(03.03.2008.)
Владата на Република Македонија усвои измени на Законот за трговија, меѓу кои и забрана на продажба на алкохолни пијалаци од 19 часот навечер до 6 часот следниот ден. Алкохол нема да се продава во трафики, на бензински станици, на пазаришта.
Трговците ќе можат да продаваат со претходно добиена соодветна лиценца во Министерството за економија. Таа е со важност од 5 години, а за неа ќе се плаќа 5.000 денари.
Тој нема некое поголемо, особено не пресудно значење за перспективата на односите помеѓу ЕУ и Македонија, туку е само едно барање или, можеби поточно, уште еден притисок за решавање на „спорот“ за името на Република Македонија. Во него се прави еден вид на баланс на тој план, а особено се поприсутната и јасно посочена согледба дека нерешавањето може да има сериозни последици врз меѓуетничките односи во земјава. Тоа секако ќе има одраз и во опкружувањето, но и врз односите во самата Европска унија.
Да, и станува се порамнодушен на секојдневните вести и информации за големи и мали, колективни и лични настани и случувања, се почесто со трагични последици, со (пре)многу жртви:
-пад на авион со 90- мина патници и членови на екипаж- сите загинати;
-експлозија на гас во воз- 9- мина повредени;
-нова еколошка катастрофа- излеана сурова нафта;
-необичнa случкa со среќен крај: преживеал дури 126 удари со метална шипка и секира!
Претседателот на САД сам призна дека имал „политички недостатоци“, а особено во реализирањето на програмата за излез од кризата.
Всушност, признал или не признал „тоа му е“, противниците- републиканците се чини брзо се „созедоа“, па ја однесоа и првата(?) победа на изборите за сенатор на Масачусетс.
По првиот шок од размерите на последиците од земјотресот, огромните жртви (над 100.000) и разурнувања, светот почнува да реагира, иако многу бавно. Особено во спасувањето на затрупаните живи луѓе под урнатите зданија.
Во поновата историја на тектонските движења на Земјините плочи и земјотресите по нивните рабови, земјотресот на (12.01) ќе биде забележан како еден од најсилните-7 степени според Рихтеровата скала. По него се забележани уште 30-тина помали, од кои 10-тина со магнитуда поголема од 5 степени.
Епицентарот бил на 15 километри западно од главниот град на Хаити- Порт-о-Пренс.
Дали сте забележале дека во нападите врз актуелната Влада („на Груевски“) македонската опозиција и нејзините медиумски трабанти не „гукнуваат“ ниту збор за „опкружувањето“, освен за „спорот“ со Грција? Особено кога се негира или минимизира се што е направено и се прави на економски план, без оглед што „меѓународниот фактор“ постојано дава позитивни оценки (пред се во врска со справувањето со последиците од светската криза)?
„Не дај Боже“ притоа да побарате од неа споредба со некои соседни земји, на пример токму со „кочничарот“ на Македонија за нејзино членство во НАТО и почеток на преговорите за членство во ЕУ, Грција. Мислите дека ќе добиете „експерттска анализа“? А зошто да барате? Нема ли таа „опозиционерска обврска“ при оценка на состојбите во земјата да има и споредбен пристап, особено со земјите од регионот?
Се рабира, не може да се оценува и проценува зошто и како се случува тоа што се случува со Иво Санадер, поранешниот хрватски премиер, со оглед дека не се познати внатрепартиските ситуации (во ХДЗ), но може да се заклучи дека е мошне препознатливо како „балкански синдром“, односно балканска „партијност“ и политика: поради опасноста од раскол во партијата, па и распад на владината коалиција и предвремени парламентарни (избори некои коалициски партнери најавија дека ќе истапат доколку се врати, со што Владата би го загубила мнозинството во Саборот), тој не само што не може да се врати во неа, односно да се активира во рамките на позицијата што ја има(ше-) почесен претседател на ХДЗ), туку е и исклучен!
Како ништо да не значи дека со тоа на Санадер и директно и индиректно му се признава моќ, односно авторитет и влијание, односно лидерство, а што, напротив, би требало да претставува силен „кохезионен фактор“.
Кога е така, не е ли реална опасноста тој и надвор од неа да предизвика, дури многу повеќе и побрзо раскол, фракционерска борба, како што обично се случува на овие балкански простори (се разбира и кај нас): да формира нова или да предизвика формирање на многу нови, мали и незначајни партии, со што силата и големината на ХДЗ би „паднале“ сами од себе?
Надворешната политика на Македонија во 2009-та постигна забележителни и значајни резултати, но многу нешта останаа за сработување и доработка. Клучни се позитивниот извештај на Европската комисија, визната либерализација и децентрализираното управување со помош на ИПА фондовите, а не е остварена поширока дипломатска активност и поврзување со земји надвор од ЕУ, а кои воопшто не се оптоварени со проблемот на Грција во врска со името на нашата земја.
Од друга страна, оценките дека резултатите се „катастрофални“, ситуацијата е „безизлезна“ и е „изгубен угледот во меѓународната политика“ се паушални, дел од опозиционерскиот критизерски манир, во голема мера несериозни и не го поткрепуваат барањето на „доза на самокритичност“.
Најнапред зашто малите и помалку важните (неважни нема) се секојдневни или попатни до нив, а потоа поради фактот дека големите и важните се колективни- општествени односно државни, што ќе рече се остварени со заеднички сили, во заеднички интерес и им припаѓаат на сите.
Се разбира, за паметење се и големите и важни неуспеси, пак поради општествените односно државните интереси и цели, а пред се нивната последичност (причинското е важно според зависноста од личното и/или колективното, како и влијанието „однадвор“).
Кога се прави годишна рекапилуација, на пример во годишно обраќање на претседателот на државата, за очекување е многу повеќе внимание да се задржи на големите и важни успеси отколку на неуспесите (за нив е нужна стручна односно експертска проценка- оценка). Поточно нивна (ре)валоризација, пред се во контекст на пошироките процеси (меѓународни, но не само тие), а и како насочување, поттик на натамошните заложби и конкретни ангажмани.
Вирусот А Х1Н1 во Република Македонија почна да се шири забрзано и во наредниот период секој ден ќе заразува се поголем број на граѓани, а пред се млади и деца- ќе се бројат не со стотици, туку со илјадници нови случаи. Како насекаде во светот (пандемија), и во земјава веќе се регистрираат и смртни случаи (втор), а едновремено се повеќе реакции и сомнеж односно страв од вакцината- колку е безбедна, дали (ќе) има и какви последици од неа по здравјето на краток и долг рок. Ова особено откако Светската здравствена организација (СТО) предупреди на внимателност.
На Интернет, пак, има се повеќе текстови, расправи, „лаички“, на експерти, и видео клипови (на YouTube) во кои се изнесуваат мислења и ставови, но и аргументи и факти дека станува збор за светска завера, за бизнис криминал на најголемите фармацевтски компании во светот.
Резултатите од едно истражување на Gallup Balkan Monitor и Европскиот фонд за Балканот под наслов „Во Европа ние веруваме“, чии резултати деновиве беа претставени во Европскиот политолошки центар, покажуваат дека севкупната општествено- економска состојба на Балканот се влошува, но не се намалува проевропското расположение. Освен во Хрватска, што е мошне интересно, а која е најблиску до членството во ЕУ. Можеби и нормално, очекувано, со оглед на се поголемото соочување со обврските и се поголемите задачи во врска со исполнувањето на европските стандарди.
Во секој случај ова истажување, што инаку се спроведува секоја година, би требало да има подеднаква важност, во не мал број на „аспекти“ и загриженост, како за земјите од Западниот Балкан, исто така и за ЕУ во целина. (повеќе..)
Не може да се очекува една манифестација, која заслужува почит и секаква поддршка, за кусо време- неколку години да го поправи она што со децении се уништувало, уривало, деградирало. Особено ако станува збор за промена на односот спрема природата: наместо атака, агресија врз неа, нејзина постојана загроза, дијалог, меѓусебно разбирање и помагање.
Благодарение на „Денот на дрвото“ светот почнува да ја препознава Република Македонија со уште една нова „слика“: со еколошка свест, со грижа за сопствената природа, човековата околина, за своја здрава и хумана иднина. Се одржа по четврти пат.
Германските избирачи го потврдија (поздравија) досегашното успешно раководење на Ангела Меркел со модерната и моќна Германија и и доверија уште еден мандат. На изборите во неделата (27.09.) тие и дадоа можност да формира нова влада на десниот центар. (повеќе..)
Уривањето на двата авиона на „Ербас“, како и повеќе поранешни инциденти со мали последици или без нив (помал број на жртви, принудни слетувања поради дефекти и сл.), нема посериозно да го загрозат имиџот и бизнисот на оваа „паневропска“ авио- компанија, пред се во однос на безбедноста на летовите и продажбата на овој тип на патнички авиони.
Се разбира, последните трагедии- денешниот пад на авионот на „Јеменија ер“ во Индискиот океан и оној на „Ер Франс“што се урна во Атлантскиот океан во ноќта помеѓу 31-ви мај и 1- ви јуни, со огромен број на загинати патници и членови на екипажот- вкупно 380- мина (преживеало само едно 14- годишно девојче), не можат да ја доведат во прашање безбедноста на летање со овие авиони, но е повеќе од сигурно дека овојпат не ќе може да се забошоти се, како што вообичаено се случувало во минатото и се случува денес. Впрочем, расправата за новата технологија во авионите на „Ербас“ и на „Боинг“ (се разбира и на помалите компании) веќе започна.
Конференцијата на македонската дијаспора е од исклучително значење за Република Македонија, за Македонците во целиот свет. Таа потврдува подготвеност за организирано и засилено заедничко дејствување во одбраната и афирмацијата на македонскиот идентитет, особено во овие клучни моменти на негово оспорување. Клучни затоа што по дефинитивното паѓање на маската на данајското лице на јужниот сосед, на неговото политичко водство- дека не се работи за негов проблем со името на земјава (не уставното), туку со иадентитетот на македонскиот народ, може да се очекувам всушност веќе се случува „последната офанзива“. Имено, во наредниот период (недели, месеци) Данајската република (Грција) и нејзините сојузници во ЕУ и НАТО ќе вршат се пожесток притисок врз македонското државно раководство „проблемот“ да се реши што поброз со негова „флексибилност“ (а не со обостран разумен компромис). Зашто едноставно, времето никогаш не било, ниту може да биде на страната на таквите- со паднати маски.
