Знаење, стручност- импровизација, волунтаризам
(13.03.2008.)
Интересно и чудно: многу ретко се зборува, пишува, ниту сум слушнал, ниту прочитал подетална анализа за учеството на знаењето, стручноста (стручни, учени луѓе и експерти), на нивниот ангажман во сите области на нашето работење и дејствување, особено во политиката; наспроти импровизацијата, волунтаризмот, кои се „темелат“ на незнаење, неукост, па и елементарна неписменост. Белким нема некој што тврди дека таква споредбена анализа не ни е потребна и оти состојбите на тој план кај нас се мошне „благопријатни“, што ќе рече дека стручњаците, компетентните- експертите постојано, „стручно“ се консултираат, а импровизацијата, волунтаризмот се присутни во безначаен процент.
Бројот на жртвите од катастрофалниот земјотрес на Хаити надминува 200.000, а некои сметаат дека ќе биде поголем и од 300.000. Заедно со огромните разурнивања на најсиромашната земја на Карибите- првичните проценки се дека само за санирање се потребни над 10 милијарди долари, оваа трагедија ја наредува меѓу една од најголемите, ако не и најголема во поновата историја на човековата цивилизација (се рабзира, не земјаќи ги предвид светските и регионалните односно локалните војни).
Да потсетам, договорот е потпишан на 13.12.2007. во Лисабон, а неговиот официјален назив е „Договор за измени и дополнувања на Договорот за создавање на Европската унија (Мастрихтски договор) и Договорот за создавање на Европска економска заедница-ЕЕЗ (Римски договор)“.
Иако дочекани со не мала доза на изненадување, па и шокантност, оставката на Иво Санадер од функциите премиер на Хрватска и лидер на владејачката ХДЗ воопшто не е неочекувана. Напротив, кога ќе се склопат сите „камчиња“ на „актуелниот мозаик“ може да се заклучи дека неговото доброволно повлекување е всушност изнудено.
Ако кон нив ги додадеме „зафатените“ од светската економска криза, природните катастрофи кои се се почести и поголеми од година на година (нарушување на еколошката рмнотежа0, жртвите на воени и терористички атакувања врз животот…не би било „премногу“ ако насловот на прилогов, позајмен од истоимениот легндарен филм на Копола , го променам во „Апокалипса денеска“.
Јакнењето на стратешкото партнерство помеѓу САД и Турција, повлекувањето на американските трупи од Ирак, состојбата во Авганистан и новите настани на Блискиот исток, како и односите на Турција со Ерменија, се главните теми на средбите на американскиот претседател со турските челници. Главна негова заложба е да се искористи нејзиното растечко влијание во регионот и исламскиот свет. 
Само „слепите оптимисти“ се надеваа дека македонската селекција може да направи чудо на средбата со Холандија во Амстердам, мислејќи на нерешен резултат или „достоинствен“ пораз (што е „недостоинствен“?). Синоќешните 4 лесн холандски гола во својата мрежа не се никаков дебакл, ниту отрезнувачки пораз, туку само уште една потврда на „клиничката смрт“ во која предолго се наоѓа македонскиот фудбал, па час поскоро врз него треба да се изврши „евтаназија“. 
Кога се зборува за корупцијата во Република Македонија и се следи- бележи борбата против неа интересно е тоа што рекетарството, како нејзин „подвид“, не предизвикува речиси никакво внимание. Иако тоа е присутно во загрижувачки размери на сите нивоа, особено во одделни сегменти на извршната власт (дури и највисокото- Владата односно министерствата), но пред се на локално- општинско во внатрешноста на земјава. Се разбира, како се друго чиј заеднички „именител“ е корупија и криминал, рекетарството не е од вчера,туку уште од првиот ден на нашата „славна“ приватизација.
Борбата против мафијата во целиот свет е постојана, континуирана, а во последниве години и се поинтензивна. Парадоксално е што, колку повеќе и се нанесуваат сериозни и тешки „удари“, таа станува се помоќна и повлијателна, дури и во највисоките политички и државни кругови. Меѓутоа, во тоа постои и одамна потврдена условеност, имајќи ја предвид пред се суштината на мафијаштвото (организиран криминал и корупција) и нејзиното „општо“ дејствување (рекетарење).
Кога е во прашање слободата на новинарството и животната загроза на новинарот, се чини дека не постои ниту најмало безбедно место (макар агол во четири ѕида). Таа професија со децении наназад е, а судејќи според се и со децении нанапред ќе биде, една од најопасните каде и да се врши- реализира. Од неа се засегнати (загрижени, уплашени, заплашени, зависни) сите, најмногу политичарите и бизнисмените, а пред се полит- бизнис олигарсите. Кога ќе се најдат во опасност (да изгубат позиција, богатство, влијание), преземаат се што е во нивна моќ да ги замолчат таквите „шуркала“, ако треба и организиrање- плаќање на нивно убиство.
Одбележувањето на Денов започна вчера. Министерството за образование и наука за средношколците во земјава организираше историски час. Се одржа во просториите на Младинскиот културен центар, каде што беа прикажани видеозаписот „Заклетва“ и документарците „Илинден 1903“ и „Крушевска Република“. Притоа на учениците кои ги освоиле првите 3 места на републичкиот натпревар по историја, што се одржа во Прилеп, им беа доделени награди.
Веќе неколку години на ред се бара темелна реформа на ООН, а со цел поголема улога и ефикасност во решавањето на глобалните, регионалните, па и локалните проблеми, конфликти и процеси. Меѓутоа, и кога се работи за најголемата и најзначајна светска организација нема поместување од мртвата точка, од состојбата status quo. Причината е јасна: барањето е „логички“ поставено, како и при која било друга нужна и сериозна реформа: ООН треба да почне да се реформира од „главата“, конкретно од Советот за безбедност.
Република Македонија немала и нема никаква „американска карта“ в раце за решавање на „спорот“ со јужниот сосед (во наводници оти воопшто не станува збор за спор, туку, да повторам по којзнае кој пат, за проблем на Атина со име на друга- соседна држава, што е сам по себе парадоксален, апсурден, нонсенс, непримерен за меѓународни, а пред се добрососедски односи). Зашто, доколку ја имаше, доколку ја има, ќе ја искористеше односно ќе ја користи максимално до „последен момент“- до претседателските избори во САД, а можеби и по нив (доколку победи републиканецот МекКејн).
Тврдењето во насловот на овој напис можам да го поткрепам со низа аргументи, со низа конкретни одлуки за кои подоцна се покажало дека се работи за нешто друго. Нема значење тоа што во меѓувреме „другото“ излегло на виделина.
