Да, и станува се порамнодушен на секојдневните вести и информации за големи и мали, колективни и лични настани и случувања, се почесто со трагични последици, со (пре)многу жртви:
-пад на авион со 90- мина патници и членови на екипаж- сите загинати;
-експлозија на гас во воз- 9- мина повредени;
-нова еколошка катастрофа- излеана сурова нафта;
-необичнa случкa со среќен крај: преживеал дури 126 удари со метална шипка и секира!
Претседателот на САД сам призна дека имал „политички недостатоци“, а особено во реализирањето на програмата за излез од кризата.
Всушност, признал или не признал „тоа му е“, противниците- републиканците се чини брзо се „созедоа“, па ја однесоа и првата(?) победа на изборите за сенатор на Масачусетс.
Може ли пролонгирањето- одолговлекувањето на решението за „билатералниот проблем“ за името на Република Македонија да предизвика меѓуетничка дестабилизација во земјава? Не е невозможно! А кој би ја иницирал, „режирал“? Кој друг, ако не „меѓународниот фактор“?
Сепак, многу е пореално дека се ќе остане само во рамките на притисокот што побрзо да се изнајде компромисно решение- ново име, со „поголемо попуштање“ на земјава.
Не може да се има никакво разбирање за писмото што на македонскиот премиер Никола Груевски му го испратил пратеникот на ДУИ во Парламентот на Македонија, Фазли Велиу. Најмалку од сопартијците, инаку коалициони партнери во Владата на Македонија. Најнапред затоа што е тоа недугаво, неумно, нервозно, па и дилетантско, не му „прилега“ на еден возрасен човек, на претседател на едно здружение кое кај македонските Албанци има голем респект-Здружението на воените ветерани на ОНА, на истакнат член на партијата на Али Ахмети, а најмалку на зрел (според годините) политичар.
Имајќи предвид и некои други поранешни „неконтролирани“ изјави-истапи на партиски членови, очигледно е дека во ДУИ час поскоро мора да се спроведе „чистка“, односно на повеќемина членови во врвот да им се „оддаде признание и благодарност за досегашниот придонес“.
Таа секојдневно преку своите медиумски трабанти ја бомбардира јавноста со своите „експертски“ анализи, проценки и оценки дека животот во Македонија од ден на ден станува се полош, посиромашен, граѓаните тонат во беда („а Владата на Груевски немилосрдно ги троши нивните пари“). Не ја „обесхрабруваат“ ниту оценките на Светската банка и ММФ, ниту на домашните бизнисмени, ниту потезите на НБРМ (намалувањето на каматните стапки) со кои се следи тековното релаксирање односно очигледното постапно подобрување на економската состојба во земјава, а по излегувањето на светот од економската криза.
Бројот на жртвите од катастрофалниот земјотрес на Хаити надминува 200.000, а некои сметаат дека ќе биде поголем и од 300.000. Заедно со огромните разурнивања на најсиромашната земја на Карибите- првичните проценки се дека само за санирање се потребни над 10 милијарди долари, оваа трагедија ја наредува меѓу една од најголемите, ако не и најголема во поновата историја на човековата цивилизација (се рабзира, не земјаќи ги предвид светските и регионалните односно локалните војни).
Власта и лично премиерот Никола Груевски „јасно и гласно“ кажаа дека не планираат предвремени парламентарни избори, ама „превејаните“ политичари од македонската политичка опозиција (како Тито Петковски и нему сличните) се „сигурни“ дека ќе има, но не се плашат бидејќи нивните партии се подготвени и ако се организираат „деновиве“. Својата „сигурност“ ја темелат на „засилената активност“ на теренот на владејачката ВМРО-ДПМНЕ, а истата на опозицијата- пред се на СДСМ е „нормална работа со членството“ (демек е „ненормална“ за противникот кој „мора да падне“).
А всушност се работи само за едно „нешто“: на „раздрнданата“ опозиција и е „совршено јасно“ дека помина времето кога народот беше можно да се „обработи“ (читај: придобие) само за време на предиозборна кампања, сосе вообичаениот нејзин предвремен „неформален“ период. Особено ако се има предвид нејзината (пре)длабока „однароденост“.
Оние што во континуитет ги следат изборите во Македонија, од првите до последните предвремени парламентарни и досегашните локални (помеѓу нив и мојата дребност), забележуваат дека почнува да се случува токму како што е потенцирано со насловот: ако не е се исто, се е ептен слично. Уште една од многуте потврди за тоа е прилогов под наслов „Затишје пред бура или ‘чаша култура’“, објавен на 12.05. 2006. година, а кој се однесува на еден мошне важен, еден од (нај)приоритетните „сегменти“ на секоја програма со која се сака да се освои власта. Без оглед дали се вика „Решенија“ или „Преродбата продолжува“.
Се сеќавате на Мехмед Али Агџа? Да, тоа е човекот кој беше осуден на затворска казна од 30 години поради обид за атентат вез папата Јован Павле Втори на плоштадот Свети Петар во Рим, во 1981-ва година. Тој денеска е ослободен откако одлежа 10 години, а многу прашања остануваат отворени, од кои најважното: кој бил мотивот и дали го извршил сам или, пак, се работи за поширока завера со скриени, само претпоставувани цели?
Дали е „најточно“ објаснението дека Агџа е ментално пореметена личност која има убиствени пориви, со оглед дека претходно убил турски новинар? Ако е, тогаш не е ли опасно неговото ослободување (латентна опасност од нови убиства)?Ако, пак, не е ментално болен, зошто е држан в затвор 10 години, особено кога ќе се земе предвид дека во 2000-та година беше помилуван на барање од папата?
Се чини дека воените жаришта се неопходни во нашево време ако се има предвид дека, со оглед на распоредот на воената моќ во светот, може да ги нема. А секое што би се појавил би можело да се запре, да се „угасне“ дури и за буквално 24 часа, па и помалку. Зошто неопходни? Прашањево е комплексно, одговорот воопшто не е лесен, но најнапред некако сами по себе се наметнуваат интересот и балансот, односно затврдениот распоред на моќта кој не смее да се наруши.
Очевидно, такви неопходни, долгорочни жаришта се Ирак и Авганистан. Во нив се „најевидентни“ токму интересот и балансот на моќта, а и на лаикот одамна му е јасно дека можат да се „угаснат“ мошне брзо, за само неколку месеци. Напротив, внатрешните судири не се спречуваат, тие се латентни, без никаков обид да запрат. Зад „кулисите“ дури и се поттикнуваат, пресметувајќи ги огромните цивилни жртви како „колатерална штета“.
По првиот шок од размерите на последиците од земјотресот, огромните жртви (над 100.000) и разурнувања, светот почнува да реагира, иако многу бавно. Особено во спасувањето на затрупаните живи луѓе под урнатите зданија.
Во поновата историја на тектонските движења на Земјините плочи и земјотресите по нивните рабови, земјотресот на (12.01) ќе биде забележан како еден од најсилните-7 степени според Рихтеровата скала. По него се забележани уште 30-тина помали, од кои 10-тина со магнитуда поголема од 5 степени.
Епицентарот бил на 15 километри западно од главниот град на Хаити- Порт-о-Пренс.
Дали сте забележале дека во нападите врз актуелната Влада („на Груевски“) македонската опозиција и нејзините медиумски трабанти не „гукнуваат“ ниту збор за „опкружувањето“, освен за „спорот“ со Грција? Особено кога се негира или минимизира се што е направено и се прави на економски план, без оглед што „меѓународниот фактор“ постојано дава позитивни оценки (пред се во врска со справувањето со последиците од светската криза)?
„Не дај Боже“ притоа да побарате од неа споредба со некои соседни земји, на пример токму со „кочничарот“ на Македонија за нејзино членство во НАТО и почеток на преговорите за членство во ЕУ, Грција. Мислите дека ќе добиете „експерттска анализа“? А зошто да барате? Нема ли таа „опозиционерска обврска“ при оценка на состојбите во земјата да има и споредбен пристап, особено со земјите од регионот?
Жално е една земја, која себе си се смета, а и „старата дама“ Европа ја смета за лулка на демократијата, да се потсетува или да се учи дека не може и не смее да се однесува од позиција на сила, супериорно, арогантно, условувачки. Тоа ќе рече дека се залажув(ла) себе и залажувала други оти демократијата е сушност на нејзинот опстанок во минатото, денес и во иднина, негирајќи постоење на еден народ-макдонски, на неговиот идентитет и на именувана држава-Македонија. Не поради скорешни (пре)имеувања на 3 од своите 13 региони (Источна Македонија и Тракија, Средна Македонија, Западна Македонија), туку поради нејзиниот милениумски контиунитет во минатото и денес.
(11.04.2008.)
.jpg "Собрание")
Ништо ново во македонскиот Парламент: и седницата за самораспуштање на Собранието „преполна“ со (познати) опструкции на опозицијата, со користење на процедурални забелешки и паузи. Главно, процедуралните забелешки (над 70 на број) беа околу нов претседател на ДИК, иако според толкување на собраниските служби, според Изборниот законик, секогаш претседателот на ДИК го предлага опозицијата, а заменикот е од редовите на власта и тој има мандат од 5 години. Следствено, нема одредени аргументи во законот што би се случило доколку има предвремени избори.
Повторно следиме еднострано, тенденциозно, манипулирачко-шпекулативно информирање за проблемите во врска со пласманот-продажбата на годинашниов род на преспанското јаболко. Се разбира, веќе отрпнавме (на некои сигурно им „лежи“-не треба да ги спомнувам), но секогаш мора да се потсетуваме на неприкосновеното правило (не само правно)- да се слушне и другата страна.
Нерешеното кипарско прашање е само еден од „гордиевите јазли“ кои е очигледно дека не можат едноставно да се „пресечат“ со „меч“. Со други зборови, да се наметне решение кое ќе се почитува без приговор и поговор, односно да се реши со притисок и сила, пред се дипломатска. Не можат, а се чини дека е веќе дојдено „крајното време“ за нивно решавање, до колку се сака да се запре веќе започнатиот процес на разнебитување, на „растурање“ на Европската унија, но и загрозување на мирот во светот.
„Паралелата“ е неизбежна: едновремено на „дневен ред“ (фаза на силен притисок) е и можеби „најдебелиот јазол“: проблемот што си го направи Грција (самата на себе) со името Македонија (суштинскиот дел од уставното име на земјава).
