За македонската спортска мафија
Кога последен пат сте чуле или прочитале нешто за спортската мафија кај нас? Што се однесува на мене, се сеќавам, секој ден на медиумите се „трубеше“ за неа во април 2007-ма година. На два- три пати се „огласив“ и јас со свои текстови, од кои еден пронајдов во се уште непожолтените страници на мојов хрономер.
Во меѓувреме таа е уништена, (и)збришана од македонската „мафијашка карта“? Не верувам.
Знам едно: секоја, па и спортската мафија не би била тоа ако не умее навреме не да престане со „работа“, туку да се повлече, да се притаи, да „замине“ во анонимност. До нејзиното наредно „раштимување“ однатре (однадвор малку потешко).
Во продолжение го нудам на (пре)прочит спомнатиот текст под горниот наслов, објавен на 02.05.2007-ма година.

Пред стартот на годинашнава летна сезона во македонските медиуми беше објавена вест која малкумина загрижи. Како да не кажуваше ништо ново, туку сосема очекувано:
Дали некој може да се сети нашиот премиер да гукнал макар збор за македонскиот спорт, за настапите и резултатите на македонските спортисти на меѓународната сцена?
Уште кога еден од „домашните странци“ им препорача на нашите во Владата, а посебно на „евроинтеграторката“ Шеќеринска, да почнат да ја „раскажуваат“ (или да ја „продаваат“) Македонија во странство како „успешна приказна“, некои работи ми станаа и останаа нејасни. Од нив две најважни: што е тоа „успешна приказна“ (и покрај моите солидни знаења за приказните, не знам за успешни и неуспешни, освен ако не се мисли на приказни со среќен и несреќен крај); и второ, бидејќи приказните секогаш се со минато определено свршено време, зарем нашава државичка е веќе со такво односно определено свршена.
Годинава и во Скопје и во други поголеми градови во Македонија регистрираме многу побогати културни лета одошто во изминатите. Па сепак, она што го потенцирам во овој прилог како се уште да не им е доволно познато на креаторите на културата воопшто, дури како воопшто да не чуле или прочитале.
Висока делегација на Светската банка на средба со македонскиот претседател Бранко Црвенковски оцени дека невработеноста во Македонија е се уште голема, а сиромаштијата раширена. Енергетскиот пазар, патната инфраструктура, деловниот амбиент, децентрализацијата и социјалниот сектор се области кои бараат посебно внимание.
На почетокот од 2006- та година (18.01.) во електронскиот весник „Дневен е-Еснаф“ го објавив прилогот под горниот наслов, а како реакција на изјава- најавена намера на тогашниот македонски премиер за „европеизација на македонскиот народ“. Ја задржав сериозноста на пристапот (иако изјавата тогаш ја сметав и ја сметам за небулозна, дури ступидна), а се што е подолу напишано„произлегува“ од прашањето што ми се поставува(ше):
Просто е несфатливо колку лесно и брзо нашите врвни политичари, па и експерти (без наводници оти тоа се, но и во функција) прифаќаат нешо што треба темелно, рационално и пред се алтруистички (сопствен односно државен интерес) да се анализира, оценува, проценува. Можеби токму поради неразбирање на нештата, можеби поради други, лични, а не државни интереси, прават како што прават. Притоа не водејќи сметка за, или не знаејќи што се тоа геостратешки интереси. 
Во новинарската професија неретко сум запирал пред дилемата дали некој настан, некое или нечие случување е дневно актуелно, што ќе рече краткотрајно- „додека трае денот“ или, пак, се работи за актуелност со „долготрајна упогтреба“, односно со универзални- трајни значења, пораки, поуки, вредности…

Градоначалникот на Скопје Трифун Костовски, чиј мандат завршува по локалните избори на 22- ри март, ќе биде запаметен како фино „измазнет“ Господин, со господско „држење“, кој своите неоспорни бизнисменски способности не успеа да ги стави во „функција“ на граѓаните (освен кога е збор за личните интереси).
Многу често, особено во предизборен период, на јавноста и се пласира лажна, „манипулациска“ слика за состојбите во државата, особено за економско- социјалните. Се разбира, од „своите“ институции и организации кои имаат таква „работна задача“, а најчесто Државниот завод за статистика и неговата „ваква“, па “онаква“ методологија на прибирање, проверување и презентирање на податоци односно показатели. Во тоа најдалеку отиде СДСМ, пред да ја изгуби власта во 2006- та, се додека и нему не му стана јасно оти поразот е неминовен.




