Владата на Караманлис и тој лично очигледно ги издава трпението. Се повеќе станува јасно дека Атина ниту барала, ниту бара конструктивно решение на нејзиниот проблем во врска со името на нашата земја, туку нова географска одредница која всушност значи бришење на националниот идентитет на македонскиот народ. (повеќе..)
Кој вели дека Македонија не е правна држава? Дека законите и судството во нив се уште не се на потребното „европско ниво“, а тоа е еден од се уште неисполнетите услови за почеток на преговорите за членство во ЕУ? Зарем е мал, недоволен аругментот дека дури и мечка може да се најде на суд и да се пресуди во корист на оштетената страна- човекот?
Не можам да им се изначудам на нашиве, директно и индиректно одговорни за исполнување на условите, како е можно случајот да не им го „удираат од глава“ на Оли Рен & comp во Брисел. (повеќе..)
Вознемирувачка- загрижувачка изјава на Дмитриј Медведев за оние што внимателно ги следат и анализираат геостратешките придвижувања, поместувања, преместувања, прераспоредувања итн., а кои со светската економската криза добиваат и се повеќе ќе добиваат на интензитет:
Рускиот претседател им наредил на своите службеници да подготват нацрт- закон со кој би се одредиле границите на Арктикот. Притоа не навел каде точно би требало да се наоѓаат тие, но е веќе познато дека Русија смета оти полага право на голем дел од неговата територија. (повеќе..)
Веќе неколку години на ред се бара темелна реформа на ООН, а со цел поголема улога и ефикасност во решавањето на глобалните, регионалните, па и локалните проблеми, конфликти и процеси. Меѓутоа, и кога се работи за најголемата и најзначајна светска организација нема поместување од мртвата точка, од состојбата status quo. Причината е јасна: барањето е „логички“ поставено, како и при која било друга нужна и сериозна реформа: ООН треба да почне да се реформира од „главата“, конкретно од Советот за безбедност.
И нормално, отпорот е мошне силен, бидејќи тоа ги засега најсилните, најмоќните. А токму СБ генерира нееднаквост, нерамноправност на државите- членки на ОН, односно „необединетост“. На неговото проширување (не укинување) се противат највлијателните, оние земји кои својата решавачка улога ја обезбедуваат со најголемо учество во финансирањето на Организацијата (без оглед на нередовното плаќање на членарината и натрупаните долгови).
Можеби сум првиот кој го користи терминот „европеизам“ (значи полагам право на авторство), а во значење на европски дух, европски вредности, европска култура, европски стандарди.За жал овојпат „поврзан“ со еден друг кој, пак, означува пред се примитивизам, а потоа нетолеранција, омраза, деструкција, дури ниски- животински страсти. Кој никако да се искорени, а се чини дека најжилав отпор дава на фудбалските терени. Најнов е оној случен- жестоко изразен во Загреб. (повеќе..)
Скопје европска престолникна на културата? Ниту на сон! Барем по 10 години? Ма, како што е сега, она што е денес, а нема шанса да биде подобро утре со сегашнава политичка и општинско- градоначалничка гарнитура, ни по 100!
Мошне скептично? Нихилизам? Знаете ли кои критериуми треба да се исполнат за да се истакне кандидатура?
Во развиениот бизнис, особено мултинационалниот- меѓународниот, главен „принцип“ на работење и дејствување е: ништо случајно не се случува зашто Господинот Случај не е и не може да биде ниту маргинален, ниту минорен партнер. Следствено, секој најмал потег и секое „моментно“ решение се дел од темелно осмислена среднорочна и долгорочна стратегија. И тоа не самостојна, поединечна- индивидуална, изолирана, туку на најмоќен или на еден од најмоќните бизнисменски „кругови“, односно полит- бизнис олигархиски елити во најмоќната земја или во сојуз на најмоќни на светот.
Ако се имаат предвид случувањата на светскиот пазар на капитал во изминатите неколку години, воопшто не е тешко да се „прочита“ сценариото подготвено од американската елита (или елити кои се поврзани меѓусебе и тесно соработуваат, особено кога треба да се дејствува „радикално“ на меѓународната сцена). Фазите на неговата реализација се исто така очигледни, но пред се логични: предизвикување на финансиски потреси, глумење на обид да се спаси „што може“, потоа глобална рецесија и најсетне или напоредно, на почетокот не така „читливо“, геостратешко прегрупирање односно нова поларизација на светот (чија цел, меѓу другите, е и отворање на ново или нови воени жаришта како дел од нов „Њу дил“). (повеќе..)
Сигурно не ви е потребно објаснување на разликата помеѓу тактика и стратегија. Доволно е да се има предвид разликата во нивната временска димензија. Меѓутоа, и за едната и за другата се потребни визија, знаење, стручност, искуство и способност. Едноставно, една без друга не одат.
Се разбира, тактиката произлегува од стратегијата, а не обратно. Обратното не значи ништо друго, освен конечен пораз на „тактизирањето“, односно импровизацијата, волунтаризмот, незнаењето, неспособноста, а над се на неодговорноста.
Една доба, мошне важна иницијатива на Владата го отвора токму прашањето на крајната неодговорност, и лична и колективна, но и прашање „Како е можно?“.
Република Македонија немала и нема никаква „американска карта“ в раце за решавање на „спорот“ со јужниот сосед (во наводници оти воопшто не станува збор за спор, туку, да повторам по којзнае кој пат, за проблем на Атина со име на друга- соседна држава, што е сам по себе парадоксален, апсурден, нонсенс, непримерен за меѓународни, а пред се добрососедски односи). Зашто, доколку ја имаше, доколку ја има, ќе ја искористеше односно ќе ја користи максимално до „последен момент“- до претседателските избори во САД, а можеби и по нив (доколку победи републиканецот МекКејн).
Всушност се работи за „тотално спротивното“, но невешто замаскирано според познатата полит- воена стратегија: „Нападот е најдобра одбрана“.
Имено, одамна е јасно дека Данајската република (за некои Грција) одамна игра токму на своја „американска карта“, која конечно и се официјализира, а се вика Барак Обама- демократскиот кандидат за иден претседател на САД. (повеќе..)
Иако е „најгорливо“, со најмногу проблеми и „матни води“, она што е направено и во континуитет (секојдневно) се прави во здравството наидува на одобрение и поддршка. Макар да е и не многу значајно, нешто што е одамна стандард во развиениот свет. Тоа е сосема разбирливо, особено ако се има предвид статусот и неговата улога во нашево современо, стресно и поприлично „болно“ време.
Од друга страна, долгогодишната партизација на здравството никако да престане, да завладеат единствено стручноста и компетентноста. Се однесува на раководните, најчесто директорските функции, но допира и до најниските „редови“. На тоа најмногу придонесува равенството помеѓу стручноста и партиската припадност или приврзаност која, пак, е индивидуално демократско право. Впрочем, што значи политичката „неутралност“, дали е воопшто можна и, доколку е, може ли да го негира, дезавуира, обезвредни знаењето и искуството?
Веќе искажав став дека писмата што премиерот Никола Груевски ги испрати до европски и светски релевантни институции и политички личности, а со кои се актуелизираа проблемите на македонското малцинство во Грција, сигурно (ќе) имаат позитивен ефект. (Ги почитувам и во најголем дел ги споделувам ставовите на Проф. Билјана Ванковска во нејзиниот текст „Компетенциите на Баросо и ЕК“.) Без оглед што во меѓувреме некои , исплашени од сериозноста на проблемот за кој знаат одамна (како на пример претседателот на Европската комисија Жозе Мануел Баросо), се прогласија за ненадлежни односно одговорија дипломатски, штитејќи го својот сојузник.
Сепак, една организација според нејзината „природа“ и цел не можеше и не смееше да не реагира: ООН, конкретно Генералниот секретар Бан ки Мун.
Тврдењето во насловот на овој напис можам да го поткрепам со низа аргументи, со низа конкретни одлуки за кои подоцна се покажало дека се работи за нешто друго. Нема значење тоа што во меѓувреме „другото“ излегло на виделина.
За „главите“ во Брисел основно правило е: „Не назад, само напред“. Тоа секогаш „топло“ им го препорачуваат на сите оние во чие минато нивните земји имаат вина или длабоко „замешале прсти“. Еднаш еден од „нивните“ дури дојде да ни поокаже на својот часовник дека тој, како и секој друг, „му работи само напред“.
Турција може да биде поучна за сите земји- аспиранти на членство во ЕУ: дека е добро и треба да се настојува да се чекори со што побрзи чекори кон европското семејство, но не и премногу брзо, особено не во корист на сопствената штета. Имено, оваа земја е несомнено најголемиот- повеќедецениски „чекач“ за влегување во Европската унија. Нема пример на толку „специфичен“ однос на Брисел, пред се на „главните“ во него. Многупати досега му покажувала „заби“, не отстапувала од своите принципи, ставови, заложби, дури и се заканувала со прекин, па и ги прекинувала преговорите постојано нагласувајќи дека на Турција и е потребна ЕУ, но многу повеќе на ЕУ и потребна Турција. (повеќе..)
Какви бои има западната демократија? Има ли доминатна? Веројатно е зелено- сината (САД- Европа), но не треба да се заборави и на жолтата (европските ѕвезди; се сеќавате на „Подвлечено со жолто“?). Црвената е нејзино минато, особено затоа што се смета дека повеќе недемократска (таму кајшто ја има, на пример во Кина, некои латиноамерикански држави…). А портокаловата (како „премин“ од црвена во жолта)? Е, неа дефинитивно ја (из)губи.
Дали со новата светска економска односно финансиска криза западната демократија полека не станува доминатно сива, поточно безлична?
Верувам дека добро се разбравме. Па, размислете.
Во седиштето на светската организација во Њујорк почна 63-тото заседание на Генералното собрание. Тоа е главниот советодавен орган на ОН, а се состои од претставници на сите држави- членки. На првото заседание во 1946-та година биле 51 држава, а денес се 192.
Собранието работи интензивно од септември до декември, а потоа се собира само доколку е неопходно.
За време на средбата се предвидува да бидат разгледани над 160 теми, помеѓу кои гарантирањето на мирот и стабилноста, борбата против тероризмот, почитувањето на човековите права и заштитата на животната средина, како и прашања поврзани со општествениот и економскиот развој. Ќе се разговара и за проблемот околу реформирањето на Советот за безбедност на ОН, за оптимизирање на работата на организацијата, како и за борбата против СИДА.
