Невалидна и несериозна листа на сериозен неделник
Вообичаено, на крајот од секоја година или порано медиуми и институции и организации кои го испитуваат- истражуваат јавното мислење прават најразлични листи; на најпопуларни, најзначајни, највлијателни личности, на најважни, бизарни настани…Притоа најмногу се потенцира нивната валидност (на пример репрезентативен примерок на испитаници) и сериозноста односно објективноста (консултација на релевантни фактори, компетентни, авторитетни луѓе и сл.)
Несфатливо е и непримерно она што го направи угледниот неделник „Њусвик“: список на највлијателни луѓе на светот во 2008- ма во кој на многумина не им е местото според ниеден критериум. Има ли и која е заднината на тој потег знае само уредништвото, но неговите читатели коментираат, негодуваат, дури ја исмеваат. (повеќе..)

Можна ли е некоја област од нашето севкупно живеење и дејствување без политика, кај нас и во светот? Не е ли самата одбрана од политиката политика? Постои една област која, ако не повеќе, барем го релативизра одговорот на овие и вакви прашања: спортот.
Кој вели дека Македонија не е правна држава? Дека законите и судството во нив се уште не се на потребното „европско ниво“, а тоа е еден од се уште неисполнетите услови за почеток на преговорите за членство во ЕУ? Зарем е мал, недоволен аругментот дека дури и мечка може да се најде на суд и да се пресуди во корист на оштетената страна- човекот?
Можеби сум првиот кој го користи терминот „европеизам“ (значи полагам право на авторство), а во значење на европски дух, европски вредности, европска култура, европски стандарди.
Морам да признаам дека трките во Формула 1 ги гледам одвреме- навреме односно ретко. Особено ми се здодевни оние на кои поради „конструкцијата“ на пистата практично не е можно претекнување, па се возбудливо или дури драматично се случува на стартот, а пласманот го одлучуваат единствено секундите на „престој“ во боксовите (промена на гуми, полнење на резервоари).

Уште еднаш, и кога се работи за пустошењето, катастрофите, се потврдува резултатот на „глобалното село“: кон зачестените појави и настани стануваме се порамнодушни, без оглед на последиците. Веројатно прецизен одговор за таа „состојба на духот“ би можеле да дадат психолозите и комуниколозите, но новинарското искуство одамна потврдило: кога природата или човекот прават и повторуваат поначесто едни исти нешта, ги прифаќаме такви какви што се, како неминовност, како судбина, што се повеќе се проследува со рамнодушност, па и незаинтерсираност.
Како се забрзува поминот на годините, човек се почесто се прашува дали нешто остава зад себе, дали останува нешто зад него. Освен трага од сенката што го следела цел живот. И се почесто му се наметнува одговорот дека времето не го продожува со направеното, создаденото, туку само со името, годината кога го родиле и кога заминал, кога угаснал сосе некој знак врежани во студен камен или мермерна плоча. Можеби знакот со нив за да го гледа и носи во себе само најблискиот во животот и никој друг.
Интересна информација на светски агенции од Авињон, Франција, каде што се одржува неформален состанок на шефовите на дипломатиите на земјите од ЕУ: тие се обложувале на исходот на американските претседателски избори на 4-ти ноември, но не е познато кој од двајцата кандидати добил повеќе гласови- републиканецот Џон МекКејн или демократот Барак Обама.
Една „стандардна“, „вообичаена“ вест која (како таква) не предизвика поголемо внимание кај нас (па и во светот). Се работи за една од оние што само потврдуваат со децении позната работа, а „гласовите во пустината“ одамна никој не ги слуша. (Едно поради глувост, а друго оти нивните „сопственици“ се одамна пренесени жедни преку вода односно случајно начекана оаза). Всушност, за вест која не сакајќи го афирмира светското лицемерие, пред се на најмоќниоте земји во светот:




