(16.04.2008.)
На минливоста како дел од сушноста на егзистенцијата се навраќаме нерадо. Си спомнуваме на неа сведувајќи ја на трошење, на неизбежно губење на силата и актуалитетот, на значењето на епизодноста на секоја улога во просторот и времето; на неспособноста и неподготвеноста за адаптација и постојана промена, за прифаќање на новото, авангардното; конечно, на неизбежното физичко одминување, заминување, исчезнување.
Секојдневно следиме вести и информации за невреме, снежни бури, урагани, земјотреси…
Дали долгонајавуваната предупреда дека е „последен миг“ светот да стори нешто за натамошниот сопствен опстанок, за повторно враќање на климатската рамнотежа веќе не важи? „Мигот“ помина, та катаклизмичките промени на климата, како нејзино возвраќање на ударот, веќе започнаа? Не е ли ова „почеток на крајот“?
По објавувањето на крај на рецесијата минатиот месец, сега економски експерти од администрацијата на претседателот Обама најавуваат раст годинава од 4,5% на годишно ниво. Се разбира, станува збор за сериозни и детални анализи на моментните состојби, но и на потенцијалот на државата во наредниот двегодишен период.
Не треба многу умување за да се „погоди“ кој. Секаде, во секоја мултиетничка средина таа доаѓа на „дневен ред“ како последен, но најопасен терен на кој би можело да се ублажи неминовен пораз од погрешна стратегија и тактика против власта. Да, и со валкани, дури со крвави раце да се извојува привремена победа. Тоа се партии во опозиција и медиуми- нивни трабанти или „блиски“ до нив.
Токму така. Инсистирањето на Грција за „компромисното“ решение „Едно име за FYROM севкупна употреба“ е невешта стратешка замка во која би требало да „падне“ Република Македонија, поточно македонскиот народ. Таквото решение значи постапно, но сигурно и неповратно меѓународно губење- непризнавање на неговиот идентитет!
Затоа е тоа „главната црвена линија“ на Грција, од која нема да остапи „по никоја цена“.
Затоа и експлицитните ступидни барања за ограничена (зло)употреба на „придавката“ македонски (во случајов таа воошпшто не е тоа) имаат предвиден „празен простор“ за премолчена „отстапка“.
(16.04.2008.)
Воопшто не ме изненади информацијата дека јужниот сосед почна да го бојкотира македонското јагне. Имено, во шпицот пред велигденските празници извозот во соседната земја е целосно запрен. Тамошните трговци ги откажуваат нарачките од Македонија и јагнешко за Велигден ќе продаваат само од Бугарија и Романија.
(15.04.2008.)
Телефонската анкета на јавното мислење на Институтот за демократија, направена во изминатиот викенд на репрезентативен примерок од 1.129- мина испитаници, покажа дека нема (и најверојатно ќе нема) ниту промена на местата на ранг- листата на македонските политички партии, ниту промена во однос на нивната доверба кај граѓаните.
Да, и станува се порамнодушен на секојдневните вести и информации за големи и мали, колективни и лични настани и случувања, се почесто со трагични последици, со (пре)многу жртви:
-пад на авион со 90- мина патници и членови на екипаж- сите загинати;
-експлозија на гас во воз- 9- мина повредени;
-нова еколошка катастрофа- излеана сурова нафта;
-необичнa случкa со среќен крај: преживеал дури 126 удари со метална шипка и секира!
Претседателот на САД сам призна дека имал „политички недостатоци“, а особено во реализирањето на програмата за излез од кризата.
Всушност, признал или не признал „тоа му е“, противниците- републиканците се чини брзо се „созедоа“, па ја однесоа и првата(?) победа на изборите за сенатор на Масачусетс.
(15.04.2008.)
За оние со кратко паметење:
(Прилог на Љупчо Димитровски објавен во „Дневен е-Еснаф“, на 12.01.2006)
Просто е несфатливо еден министер, и тоа за здравство, да падне на толку ниско етичко ниво и за тоа воопшто да не е е свесен, туку напротив, арогантно да се брани со „норма и во законска рамка“.
Исто така е неприфатливо (освен несфатливо) веднаш да не реагира „втората“ засегната страна, да не чека некој да ја прозива и да бара од неа да го врати срамниот новогодишен подарок.
(15.04.2008.)
Да, тоа е најголемиот нерешлив проблем и за власта и за опозицијата, но не само за политичарите, туку и за бизнисмените, институциите на системот, медиумите, синдикатите, се до најдолните- сервисните служби, куќните мајстори, семејните односи. Тотална деградација на довербата и самодовербата.
(14.04.2008.)
Во интервју за грчкиот весник „Елефтеротипија“, макeдонскиот режисер Милчо Манчевски на директен, отворен начин му кажува на народот на јунжниот сосед вистини кои болат, но мора кога- тогаш да ги прифати.
Може ли пролонгирањето- одолговлекувањето на решението за „билатералниот проблем“ за името на Република Македонија да предизвика меѓуетничка дестабилизација во земјава? Не е невозможно! А кој би ја иницирал, „режирал“? Кој друг, ако не „меѓународниот фактор“?
Сепак, многу е пореално дека се ќе остане само во рамките на притисокот што побрзо да се изнајде компромисно решение- ново име, со „поголемо попуштање“ на земјава.
Не може да се има никакво разбирање за писмото што на македонскиот премиер Никола Груевски му го испратил пратеникот на ДУИ во Парламентот на Македонија, Фазли Велиу. Најмалку од сопартијците, инаку коалициони партнери во Владата на Македонија. Најнапред затоа што е тоа недугаво, неумно, нервозно, па и дилетантско, не му „прилега“ на еден возрасен човек, на претседател на едно здружение кое кај македонските Албанци има голем респект-Здружението на воените ветерани на ОНА, на истакнат член на партијата на Али Ахмети, а најмалку на зрел (според годините) политичар.
Имајќи предвид и некои други поранешни „неконтролирани“ изјави-истапи на партиски членови, очигледно е дека во ДУИ час поскоро мора да се спроведе „чистка“, односно на повеќемина членови во врвот да им се „оддаде признание и благодарност за досегашниот придонес“.
Таа секојдневно преку своите медиумски трабанти ја бомбардира јавноста со своите „експертски“ анализи, проценки и оценки дека животот во Македонија од ден на ден станува се полош, посиромашен, граѓаните тонат во беда („а Владата на Груевски немилосрдно ги троши нивните пари“). Не ја „обесхрабруваат“ ниту оценките на Светската банка и ММФ, ниту на домашните бизнисмени, ниту потезите на НБРМ (намалувањето на каматните стапки) со кои се следи тековното релаксирање односно очигледното постапно подобрување на економската состојба во земјава, а по излегувањето на светот од економската криза.
