На прес- конференција (14.03.) Народниот правобранител Иџет Мемети го објави извештајот за 2006-та година кој, според сето наведено во него, „катран црно“ ја насликува состојбата во земјава на планот на заштитата и остварувањето на правата на македонските граѓани.

Таа, а не некои „објективни околности“, е главната причина зошто претходната Влада не успеа да добие датум за почеток на преговори за членство во Европската унија. Тешко дека ќе успее и актуелната во догледно време, а со оглед на мошне тешката „домашна задача“.

Таа, пак, во најопшти црти може да се постави како брзо, дури итно надминување или темелна промена на (забелешки на Народниот правобранитет): нереформираната и недоволно ефикасна јавна администрација, неефикасното судство, реформирање на полицијата која нема да ги пречекорува овластувањата со манифестирање на сила, радикално подобрување на нехуманите услови за престој на притворените и осудените лица во затворите, постигнување на брзи резултати во процесот на денационализација, заштита на децата од секаков вид на насилство и злоупотреби, и уште толку (и повеќе) други нешта. Дали на овој план претходната и сите Влади пред неа воопшто нешто работеле и сработиле? Што?

Во 2006-та година Народниот правобранител постапувал по вкупно 4.282 претставки. Од нив 3.243 се завршени, а во работа се 1.039. Во 1.005 случаи биле констатирани повреди на уставните и законските права на граѓаните, a oд нив во 758 случаи органите на државната управа, други органи и организации со јавни овластувања постапиле по интервенција на правобранителот. За 204 случаи постапката е во тек, а во 43 се преземени сите законски дејствија.

Во текот на 2006-та година, како што посочи Мемети, најмногу претставки се добиени за правосудството, односно за долготрајното постапување, за отсуството на успешно менаџирање и неприменување на одлуките на Европскиот суд за човекови права. Тој предлага заокружување на правната рамка и нејзина целосна имплементација, како и подобрување на условите за работа и на материјалната состојба.

Како најкарактеристичен пример е оној чии наследници чекале 28 години за правосилност на судска одлука.

Во однос на почитувањето на правата на граѓаните од страна на полицијата, во Извештајот е посочено дека во минатата година имало пропусти во полициски акции за потрага на сторители и противзаконско упаѓање во домови на граѓани, како и пристрасно постапување при утврдување на одговорност за прекумерна употреба на сила. Според Мемети, потребна е поголема едуцираност за правата на граѓаните и професионално однесување на овластените службени лица, како и повисока професионалност во вршењето на внатрешна контрола.

„Основната функција на затворите е доведена во прашање поради недоследна примена на законот и на европските затворски правила, поради нестручното раководење, пренатрупаноста и исклучително лошите услови за престој“.

За состојбата во затворите се известени Владата и Министерството за правда, a веќе има најави за преземени активности во оваа насока.

Во однос на денационализацијата, во Извештајот е наведено дека овој процес остана проблематичен пред се поради отсуството на волја за доследно спроведување. За успешна реализација на овој процес e потребна поинаква поставеност на комисиите и нивна професионализација, како и забрзани реформи во катастарот.

Има нарушување на правата од работен однос, се уште нема решение за урбанистичкиот хаос, животната средина е под постојан атак од загадувачите, нема станови за социјално загрозените лица, a социјалната сигурност и правда е недостижна за многумина.

„Во Македонија е тешко да се оствари правото на пензија, бидејќи постапките и натаму се долги, бавни и неефикасни, особено пред Второстепената комисија“, рече Мемети.

Според него, се поставува прашањето дали остварувањето на здравствената заштита е право или привилегија затоа што недостигот на лекови и натаму е голем проблем во аптеките, а особено во болничките установи.

Во однос на правата на детето, Народниот правобранител нагласи дека институциите и родителите не ги почитуваат доволно овие права, детето е предмет на физичко и психичко насилство во домот и во училиштето, a основното образование не е бесплатно.

Тој има забелешки и за отсуството на волја за донесување на системски закон за заштита од дискриминацијата, како и за непримената на меѓународните стандарди во оваа област.

Во Извештајот се поставени и целите на работа на Народниот правобранител во оваа година (2007). Тоа се, меѓу другото, залагање за повисоко ниво на почитување и заштита на човековите слободи и права, одговорно, совесно и стручно работење во согласност со Кодексот за добро административно однесување, како и поголема одговорност на институциите кон граѓаните и поквалитетна соработка сo него.

Годишниот извештај на Народниот правобранител за 2006-та година е доставен до Собранието на Република Mакедонија и допрва треба да ги очекуваме коментарите и реакциите. Ќе бидат особено интересни оние на сегашната опозиција бидејќи, на посреден начин, тој значи и отчет за нејзиното позиционо работење и дејствување.

Крајна цел? Повеќе од јасна: однапред да се обезбеди алиби за сопствениот пораз на претстојните вонредни парламентарни избори. Со други зборови, за оној што ќе изгуби тие „мора да  бидат“ нерегуларни, нефер и недемократски. Па ќе следи барање, веројатно со помош на меѓународниот фактор, тие да се поништат.

Ова што се случува со денови, веќе два- три месеци, е фактички предвремена, предизборна кампања во која учествуваа неколку опозициони партии со медиумска поддршка на медиумите чиј сопственик е обвинет за повеќегодишен криминал.

Дали „кулминативната точка“ се списоците што ги обелодени и со лажно претставување и загрозување на приватноста јавно (во снимен и емитуван прилог) ги проверуваше А1 ТВ? Да, токму на предвремената, што ќе рече незаконската предизборна кампања. Се поставува прашањето: зошто „скандалот“ не беше откриен подоцна, по нејзиниот официјален- законски почеток?

Одговорот е познат: предизборната кампања и самите избори внимателно ќе ги надгледуваат бројни домашни и меѓународни набљудувачи, па таква груба манипулација е „опасна“ доколку се открие макар еден таков случај, а не цели списоци. За такво нешто би било и предоцна. Вообичаено, во предизборната кампања, пла и на денот на изборите се применуваат многу „пософистицирани“ методи.
Уште нешто: многу е полесно да се режира, фалсификува медиумска валканица против власта, зашто пред се таа е одговорна за комплексноста на регуларноста на изборите. Одговорноста на опозицијата е многу помала, а тоа значи и вниманието спрема неа, следењето на нејзините дејанија е послабо.

Конкретно за случајот „Притисок врз гласачи“ (ако може да се нарече „скандалот“ на А1 ТВ), а за кој, нормално, СДСМ побара оставка на премиерот Груевски (Гордан Георгиев: „Во секоја нормална демократска држава после ваков скандал премиерот не само што безусловно поднесува оставка, туку се повлекува и од политиката“.), но и „одговорот“ од ВМРО- ДПМНЕ кој, патем, не е неочекуван:

Не станува збор за никаков скандал, ниту за нешто што изненадува, а најмалку шокира! Дури и А1 ТВ тоа го потврдува со потсетување на забелешките на извештајот на ОБСЕ/ОДИХР за локалните и претседателските избори во 2009. година.

Имено, биле забележани бројни, загрижувачки искази за притисоци или застрашувања на граѓани во врска со изборите, потоа на државни службеници- да поднесат листи на лица кои би ја поддржале владејачката партија; потоа закани за даночни контроли на носителите на трговска дејност и закани за укинување на пензиските и социјалните бенефиции доколку не ја поддржат партијата на власт.

Она на што треба да се укаже е дека ниедна партија, ниту од позицијата ниту од опозицијата, не е имуна од давање на партиски задачи на своето членство, особено кога станува збор за избори. Какви би можеле да бидат тие на теренот, освен „кампањски“, односно привлекување- убедување или „обработка“ на што поголем број на гласачи за својата партија? Како, на кој начин? Се разбира, не со притисоци и закани (доколку такви се потврдат, нужна е осуда од сите, а санкционирање од страна на институциите на системот), но кога станува збор пред се за партиското членство, меѓу другото и со реализација на партиски задачи.

А дали е различна „тежината“ на списоци со буквално исти задолженија на членови на СДСМ? ВМРО- ДПМНЕ до јавниот обвинител достави документи со кои се бара да се утврди колку СДСМ со проектот „20 х 5“ го прекршил законот. Имено, до нивното партиско седиште стигнале документи од „разочарани социјалдемократи“ кои биле задолжени да донесат по 20 лица кои со сигурност ќе гласаат за СДСМ.
Спиро Ристовски од ВМРО- ДПМНЕ:

„Оваа документација ја доставуваме до Јавното обвинителство кое има за задача да ја утврди нивната веродостојност, да го расветли сомнежот за тоа дали СДСМ на овој начин врши манипулација и подведување на граѓани за да гласаат за оваа партија. Ние очекуваме Јавното обвинителство да покрене случај кој потоа ќе се процесуира низ судските инстанци. Овие документи се со официјални ознаки на СДСМ и со печат на Андреј Петров“.

Реакција на „збунетиот“ Гордан Георгиев од СДСМ:
„Доказите што ги поднесоа до Јавното обвинителство можат слободно да ги фрлат во кантите на Ставрески што ги отвораше, бидејќи тоа се тотални глупости и измислици“.

Веднаш потоа си противречи на себе си:
„Третпат кажувам дека тие списоци се легални и доставени до ДИК. Тоа се нашите најсилни момчиња – Да, најсилни по волја и срце, партиски активисти кои ќе ги чуваат кутиите на денот на изборите и ќе ја бранат слободата на денот на изразувањето“.

Легални списоци за во кантите „на Ставрески“ со „тотални глупости и измислици“?!

Јавниот обвинител е пред мошне тешка задача. Да се пронаоѓа „непознат сторител“ („скандалот“ што го „откри“ А1) и да се оценува- разграничува што е партиско задолжение, а што манипулација, подведување, притисок…

Жестоката реакција на опозиционата СДСМ не е предизвикана поради „фрлените пари“ за печатење на книгата- отчет (лично воопшто не ми изгледа дека е луксузно издание, та да чини „дури“ милион евра!; според моите скромни познавања на печатарските услуги, ќе да е грешка- додадена најмалку една нула), туку токму поради „отчетувањето“, односно резултатите.

Оние што се стручни за политички маркетинг знаат дека токму отчетот е најсигурна и најдобитна предизборна „карта“.

Само напишаното- отпечатеното е лесно проверливо, особено кога се тврди дека е лага. Ако се покаже и докаже дека не е?

Вицепремиерот за европски прашања Васко Наумовски на прес- конференција истакна дека „Отчетот за работењето на Владата предводена од ВМРО-ДПМНЕ 2006-2011“, што излезе како прилог на дневни весници, е дел од заложбите на партијата за транспарентност и одговорност пред граѓаните:

-ВМРО-ДПМНЕ е прва политичка партија во Република Македонија која дава отчет пред граѓаните во многу прецизна и транспарентна форма како што е оваа. Кога ја добивме довербата од народот презедовме обврска да реферираме за она што сме го сработиле, за проектите кои сме ги спровеле, за реформите и за модернизацијата кои сме ги направиле. Обврска да истакнеме јавно дека ветувањата кои сме ги дале ги исполнуваме. Таа обврска денеска ја исполнуваме

Проектите што се реализирани во целост претставуваат 83% од вкупниот број, а проектите што се реализирани и што се во тек заедно сочинуваат 98% од она што го ветивме на изборите и за што јавно дадовме збор во текот на управувањето со државата дека ќе го оствариме.

Притоа посочи дека од 2006. година до  првата половина на 2011. во целост се исполнети 1.185 од вкупно 1.428 ветувања и е започната или веќе тече реализацијата на дополнителни 216 проекти. Не се завршени 1,33% , а чија реализација ќе биде дел од новата програма на партијата и ќе бидат остварени по воспоставувањето на неопходните услови. 8 од вкупно 1.428. проекти нема да бидат спроведени во најголем дел поради изнаоѓање подобра алтернатива за нивна реализација. Реализирани и голем број проекти што не биле во програмата, а кои биле спроведени поради доброто работење и изнаоѓањето средства за нивна реализација или поради тоа што граѓаните или компаниите тоа го побарале.
Секој граѓанин може да ги прочита и ние апелираме да се издвои време да се прочита за секој да може да се увери дека гласот кој го дал за оваа политика на изградба на Татковината и за грижа за своите граѓани дала резултат, дека ветувањата кои сме ги дале се реализирани.

Премиерот Никола Груевски изјави оти отчетот на Владата на ВМРО-ДПМНЕ е прв таков гест од владејачка партија во досегашната историја на државата и воведува нов стандард во политичкото делување, а ќе создаде и големи очекувања кај граѓаните во иднина тоа да го прават сите политички партии.

-Ние сме партија која што на некој начин воведе не само давање на конкретна програма со рокови со конкретни проекти, со носители на тие рокови со датуми кога ќе бидат завршени, туку и отчет пред граѓаните. Такво нешто во минатото, ќе се потсетите, немаше. Ниту програма, ниту отчет имаше, особено кога доминираше на политичката сцена СДСМ некаде во 90-те а и потоа, до доаѓањето на ВМРО-ДПМНЕ во 2006. година. И да се правеа некакви програми, тие беа прилично општи, еднаш покажани на камера и никогаш видени од граѓаните. Овојпат имаме програма од 2006., 2008. исто така, која што е многу конкретна, која што е многу мерлива, која што секој може точно да пресмета што било ветено, до кога било ветено, која што цело време е на нашата веб страна, програма којашто беше дистрибуирана во стотици илјади примероци до граѓаните.

Ние не бегаме од тоа што сме го ветиле. Првпат во историјата на земјата имаме ситуација кога владејачката партија по 4,5 години од владеењето излегува пред граѓаните со исто така конкретен отчет како што беше конкретна и програмата, во кој што кажуваме што е завршено од програмата, што е во тек, а не е завршено, и што не е започнато што е сосема мал дел од нашите активности.

Мислам дека веќе доаѓа период во Македонија кога ќе биде неизбежно партиите, наместо само со препукувања, пред граѓаните да излезат со многу конкретна програма која што граѓаните ќе ја прочитаат и ќе ја валоризираат преку нивното давање на глас, но и ќе ја оценат. Веќе нема да може да поминат во Македонија неразумни ветувања, неразумни напаѓања на противникот, без разлика дали тој бил добар или лош. Веќе работите се кристализираат, добиваат еден свој облик и граѓаните имаат изострено чувство за тоа што е можно да се направи во 4 години, што не е можно да се направи. Затоа што веќе имаат видено и конкретна програма и конкретен отчет.

СДСМ го обвини ВМРО-ДПМНЕ за „расипништво и безмилосно трошење на народните пари“ поради изданието „Отчет за работењето на Владата предводена од ВМРО-ДПМНЕ 2006-2011 – Македонија не запира повеќе“ од 260 страници.

Јани Макрадули, член на Извршниот одбор:

-Ако до вчера за еден месец потрошија еден милион евра за реклами, сега само за еден ден успеаја за книга полна лаги да потрошат еден милион евра. Книгата е испечатена во услови на рекордна сиромаштија, не содржи одговори како и каде се трошат народните пари и се фрлени милион евра во бунар. Со овие пари можеше да се изгради едно училиште или, пак, еден студентски дом, дури да се реновира една болница. Доволни се и за отворање  фабрика и нови работни места.

Вчера зборувавме за владините реклами, а денеска граѓаните се сведоци на уште едно ново расипништво на Груевски и ВМРО ДПМНЕ. За некои предмети учениците се уште не добиле книги, но затоа денеска експресно беше испечатена ВМРО-вската книга под мотото: лагите на Груевски не запираат повеќе! Таксиметарот на фамилијата забрзува“.

Интересна реакција на економистот Никола Узунов кој, патем, веќе јасно и „транспарентно“ се декларира како СДСМ-овски експерт: отчетот е дегутантна  пропаганда на власта. Граѓаните во „партиската книга“ се информирани за сите проекти и за најситните – но нема отчет за парите што се вложени за се да се реализира.

-Во книгата нема финансиски отчет за најспорниот проект што го одбележува владеењето на ВМРО ДПМНЕ како симбол на нивниот мандат- „Скопје 2014“. Откако ги поставија Илинденците и лавовите, голем дел од бронзените статуи во кои ВМРО ДПМНЕ даде милиони евра лежат по хангари и чекаат погоден момент за да се постават со неизбежната црвена панделка. Камен – темелници, патриотски проекти, партиски реклами, дебели промотивни книги и реклами на одбрани медиуми – премиерот,како што и самиот рече, успеа да создаде нова култура на политичко работење.

Не е јасно во што е дегутантноста на отчетот. Во книгата нема финансиски отчет? А зошто да го има? Не е познато колку пари се потрошени за „најспорниот проект“? Па, само А1ТВ досега многупати пати ја информира јавноста за „стотици милиони евра“! Можно ли е Узунов да не ја гледа „најгледаната народна телевизија во Македонија“?

Отчетот е пропаганада? Зошто да не? СДСМ и сите други не прават и допрва нема да прават предизборна пропаганда? Во колку примероци СДСМ планира да ја отпечати својата програма- заложби и ветувања? Колку пари ќе потроши за неа? Да не им биде само „усно“ презентирана на граѓаните и нивните потврдени и потенцијални гласачи.

А дали за „партиската книга“ се потрошени еден милион „народни пари“, тоа е во најмала рака сериозно обвинување за кое би можело и да се одговара доколку е лага.

Ќе биде мошне интересна реакцијата на најавената нова програма која ќе ги замени досегашните „Преродба во 100 чекори“ и „Преродба- надградена и проширена“.

Никола Груевски:

-Станува збор за програма која е конкретна и за која сите можат точно да пресметаат. Не бегаме од тоа што сме го ветиле, туку напротив. ВМРО-ДПМНЕ излегува со тоа што е започнато да се гради, со тоа што е изградено и со тоа што допрва ќе започне да се гради според запишаното во програмата.

Програмата на партијата во нарениот период ќе биде дистрибуирана до медиумите. Којзнае, за неа можеби ќе бидат потрошени и повеќе од 1 милион евра.

Утврден е денот на предвремените парламентарни избори во Македонија: 05.06.2011.

Одлуката на Никола Груевски воопшто не е неочекувана, но изненадува ставот на лидерот на СДСМ, односно на опозицијата- дека се откажува од сите барања со кои, според многумина експерти и аналитичари,  во изминативе неколку месеци се обидуваше да ги одбегне, а да наметне друго, „вонредно“ решение (политичка криза и техничка влада).

И не само тоа, туку изненади и со сосема спротивниот став од досегашниот во врска со учеството на евентуалните избори:

Донесете каков сакате изборен закон, направете каков сакате избирачки список, трошете од Буџетот колку сакате за ваше рекламирање по медиуми. Само соопштете го денот на избори и ние сме тука! Вие со вашиот закон, со вашиот избирачки список, со вашите медиуми, со вашите 220 милиони евра за купување на гласови на едната страна и ние со народот на другата страна. И ќе ве победиме!“, порача Црвенковски.

Првите коментари се дека ваквата радикална промена, со многу откриени, но и скриени „адути“ (токму во „каков сакате…колку сакате…“, „вашите…вашите…“)  е предизвикана најнапред од внатрешно незадоволство и барања во партијата, а потоа од проценката дека коалицијата на власт очигледно одлучила и без СДСМ-овската коалиција да оди на избори; се разбира и одлуката на многу партии да одат на избори. Оние „негаторски расположени“, пак, цинично заклучуваат дека тој конечно сфатил оти неговата политика нема перспектива.

Не си убедлив Бранко. Откако достави до нас десетици барања и со тоа постави десетици услови за избори, и откако сите услови ти ги прифативме, денеска „храбро“ велиш дека се откажуваш од сите услови. Се прашувам зошто тогаш губевме толку време, зошто ја малтретираше домашната и меѓународната јавност, зошто се живо стави на ризик, и позитивниот извештај и препораката од Брисел?“

Наскоро се очекува Собранието да се распушти, но претходно пратениците треба да го изберат првиот човек на ДИК и да ги донесат измените во Изборниот законик.

А „неофицијалната“ цел? Засега само воздржаност и претпоставки на воените аналитичари и експертите: спречување на нова светска економска криза со енормното, голипарчко зголемување на цената на нафтата, односно продолжување на нејзиното скорешно исцрпување (некои проценуваат дека ќе ја нема по 20-тина години). Се шпекулира и со стратегија, односно ставови на САД изнесени уште во 2000 година.

Недвојбено е стравувањето дека оваа војна нема да трае само неколку дена, дека бомбардирањето на стратешки цели во Либија, пред се обезбедување на зона на забранети летови, ќе се прошири. На тоа упатува вториот бран напади извршен денеска изутрина, но и (засега) решителниот одговор, всушност закана на Гадафи дека ова ќе биде долга исцрпувачка војна. Тој итно изврши целосно вооружување на цивилите. По првите бомбардирања неговите сили со тенкови влегоа во центарот на Мисрата, се водеа улични борби, а претставник на бунтовниците изјави дека имало многу жртви.

Да потсетам, на однапред договорената- подготвената воена интервенција на западните сили не помогна ниту одлуката на либиската Влада за прекин на сите воени операции. Во Советот за безбедност Франција и Велика Британија, најсилни во кампањата за меѓународна интервенција, оценија дека, доколку иницијативата на Гадафи е искрена, треба веднаш да се започне со планирање на иднината на земјата. Се разбира, не беше само стравување дека Гадафи купува време во обид да ги преорганизира трупите.

Целта на денешните напади е либиската противвоздушна одбрана и оневозможување на либиските авиони да патролираат на небото, како и да се сопре напредувањето на силите лојални на Гадафи кон бунтовничкото упориште, градот Бенгази. Според агенцијата Ројтерес, авионите на САД, Велика Британија, Италија, Франција и Канада извршија бомбардирања со образложение дека акцијата ќе продолжи.

Британското министерство за одбрана соопшти дека нивна подморница доцна синоќа испукала ракети „томахавк“ како дел од вториот бран во примената на Резолуцијата 1973 на Обединетите нации. Во саботата и неделата вечерта американски и британски воени бродови и подморници испукаа 110 „томахавк“ ракети.

Почна и медиумската кампања на Гадафи против „непријатната страна“ на бомбардирањето: доцна синоќа либиски официјални лица прошетале западни новинари во резиденцијата на Гадафи во Триполи за да го видат местото на ракетниот напад. Во силна експлозија е збришана една четирикатна зграда до резиденцијалниот комплекс на Гадафи во Триполи. На неа има две огромни дупки од крстосувачки ракети, се наоѓа на само педесетина метри од шаторот во кој Гадафи обично ги примал гостите. Потоа уследи изјава на портпаролот на либиската влада Муса Ибрахим:

„Тоа е варварско бомбардирање. Тоа е спротивно на изјавите на западните сили – дека тоа не е цел на нивниот напад“.

Либиската државна телевизија тврди дека во вчерашната акција на западот загинале 48-мина луѓе, додека 150-мина се повредени. Според информации на американското министерство за одбрана, биле испукани повеќе од 110 ракети. Цел биле околу 20 воени објекти. Биле вклучени и невидливите американски бомбардери Б2 кои извршиле напад врз воена база.

Агенциите наведуваат дека е во тек офанзива на бунтовниците во градот Ал Завитина, јужно од Бенгази, а на запад, во градот Мисрата влегле силите на Гадафи со тенкови откако во саботата е погодена воена база.

Во меѓувреме, вистинската цел на акцијата на западните земји ја „откри“ министерот за надворешни работи на Франција, Ален Жипе:

„Во резолуцијата на Советот за безбедност, во која е одобрена употребата на сила, не е наведено дека Гадафи треба да замине, но е јасно дека целта на сето ова е на либисклиот народ да му се дозволи да избере кој ќе владее со него“.

Како што пренесе агенцијата Франс Прес, иако американскиот претседател Барак Обама користеше одмерени зборови, повикувајќи се на „ограничена воена акција“ и „заштита на цивилите во Либија“, нема никакво сомнение дека целта е уривање на Гадафи, кој во Либија е на власт повеќе од 40 години.

Во најновата вест на американската телевизиска мрежа CBS се тврди дека во ноќта помеѓу саботата и неделата авиони на сојузничките сили двапати го надлетале Триполи за да исфрлат бомби. Во акциите учествувале и ти. „невидливи“ бомбардери „Б-2“, кои извеле напад на една од главните либиски воздушни бази, врз која биле фрлени 40 бомби. Целта била да се уништи голем дел од либиската авијација. Наводно, во еден момент авиони се појавиле и над резиденцијата на Гадафи.

Заканите на Гадафи: тој ќе води „долга војна“ против меѓународните воени сили, нема да попушти во акцијата на истокот на Либија против бунтовниците, кој го држат источниот град Бенгази, а на сите Либијци им ги отворил складиштата со оружје и сега сите се опремени со автоматско оружје, минофрлачи и бомби. Изјави:

„Ви ветувам долга војна. Ние сме победници, вие сте победени. Ние нема да се повлечеме од военото поле, зашто ќе ги браниме својата земја и својата чест. Вашите напади се нов хитлеризам“.

Според проценки на воени стручњаци, војната во Либија ќе трае онолку колку што Гадафи може да издржи. Акцијата ја споредуваат со оние во Ирак во 1991. и 2003. или, пак, со онаа во Србија во 1999. година. Сепак, сметаат дека таа ќе биде пократка.

Не е само претседателот на Венецуела тој што тврди дека меѓународната воена интервенција е всушност насочена спрема либиската нафта. Тој интерес е многу поширок, а го потврдува острата позиција на Париз и Лондон.

Изјава на директорот на Центарот за споредбени политички истражувања на Русија, Борис Шмељов, за „Гласот на Русија“:

„Американски генерали му објаснија на претседателот дека какви било дејства против Либија ќе значат војна. А трета војна, по Ирак и Авганистан, САД повеќе не ќе можат да поднесат. Затоа Вашингтон ги користи своите сојузници од НАТО. Освен тоа, кои било воени мерки против Либија ќе доведат до заострување на односите со целиот исламски свет, за што САД се крајно заинтересирани“.

Арапскиот свет веќе остро го осуди бомбардирањето на Либија.

Како што коментира „Гласот на Русија“, според мислењето на експертите загатката е проста: Лондон и Париз ги интересира пред се нафтата. Во свое време британските и француските компании не добија широк пристап кон експлоатација на нафтените и гасните наоѓалишта во Либија. А сега тие видоа можност Гадафи да се замени со раководител кого ќе можат полесно да го убедат. Самиот Гадафи изјави дека Западот повеќе нема да види либиска нафта. Исклучок направи само за Германија, а има(ше) намера во иднина да склопи договори само со руски, кинески и индиски фирми. Притоа ги предупреди европските земји дека во случај на доаѓање на власт на екстремисти во Либија, регионот на Средоземното море ќе потоне во хаос, а во Европа ќе тргнат милиони имигранти од Африка.

Што се однесува на спомнатата стратегија на почетокот на овој текст, односно ставовите на САД изнесени уште во 2000 година, некои се потсетија на едно писмо на Вили Вимер, тогашен претседател на Парламентарното собрание на ОБСЕ, до Герхард Шредер, тогашен германски канцелар, во кое детално се опишуваат причините за бомбардирањето на тогашна СРЈ, односите на САД со Европа и независните држави, како и натамошната политика на САД. Меѓу другото, се потенцира:

„Силата има да стои над правото. Таму кај што меѓународното право стои на патот, треба да се отстрани“.

Притоа, да потенцирам, „фронтот“ да престане да манипулира со тоа дека без нив во македонскиот Парламент ќе нема опозиција. Затоа што ЛДП, чиј рејтинг расте и сигурно наскоро ќе го преземе опоизиционото „кормило“, искажа цврст став дека ќе учествува, а не „откажаа“ и некои други.

По вчерашната средба на лидерите на СДСМ- овскиот „опозиционен фронт“ и договорениот став нема што натаму да се бара, разговара, притиска, нуди, а особено да се тормози (буквално) јавноста со СДСМ- овскиот блеф.

Веќе не станува збор за страв на Црвенковски од изборите, туку за мошне провидна, ептен „гола“ политичка игра односно „проста математика“: не исполнување на поставените услови од страна на Владата (конкретно Груевски), туку нејзино (негово) „лизнување“ на „незаконски терен“: единствениот услов кој не може да го исполни- деблокирањето на сметките на медиумите на Рамковски, сепак „некако“ да се исполни и потоа „на сите да им стане јасно“ дека судството е „ВМРО“-вско и дефинитивно Македонија не е правна и демократска, туку „навистина тоталитарна држава“. По што ќе следи и една друга „лавина“- граѓанска, бизнисменска, меѓународна, која се разбира дека ќе има „максимален ефект“ и изборни „гаранции“ за успех.

Впрочем, тоа вчера мошне немушто го потврди и „портпаролот“ на „опозициониот фронт“ на СДСМ, лидерот на „Нова Алтернатива“  (која никаде ја нема; постои ли?) Ѓорѓи Оровчанец, одговарајќи на новинарско прашање (ист одговор како на Црвенковски): за тоа како Груевски да ги деблокира сметките (кои патем не се блокирани, туку замрзнати со судска одлука), тој „требаше да мисли кога ги затвори сметките“. Клевета која еден зрел, искусен и достоинствен политичар би морал да ја аргументира, односно докаже.

Инаку, „цврстиот и јасен став“ е мошне „фаличен“ бидејќи единствено се врзува за приватни медиуми: процесот „судски треба да си тече како што тече, меѓутоа не политички, а медиумите да се тргнат на страна и да функционираат слободно“ (Оровчанец).

Клучно прашање: кој медиум, печатен или електронски, не е слободен- не функционира слободно во Македонија? „Блокирање“ на сметка  е неслобода?! Ако е, значи во моментов повеќе од 20.000 приватни фирми не функционираат слободно- не се неслободни, што е крајно загрижувачки и навистина зборува за тоталитарно владеење и бизнисменско „опкружување“.

А што е со неплаќањењто на данок на дел од платите од страна на новинарите на „неслободните“ медиуми од „Перо Наков бб“ (или на нивниот стопан сеедно)? И тоа во долг период? Ја имам предвид презумпцијата на невиност, но ниеден од нив досега тоа одлучно не го оспори, што е, ако не и друго, барем јавна (само)одбрана на личното достоинство и достоинството на новинарската професија!

Што се однесува на другите „логични, легитимни, разумни и неопходни“ услови „за деморкатско измерување на силите“, тие воопшто не се спорни и власта (конкретно Груевски) јавно ги прифати.
Зарем прдедвремените избори ќе бидат режирани само затоа што власта, конректно Груевски не смее и не може да смени судска одлука?!

Интересно, но не и неочекувано е однесувањето на лидерот на НСДП: два дена пред „консултативниот состанок“ на СДСМ- овскиот опозиционен „фронт“ во интервју за „Утрински  весник“ тој изјави дека со бојкот на изборите ќе се наштети на државата и оти не посакува такво нешто да се случи:

„Зад нас имаме 20 години парламентарна демократија и се надевам повеќе искуство и повисока политичка култура за да не и’ наштетиме на сопствената држава, независно кој е во право во овој момент. Бојкотот, по правило, значи дека се исцрпени сите демократски средства за компромис по едно политичко прашање“.

Притоа јасно додаде дека бојкот на следните парламентарни избори не е опција за НСДП.

Сега се обидува да го „оправда“ неговиот сопартиец Горан Мисовски:

„Бојкотот е една од варијантите ако не се исполнат одредени услови. Никој вчера не рече дека ние ќе ги бојкотираме изборите. Сега засега и двете опции се отворени“.

А видни македонски аналитичари веќе укажаа дека избори без опозиција се можни, но тоа би било штетно за угледот на државата. Нема опасност дека Собранието ќе остане без опозиција, помалите опозициски партии ЛДП, ДПА, ВМРО-народна партија и Обединети за Македонија прифатија предвремени избори, но се разбира дека е најдобро партиите да постигнат консензус оти треба да се распишат предвремени избори и претседателот на Собранието да го определи рокот кога ќе се одржат.

Некои точно укажуваат дека за евентуалниот бојкот на најголемата опозициона партија и нејзиниот „фронт“ власта не може да биде одговорна, токму затоа што станува збор за политичка замка.

Потсетувам и на анкетата што деновиве ја спровел Институтот за политички истражувања од Скопје,. Според која граѓаните сметаат дека опозицијата неоправдано ги бојкотира изборите. Дури 46,1% од испитаниците сметаат дека изборите треба да се распишат, без разлика на најавите за нивно бојкотирање. Дури две третини од граѓаните се изјасниле дека не го оправдуваат бојкотот на Собранието од опозициските партии.

Инаку, забележано е дека нема пример од европските држави каде што се одржале избори што ги бојкотирала најголемата опозициска партија. Кај нас, изборите во 1994 година ги бојкотираше тогашната опозициска ВМРО-ДПМНЕ, која цел мандат остана надвор од Собранието. Но сега ситуацијата е различна, бидејќи тогаш ВМРО-ДПМНЕ го бојкотираше само вториот круг од изборите, кои ги прогласи за нерегуларни.

Почнувајќи од Нова година (всушност од летото 2010), вестите не се за зголемување на цените одвреме- навреме, туку секојдневни. Во светот, а кај нас дури и „секојчасовни“.

Знаете која е првата и најважна причина за немирите односно бунтовите на Блискиот исток, со многу жртви? Луѓето веќе не се во состојба да ја плаќаат се поскапата храна- од јануари порасна во просек за цели 30%.  Во последниве месеци поскапувањето предизвика насилни протести во Египет, Камерун, Нигер, Брегот на Слоновата коска, Мавританија, Етиопија, Буркина Фасо, Мадагаскар, Индонезија, Филипини и други земји. Во Пакистан и Тајланд војската е испратена да ги чува залихите на храна во силосите и складиштата.

Според предупредувањето на Огранизацијата за храна при ОН (ФАО), цените на прехранбените продукти е моментно на највисоко ниво и основната храна е поскапа дури повеќе од што беше во јуни 2008. Тогаш високите цени на житото, пченката, оризот и останатите основни продукти ги натера луѓето на улици во некои земји на Карибите и Африка.

Светската банка проценува дека цените и натаму ќе растат, како што растат во последните 7 месеци!

Разликата помеѓу богатите и сиромашните земји е што во богатите населението за храна издвојува само дел од своите приходи, а во сиромашните дури 80% се трошат за храна, така што поскапувањето од такви размери доведува до работ на гладта.

На организацијата ФАО и се топат сите планови за намалување на бројот на гладни во светот. Уште во 2007. околу 870 милиони жители на нашата планета гладувале, а и покрај Милениумската цел, со која драстично се намали бројот на гладните, денес таа проценува оти најмалку милијарда луѓе немаат доволно храна, ниту доволно пари да ја купат.

Во споредба со цените од 2002 до 2005. година, храната е значително поскапа, особено цените на шеќерот и маснотиите. Во 2008. податоците беа слични (тогаш избија нереди на Хаити и во Бангладеш)- цените на житариците, пченката, млечните и месните производи се зголемија за 213,%, додека во 2010 скокнаа за 214.7%. На пример, шеќерот никогаш не бил поскап во последните 30 години!

Економистот на ФАО Абдорлез Абдасијан предупредува дека светот е влезен во опасно подрачје: цените би можеле додатно да пораснат поради пожарите во Русија, сушите во Аргентина, поплавите во Австралија и јаките зими на северната полутопка.

Францускиот министер за земјоделство Бруно Ле Мер ги предупреди Обединетите нации дека во светот би можело повторно да дојде до немири предизвикани од високите цени на храната, како оние од пред три години. Пред Генералното собрание на ОН тој изјави дека колебањата на цените на храната се „неподносливи“ и за производителите и за потрошувачите. Потенцира дека ситуацијата ја влошуваат шпекулациите, лошото информирање на пазарот на суровини и ненадејните одлуки на некои земји да го запрат извозот.

Роберт Зелик, претседател на Светската банка, изјави дека светот се соочува со поширок тренд на раст на цените на храната и стоката, па повеќето земји би требало да прземат решителни мерки за да ги зауздаат нивните силни осцилации.

Храната треба да се прогласи за приоритет, бидејќи порастот на цените и засилените осцилации ги загрозуваат сиромашните и ја поттикнуваат инфлацијата во земјите во развој, пред се во оние во Азија. Тие, пак, би можеле да ги зголемат приходите со зголемување на производството на храна за да се подмири растечката побарувачка во светот.

„Двојно зголемените цени на храната во изминатите три години би можело да турне 100 милиони луѓе во најсиромашните земји во развој уште подлабоко во сиромаштија и владите мораат да реагираат на тоа прашање“.

Извршниот директор на ММФ, Доминик Штраус- Кан, предупреди на економските и политичките ефекти од кризата со храната:

„Ако цените на храната продолжат да растат како денес, последиците ќе бидат ужасни…стотици илјади луѓе ќе гладуваат“.

Потенцира дека од историјата е познато оти таквите кризи некогаш завршуваат со војна.

Меѓународните финансиски челници, собрани на пролетното заседание на Светската банка и Меѓународниот монетарен фонд во Вашингтон, повикаа на координирана акција за да се запре растот на цените на храна.

Треба да се има предвид дека кризата со поскапувањето на храната се одвива во заднината на ширењето на финансиската криза во светот и забавувањето на економскиот раст, влегувањето на американската економија во рецесија, нерамнотежата на валутните пазари и растот на инфлацијата.

Харунико Курода, претседател на Азиската банка за развој, изјави дека „инфлациите се можеби најголемата закана со која денес се соочува тој регион“.

Индискиот министер за финансии, Паланијапан Чидамбарам, изјави дека цените на храната и енергијата се закануваат со предизвикување на нови социјални немири:

„Станува се појасно дека, доколку не дејствуваме брзо на создавање на глобален консензус за спиралата на цените, социјалните немири поттикнати од нив во повеќе земји ќе се спојат во глобална зараза, не оставајќи ниедна земја недопрена, развиена или друга“.

Британскиот министер за развој Даглас Алексанер исто така ја потенцира потребата од координиран одговор на пазарните пореметувања и цените на стоките:

„Ќе биде важно Светската банка, ММФ и ОН итно да работат заедно на разработка на меѓународен одговор на сите елементи на кризата. Потребна ни е краткорочна акција за сегашните тешкотии“.

Во Македонија речиси секој ден поскапува се ( најновото зголемување на цените е на струјата, бензините, лебот). Неминовно, тоа најдиректно се рефлектира на стандардот, на продлабочување на сиромаштијата- платите стагнираат, а опаѓа куповната моќ. Некои пресметаа (но без театрално и примитивно „редење“ на леб, зејтин, шеќер, брашно пред ТВ камери) дека ако до пред некој месец со 500 денари се купуваа дневно минималните основни продукти за живот, сега таа банкнота е со 5 пати помала вредност- колку 100 денари.

Од друга страна, очекувано, серијата поскапувања ја подгреваат инфлацијата, иако Владата смета дека се уште нема опасност од висока инфлација- годинава ќе се движела во рамките на проектираните 3%.

Таа го презеде првиот чекор (неминовно ќе следат и други во наредните денови и недели): со 40 000 тони пченица од стоковите резерви ќе се ублажува ценовниот шок. На мелничарите им се понудени двојно повеќе од бараните количини државна пченица по цена од 15,5 денари за килограм.

Владината мерка доаѓа ден откако лебот поскапе за 5 денари. Целта е да се премости периодот до следната жетва.

Освен ова, владиниот економски тим соопшти дека и во јануари годинава донеле одлука за увоз на 80 000 тони житарици ослободени од давачки кон државата, од кои досега се увезени само 10 000.

Иако цените одат нагоре, СОС продавници засега нема да се отвораат, а не се предвидени ниту дополнителни пари за најсиромашните граѓани. Овој став сигурно ќе биде корегиран, бидејќи нема знаци за стабилизирање на цените во светот, следствено и кај нас.

Се разбира, краткорочните решенија имаат ефект на „гаснење пожар“. Како што предупредуваат и препорачуваат светски и домашни експерти, нужна е долгорочна стратегија за масовно (не поголемо, пошироко, поинтензивно) производство на храна. Поттикнато не само со субвенции за земјоделието, туку со најразлични „ситни“ поттикувачки мерки.

Меѓутоа, и размислување за она за што светот сигурно ќе се залага се повеќе (а што засега кај нас не предизвикува поголемо внимание):

Весникот „Дејли телеграф“ објави дека за да се спречи гладувањето на светската популација треба да се дозволи поголема употреба на генетски модифицираната храна (ГМ). Се проценува дека во наредните 60 години бројот на жители на нашата планета ќе достигне 9,2 милијарди.

Комисија на научници, што ја основала британската влада, предупредува дека поради тоа е неопходно да се најдат низа на решенија- од тоа традиционалното земјоделство да се направи поефикасно, до воведување на генетски модифицирани житарици.

Весникот наведува дека сличен став има и француското Министерство за земјоделие и Здружението на машински инженери, кои заклучиле дека 9 милијарди луѓе можат да се прехранат доколку техничките можности бидат подобро искористени. На пример, половина од храната што се произведува во Африка гние пред да стаса до своите купувачи. Тоа, на пример, би можело да се смени со соодветни замрзнувачи и подобри патишта.

Британскиот весник заклучува дека организациите за заштита на животната средина премногу долго воделе кампања против генетски модифицираните производи и оти извештајот на британските научници испраќа вистински сигнал не само во правец на поголемо користење на таа храна, туку и за употреба на нанотехнологијата и клонирањето на стоката, а се за да се избегне масовна глад.

Од 19-те амандмани што ги поднесоа Албанците прифатен е само еден, па називот на резолуцијата е променет во „Истрага на обвиненијата за нехуман третман на луѓе и нелегална трговија со човечки органи на Косово“.

Швајцарскиот парламентарец Марти потенцира дека неговиот извештај не е политички за Косово и неговиот статус, не е против Косово и неговите народи или извештај во прилог на Србија:

„Многумина зборуваа за мојата храброст…Мајки во Белград и Приштина ме молеа, ме преколнуваа да ги пронајдам нивните синови. Поради нив го направив ова“.

Во текот на двеиполгодишната истрага разговарал со веродостојни сведоци „кои ја сакаат својата земја и многу се плашат“.

Заложувајќи се за започнување на истрага, тој рече:
„Ние знаеме дека откривањето на вистината и осудата на неправдата често болат, вознемируваат и тоа им пречи на стратезите и на политичарите. Во ова Собрание секогаш мислиме дека човековите права не треба никогаш да бидат жртвувани, за нив не се преговарало и не се преговара. Демократската иднина на Европа ќе биде компромитирана ако се толерираат слични односи помеѓу политиката и организираниот криминал. Нема вистинска правда без вистина“.

Марти потсети дека извештајот е подготвен по откритијата на поранешната обвинителка на Меѓународниот суд за поранешна Југославија Карла Дел Понте. Таа зборувала исто така за клима на застрашувања, дека материјалните докази собрани во Жолтата куќа во Албанија биле уништени.

Имињата кои се наведени во извештајот биле наведувани со години од полицијата, од тајни служби, од новинари, од судии.

„Познато е дека стотици и стотици лица, косовари со српско и албанско потекло исчезнаа во периодот 1999-2000 и дека нивната трага целосно е изгубена. Тоа не може сериозно да се оспорува, исто како и постоењето на тајни затвори на ОВК во северна Албанија. Жртвите беа Срби и косовски Албанци, за нас тие се човечки суштества“.

На оние кои денес бараат докази Марти им порача:

„Зошто извештајот на Марти денес предизвикува скандал, а истовремено го примивме со општа рамнодушност убиството на сведок, кој сведочеше против политичар обвинет за тешки злосторства? И зошто не се побара одговорност и објаснување од сопствените национални власти, кои имаа голема одговорност во регионот?“

Пратениците на ПС на Советот на Европа оценија дека извештајот документира еден од најмрачните периоди на скорешната историја и оти мора да се спроведе меѓународна истрага. Притоа, меѓународната заедница треба да преземе одговорност за истрагата и заштита на сведоците.

Некои од нив истакнаа дека е шокантно тоа што многумина знаеле за злосторствата на Косово, но молчеле.

Во интервјуа за „Сонтагс цајтунг“ и „Ле матен диманш“, објавени вчера, Дик Марти рече дека не нуди докази за обвинувањата, бидејќи тој „не е истражен судија“, туку само истражувач, а неговиот извештај содржи многу точни детали. Зачудува вознемиреноста што ја предизвика, бидејќи речиси сите елементи веќе биле познати, па нагласи оти „вистински скандал е што се затворани очи пред криминалните дејствувања на одделни кругови, кои се доведени на власт во Приштина“.

Тој потсети на известувањето на „Њујорк тајмс“ и на британскиот „Гардијан“ на оваа тема, со повикување на извештајот на ФБИ од 1999. година.

„Шест години подоцна, германскиот неделник „Шпигл“ исто така извести за трговијата со човечки органи“.

Според многу парламентарци од 47 земји членки на СЕ, мисијата Еулекс е најсоодветна да ја води истрагата.

Клучното во сето ова е токму поразителното сознание дека се затворани очите пред злосторствата врз невини луѓе, дека многумина знаеле за трговијата со човечки органи, но молчеле. А штом знаеле и молчеле, или ги поддржувале, можеби и поттикнувале, или биле испланирани како „колатерална штета“.

Доколку наскоро се реализира заложбата на сите совесни и хумани луѓе, не само на пратениците на ПС на Советот на Европа- да се спроведе меѓународна истрага, тоа навистина ќе значи кочено започнување на расветлувањето на најмрачните периоди на скорешната историја на Европа и и светот. Кои не се ниту малку на број, ниту со кусо времетраење.

Потсетувам, најтрагичен беше во Беслан, град 50 километри северно од Владикасвказ, на почетокот од 2004., кога при терористичка опсада на едно училиште загинаа 344 лица, од кои 186 беа деца.

Русија мора час поскоро да преземе радикални, најостри можни мерки, да отвори најширок можен фронт против тероризмот во земјата. Се разбира, тој има меѓународен карактер, па следствено и борбата не е можна без максимална поддршка на меѓународната заедница.

Рускиот претседател Дмитриј Медведев најави засилена борба против тероризмот. Имајќи ја предвид скорешната Зимска олиимпијада (2014.), тој изјави дека „на Русија и е неопходна максимална заштита од атентати“. Притоа упати јасна критика на сметка на работењето на руските тајни служби, како и на мерките за безбедност на аеродромот Домодедово и побара „построг систем на контроли, значи тотална контрола. Тоа ќе значи подолго чекање за патниците, но тоа е единствениот излез“.

На средбата со раководните структури на тајните служби во Москва Медведев побара и поостри казни за одговорните од владините редови, кои се одговорни за патничкиот сообраќај.

Инаку, според последните извештаи во болниците околу меѓународниот аеродром Домодедово лекарските тимови се уште се борат за животите на 47 лица. Не се исклучува бројот на жртвите да се зголеми. За големиот број на жртви најмногу придонеле металните делови што ги содржела бомбата. Надлежните истражни органи се повеќе сметаат оти извршителот на атентатот би можела да биде жена. Зад атентатот се кријат екстремисти од кавкаскиот регион, каде што руските сили за безбедност со години се борат против разни сепаратистички и екстремистички групи.

Меѓународната заедница силно го осуди бомбашкиот напад. Во соопштението на Советот за безбедност на ОН се вели дека членките остро го осудуваат, а генералниот секретар на НАТО Андерс Фог Расмусен потенцира:

„Заедно сме во таа борба и заедно треба да се соочиме со неа. Затоа во Советот НАТО – Русија треба да ја продлабочиме соработката во борбата со тероризмот“. Нападот го осуди и претседателот на Европската унија, Херман ван Ромпoј, како и американскиот претседател Барак Обама. Портпаролот на Белата куќа, Роберт Гибс, порача:

„Решени сме да застанеме заедно со вас во заедничката борба против оние кои го користат тероризмот за своите политички цели. САД се подготвени да и понудат на Москва секаков вид на помош“.

Германската канцеларка Ангела Меркел и шефот на германската дипломатија Гидо Вестервеле нагласија дека се згрозени од варварскиот чин, што не може со ништо да се оправда.

И досега, во многуте досегашни терористички напади беше изразувана поддршка од страна на меѓународната заедница во борбата против тероризмот, но е очигледно дека е крајно време за отворање на најширок можен фронт, започнување на жестоки битки на многу „невралгични места“ во светот кои, а очигледно ќе бидат долготрајни.

Истражната постапка покажа дека експлозијата на аеродромот Домодево се случила во терминалот за дочекување на патниците во меѓународниот дел. Експлозивната направа имала моќност помеѓу 2 и 5 килограми ТНТ и била наполнета со парчиња бодликава жица, соопшти официјалниот претставник на Истражниот комитет, Владимир Маркин.

Да потсетам, минатата година (2010.) во московското метро се случија два терористички напада кои однесоа повеќе од 38 животи, а десетици беа ранети. Нападот се случи во раните утрински часови, кога подземната железница ја користат речиси половина милион Московјани. Нападите ги изведоа две жени, а за организатори беа посочени исто така групи од Северен Кавказ.

И сега важи тогашната оценка на аналитичарите дека мети на тероризмот станаа главни градови и прометни места за да се создаде што поголем хаос. Така беше во Лондон, Токио и Мадрид.

Хроничарите ги забележаа најголемите терористички напади во Русија во изминатата деценија:

-во театарот Дубровка во Москва, во октомври 2002. година, при што беа убиени повеќе од 130. луѓе;

-во август 2004. жена терорист- самоубиец на метро станицата „Ришкаја“ во Москва активира бомба од која загинаа 10 лица, а околу 50 беа ранети.

Во1999. година беа забележани 3 терористички напади со многу жртви: во февруари, во момент кога еден од вагоните се движел помеѓу две станици на метрото, терорист самоубиец активира експлозив, од кој загинаа 40. луѓе, а 134. беа ранети. На крајот од таа година во експлозија на бомба беше уништена осумкатница при што загинаа 118. луѓе, а само 4 дена порано исто така во експлозија во станбена зграда загинаа 94 лица, а повеќе од 200 беа ранети.

Во 1999. во Аланија, главен град на Република Осетија, во терористички напади загинаа 62 лица, а во истиот град минатата година (2010.) загинаа 18, а беа повредени повеќе од 100 лица.

Од друга страна, предупредувањето дека нерешавањето на „спорот“ со Грција може да предизвика тензии во земјава, како што предупреди македонскиот премиер Никола Груевски, е навистина контрапродуктивно. Тензичноста е присутна уште од проблематизирањето на името од страна на Грција, а не може да биде поинаква, освен најмалку регионална.

Многу позначајно, но не и заушено, е уште едно од многуте предупредувања досега- овојпат на Милан Кучан: дека барањето на Грција Македонците да се откажат од националниот идентитет е несфатливо, а молкот на ЕУ е недемократски.

Во усвоениот извештајот за Македонија во Европскиот Парламент, со огромно мнозинство, чиј автор е Зоран Талер, се бара итно решавање на „спорот“ за името и преговори со ЕУ во март. Талер ја повика Грција да одигра лидерска улога во регионот и предупреди дека нерешавањето може да доведе до меѓуетнички тензии во Македонија:

„ Секогаш кога одам во Скопје јасно порачувам: вие сте одговорни да изнајдете решение со Грција. Мора да сториме се што можеме за да помогнеме во изнаоѓање на решение“.

Од расправата при усвојувањето се издвојува ставот на пратеникот Ианис Касулидис од Кипар, дека е нужен „посериозен пристап“ од Европа:

„Ако дозволиме ПЈРМ да го отвори прашањето за името нарекувајќи го смешно, ќе и бидеме лоши советници и нема да и служиме на нејзината кауза“.

Воопшто не изненадува „превртливиот“ или „превртениот“ став на бугарските пратеници, а кој допрва ќе се „радикализира“: Македонија треба(ла) да демонстрира добрососедски дух. Засега само еден, а допрва повеќемина, веројатно и сите нема да се придржуваат на она што нивната држава го има решено- прифатено: Евгениј Кирилов државата ја нарекуваше ФИРОМ, а македонската нација вештачка.

Во Скопје допатува шефот на дипломатијата и вицепремиер во Владата на големото војводство Луксембург, Жан Аселборн. Изјави дека неговата земја е на страната на Македонија кога е збор за интеграцијата на Македонија во ЕУ и НАТО, но мора да се направи заеднички напор (Македонија и Грција) да се изнајде решение за спорот за името:

„Значи, потребно е да се има дух кој што е решително свртен кон иднината за да може и двете земји да направат напори и да дојдат до решение“.

Изјава на македонскиот министер за надворешни работи Антонио Милошоски:

„Цениме дека треба де се покаже конструктивност и од грчката страна за да можеме да стигнеме до одредени решенија кои што ќе можат, како што имам кажано, и на македонски и на грчки да бидат напишани и преведени како компромис“.

Аселборн се сретна и со вицепремиерот за европски прашања Васко Наумовски и претседателот Ѓорге Иванов, а тема беа надминувањето на грчко-македонскиот „спор“ и како Македонија да добие датум за започнување на преговори со ЕУ за време на шпанското претседателство. Тој побарал поддршка од Македонија при изборот на неговата земја за непостојана членка на Советот за безбедност на Обединетите Нации.

Изјавата на поранешниот претседател на Словенија Милан Кучан може да се смета за досега најостра забелешка за однесувањето на членките на ЕУ. Во обраќањето по повод одбележувањето на Денот на словенечката култура завчеравечер во Нова Горица тој, говорејќи за улогата на јазикот и културата во историјата на Словенија и Словенците како клучни фактори за зачувување на името и територијата пред посегањата на соседните држави, потенцира:

„Македонците денес се принудени цврсто да инсистираат на културата, јазикот и името, кои што им ги оспоруваат Грците со несфатливото барање да се откажат од националниот идентитет, ако сакаат да минат преку прагот на европската интеграција. Пред ова несфатливо барање молчи целокупната европска демократска елита концентрирана во Европската унија“.

„Молчеше и Словенија“, самокритично потенцира Кучан, без оглед на историското искуство кога „кон нашето име, јазик, култура и територија, посегнуваа соседите“.

Молкот пред несфатливото барање само ја потврди шефот на делегацијата на ЕУ во Скопје, Еерван Фуере, со изјава за виенски „Стандард“, а која предизвика реакција на премиерот на Македонија, Никола Груевски:

„Доколку решението и натаму временски се забавува, тогаш тоа сигурно може да има потенцијал кој води кон меѓуетнички тензии. Колку повеќе минува времето, тоа ќе биде потешко да се одржи духот на реформите во Македонија“.

Тој смета дека до решение за името може да се дојде само доколку состаноците на водечките политичари од Македонија и Грција се оддржуваат во „интензивен ритам“.

Во тој „контекст“ весникот оценува дека Македонија нема проблем со идентитетот само поради Грција, наведува дека Бугарија на голем број Македонци им дала работни дозволи и пасоши, а голем дел од македонските Албанци го претпочитаат албанското пред македонското знаме.

Фуере потврди дека стои зад изјавата, дадена во Европскиот парламент, а требало да се сфати „како охрабрување за двете страни понатаму да не го одложуваат изнаоѓањето на решението“.

Груевски престојува во Чешка, а порача дека таа изјава нема логика и оти ако станува збор за притисок, тој може да биде контрапродуктивен:

„Нема логика во такво нешто, доколку на таков начин се сака да се постигне било каков прогрес. На таков начин би се постигнало нешто што е спротивно на прогрес“.

Според Фуере, не станува збор за притисок, туку за охрабрување за двете страни, охрабрување какво што на премиерот Груевски му било дадено од комесарот Оли Рен.

Потврдено е дека медијаторо на ОН Метју Нимиц ќе дојде во посета на Скопје најверојатно на 23-ти овој месец. Во македонското Министерство са надворешни работи, на чија иницијатива е договорениот датум, се надеваат дека и грчката страна ќе усогласи термин за посета на Атина. Портпаролката на ОН Ванеса Маестрачи, пак, соопшти дека амбасадорот Нимиц работи на усогласување на заеднички прифатлив датум за посета на регионот на покана на владите на двете земји.