата“ е неизбежна: едновремено на „дневен ред“ (фаза на силен притисок) е и можеби „најдебелиот јазол“: проблемот што си го направи Грција (самата на себе) со името Македонија (суштинскиот дел од уставното име на земјава).

Прочитај го целиот став…

Иако настаните не може прецизно да се разграничат на „нестандардни“ од „стандардни“, односно така аргуметирано да се „дефинираат“, сепак постојат- се случуваат некои што можат да се издвојат како такви. Пред се поради неочекуваноста, нередовноста, случајноста, па и бизарноста.

Од денешните настани во светот издвоив неколку такви: во Хелсинки (Финска) еден воз удрил во хотел, во Шпанија се откриени 100 килограми кокаин во продавница во пакети со банани, во Прага некој (се уште не е откриен) гаѓа автобуси со непознат предмет, а во Дубаи е свечено отворена највисоката зграда на светот.

Прочитај го целиот став…

Се рабира, не може да се оценува и проценува зошто и како се случува тоа што се случува со Иво Санадер, поранешниот хрватски премиер, со оглед дека не се познати внатрепартиските ситуации (во ХДЗ), но може да се заклучи дека е мошне препознатливо како „балкански синдром“, односно балканска „партијност“ и политика: поради опасноста од раскол во партијата, па и распад на владината коалиција и предвремени парламентарни (избори  некои коалициски партнери најавија дека ќе истапат доколку се врати, со што Владата би го загубила мнозинството во Саборот), тој не само што не може да се врати во неа, односно да се активира во рамките на позицијата што ја има(ше-) почесен претседател на ХДЗ), туку е и исклучен!

Како ништо да не значи дека со тоа на Санадер и директно и индиректно му се признава моќ, односно авторитет и влијание, односно лидерство, а што, напротив, би требало да претставува силен „кохезионен фактор“.

Кога е така, не е ли реална опасноста тој и надвор од неа да предизвика, дури многу повеќе и побрзо раскол, фракционерска борба, како што обично се случува на овие балкански простори (се разбира и кај нас): да формира нова или да предизвика формирање на многу нови, мали и незначајни партии, со што силата и големината на ХДЗ би „паднале“ сами од себе?

Прочитај го целиот став…

Наспроти „црните прогнози“ на македонската опозиција, што ги слушаме во континуитет, македонската економија очигледно почнува полека да се опоравува од последиците на светската економска криза. Тоа го потврди (призна) и НБРМ со уште едно намалување на референтната стапка. А што сигурно ќе ги натера банките да ги намалат каматите на кредитите.

Прочитај го целиот став…

Блокадата на Грција во Советот на Европа- Република Македонија да не добие датум за почеток на преговори за членство во ЕУ, не е за краткорочна, туку за долгорочна „употреба“.

И годинава, можеби и во наредните неколку, на јужниот сосед воопшто не му е од интерес да го надмине проблемот што си го создаде. Ниту со помош на сојузниците во ЕУ и НАТО, ниту со посредство на ОН, а најмалку, пак, да си дозволи помош од Република Македонија.

Едно поради економската „катаклизма“ што и се случи и допрва ќе и се случува, друго поради внатрешен национален консензус (опасно е во севкупната мошне напната економско-социјална и политичка ситуација да се гази преку „црвената линија“), а трето, можеби најважно, е оти на меѓународен план на Грција и претстојат многу покрупни проблеми  кои веќе не ќе можат да се ставаат „под“ ќилим- улогата на Балканот (како да се биде лидер во неговото европско интегрирање), прикзнавањето на националните малцинства  во земјата и нивните права, кипарското прашање, воопшто односите со Турција…

Прочитај го целиот став…